Toernooien

Een pokertoernooi is een leuke en spannende spelvorm, waarin de spanning vele malen hoger kan zijn dan in een 'gewone' cash game, omdat in principe elke hand je laatste kan zijn.

De Buy-In
Een pokertoernooi heeft een 'buy-in', het bedrag dat het kost om mee te spelen. Alle deelnemers leggen hetzelfde bedrag in, wat in de prijzenpot, of 'prize pool', terecht komt. Vaak hebben toernooien ook een 'entry fee', wat naar het huis gaat, als tegenprestatie voor de tafels, de dealers, de kaarten en de chips die ze beschikbaar stellen. Meestal is de entry fee rond de 10% van de buy-in.
Op Internet worden de toernooien weergegeven als '$100 + $9', waarin de buy-in $100 is en de entry fee $9. In totaal kost het dus $109 om mee te doen.
Een pokertoernooi zonder inschrijfgeld heet een 'Freeroll', daarvan zijn er ook genoeg op Internet te vinden.

De Procedure
Elke speler loot een stoel, zodat je, in tegenstelling tot een cash game, niet zelf mag bepalen waar je gaat zitten. Iedereen krijgt ook evenveel chips aan het begin. Deze chips zijn toernooichips en hebben geen geldwaarde. Amerikanen hebben het vaak nog steeds over 'dollars', maar 'punten' is misschien een beter woord.
De chips hebben geen geldwaarde, omdat je niet uit het toernooi mag stappen om je munten in te wisselen bij de kassa. Het is 'virtueel geld', wat pas wat waard wordt op het moment dat je in de prijzen eindigt.
Vervolgens gaan alle spelers aan de slag volgens de normale regels, om te proberen chips van de andere spelers te verzamelen. Op het moment dat je al je chips verloren hebt, lig je uit het toernooi. Het toernooi gaat net zolang door, totdat één speler alle chips heeft verzameld die in het spel zitten. Het toernooi is dan ten einde en de winnaar is bekend.

De Limieten
Je kunt je voorstellen dat als je een toernooi met 100 man begint, dat het op deze manier wel een jaar kan duren, voordat iemand tot winnaar wordt verklaard. Alle chips blijven namelijk in het spel, dus de overlevende spelers krijgen meer en meer chips voor hun neus.
Om dit eliminatieproces wat te bespoedigen, worden de limieten (de blinds en daarmee de minimum inzet) periodiek verhoogd. In No Limit Hold'em toernooien worden er ook vaak antes toegevoegd, zodat er nog meer geld in de pot zit voordat de kaarten gedeeld worden, maar hierdoor kost een rondje passen ook heel veel chips.
Het gevolg is dat spelers op een gegeven moment wel gedwongen worden om handen te gaan spelen, omdat de blinds (en antes) anders je hele stack opvreten. Dit zorgt voor veel spannende momenten, omdat door de stijgende limieten regelmatig mensen 'all-in' zullen gaan, zodat hun toernooibestaan op het spel staat.

Het fenomeen 'blinden stelen' wordt dus een essentieel onderdeel van je overlevingsstrategie. Als je in theorie elk rondje één keer de blinden op kunt pikken, blijf je in ieder geval in leven. Het gaat bij zo'n 'steal' meer om timing dan om de kaarten. Dat dit soms raar uit kan pakken blijkt uit dit filmpje. Het is een interview van de mannen van de Engelse website Gutshot.com met Engelsman Neil Channing, die tijdens dag 2 van de WSOP 2004 de blinden probeerde te stelen met J6, en iemand in de blinds met pocket azen zat... Klik hier »

De Prijzen
Naarmate er spelers afvallen, worden er tafels opgebroken en spelers worden verhuisd naar andere tafels als tafels worden 'samengevoegd'.
De laatste spelers die nog in het toernooi zitten, meestal de laatste 10% van het deelnemersveld, krijgen een aandeel van het prijzengeld. Bij grotere toernooien wordt dit afgerond op een bepaald aantal tafels, dus bijvoorbeeld bij 100 spelers krijgt de laatste tafel prijzengeld, bij 160 deelnemers de laatste twee tafels.
Toernooien zijn altijd heel erg topzwaar, vaak wordt meer dan 60% van het prijzengeld uitgekeerd aan de laatste 3 spelers. Als de bedragen hoog zijn, wordt er daarom regelmatig een deal gesloten tussen de laatste (2 tot soms zelfs 6) spelers. Ze smeren het prijzengeld dan onderling iets meer uit, vaak op basis van 'chip count', zodat je niet vele duizenden dollars laat afhangen van de val van de kaarten. De meeste casino's zijn tegen deals maken en hebben ze verboden, maar dat heeft alleen maar tot gevolg dat de onderhandelingen op de WC plaatsvinden.
Dus het moet altijd je doel zijn om de 'finale tafel' te halen, waar het grootste deel van het prijzengeld zit, zodat je misschien een voor jou gunstige deal uit het vuur kan slepen, als de kans op de overwinning kleiner begint te worden.
Dit is een logisch gevolg van de extreme verschillen in prijzengeld, wat nu eenmaal een eigenschap is van toernooipoker. Vaak is het zo dat als je bijvoorbeeld 15e wordt, je net je buy-in terugkrijgt, maar als je 1e wordt, win je soms 40% van de totale prijzenpot. Toch is het altijd fijn om 'in the money' te eindigen, zodat je in ieder geval geen verlies draait op het toernooi.
De periode rond de 'money cut-off line' of de 'bubble' is altijd de spannendste fase in het toernooi. De speler die er op dat moment uitvliegt wint niets, de rest zit dan in de prijzen. De bubble is de ergste plek om op te eindigen, je hebt heel lang gespeeld om uiteindelijk met lege handen naar huis te gaan. Veel spelers willen persé niet op de bubble eindigen en durven geen hand meer te spelen, waardoor hun kansen op een overwinning ook verdwijnen.

Stalling
Een truuk die hierbij veel wordt gebruikt is 'stalling', tijdrekken. Als er bijvoorbeeld 10 betaalde plaatsen zijn, en er zijn nog 11 spelers over, wordt er op twee tafels gespeeld. Als je elke hand vijf minuten nadenkt, hoop je dat er ondertussen op de andere tafel iemand uitvliegt, zodat jij in de prijzen zit.
Om dit tegen te gaan, gaat het spel in deze fase vaak 'hand for hand', de twee tafels starten tegelijkertijd een hand en er wordt gewacht tot de andere tafel ook klaar is, voordat een nieuwe hand wordt gedeeld.
Op Internet heb je zowiezo maar iets van 15 seconden bedenktijd, maar op sommige sites heb je nog een 'time bank' van 120 seconden die je tijdens het toernooi kunt aanspreken, wanneer je een moeilijke beslissing hebt. Veel mensen gebruiken hun time bank om tijd te rekken, maar dankzij 'hand for hand' heeft deze strategie geen zin meer.
In een 'live' toernooi kun je de dealer om een 'clock' vragen, als je vindt dat een speler te lang nadenkt. de toernooileider komt dan aan tafel een minuut aftellen, en als de speler dan nog geen beslissing heeft genomen, is zijn hand 'dood'.
Als er in één hand twee spelers tegelijk uitvliegen, wordt vaak degene die die hand met meer chips begon hoger geplaatst. In sommige casino's moeten die twee spelers echter de prijs delen. Zorg in ieder geval dat je van dit soort regels op de hoogte bent, voordat je aan het toernooi begint, zodat je niet voor nare verassingen komt te staan.

Rebuy-toernooien
De meeste toernooien zijn Freezeout toernooien, "when you're broke, you're gone", maar je ziet ook regelmatig (vooral in de Holland Casino's) zogenaamde Rebuy-toernooien.
Hierin mag je je tijdens de eerste paar levels opnieuw inkopen, wanneer je al je chips bent kwijtgeraakt. Soms mag je al een rebuy doen als je evenveel of minder hebt dan je startbedrag, dat verschilt per toernooi. Hierdoor zullen sommige spelers in deze fase van het toernooi meer risico's nemen, om hopelijk veel chips te vergaren, zodat ze er lekker voorstaan wanneer de rebuy-periode voorbij is.
Bovendien mag je vaak ook nog een 'add-on' doen aan het eind van de rebuy-periode. Hiermee kan je punten bijkopen, ongeacht hoeveel chips je hebt. Vaak krijg je voor hetzelfde bedrag meer punten dan bij een rebuy, waardoor vaak bijna iedereen de add-on neemt. Een goede vuistregel is, dat als je met een add-on 30% of meer aan je stack kunt toevoegen, het een zinvolle investering is. Als het minder is, heb je vaak genoeg chips om het ook zonder add-on uit te kunnen zingen.

Door al die rebuys en add-ons wordt de prijzenpot natuurlijk flink opgehoogd. De keerzijde is echter, dat je op die manier (veel) meer geld investeert in het toernooi, wat je verwachtingswaarde voor het toernooi drastisch doet verminderen. Sommige spelers doen zoveel rebuys, dat ze al ongeveer vierde moeten worden om quitte te spelen. Dat is voor de gemiddelde speler nooit een goede strategie.
Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Daniel Negreanu deed in het $1,000 rebuy-toernooi van de WSOP 2004 maarliefst 27 rebuys. In dit interview met de mannen van Gutshot.com legt hij uit wat hem bezielde... Klik hier »

Is toernooipoker financieel interessant?
Deze discussie is al een tijd aan de gang en iedereen heeft er een andere mening over.
Het meest vervelende van een toernooi is, dat je tientallen potten kunt winnen, en dan nog steeds zonder prijzengeld naar huis kunt gaan. In een cash game is elke pot die je wint directe winst in je portemonnee.
Je spel is dan ook vaak meer gericht op minder risico nemen en overleven dan op maximale winst halen uit een pot. Het gaat er in een toernooi meer om dát je de pot wint, in plaats van hoeveel je uit een hand haalt.
Het is moeilijk om je verwachtingswaarde te berekenen voordat je aan een toernooi begint, hiervoor moet je kijken naar de buy-in, het aantal spelers, het aantal slechte spelers en zeker naar de blindenstructuur.
Als de blinds heel snel omhoog gaan (zoals in de Holland Casino's waar je iets van 500 tot 800 chips krijgt om mee te beginnen, met blinds 10/20 die elk half uur/elk kwartier omhoog gaan), speelt geluk een grotere rol, omdat je op een gegeven moment gewoon kaarten moet hebben die je een pot voor je winnen. Als die kaarten niet komen, heb je geen kans om te winnen, want de blinds eten je op.
In toernooien met een langzame structuur (zoals bijvoorbeeld de main event van de World Series of Poker, waar je 10,000 punten krijgt om mee te beginnen, met blinds 25/50 die elke twee uur omhoog gaan), heb je alle tijd om rustig je spel te spelen. Je hoeft geen onnodige risico's te nemen, waardoor geluk een veel kleinere rol speelt en 'skill' voornamelijk de doorslag zal geven.
Toernooikoning Erik Seidel zegt dat zijn verwachtingswaarde elk toernooi ongeveer ligt op vijf buy-ins. Dit is natuurlijk een vage schatting, want je kan 50 toernooien lang buiten de prijzen eindigen, en dan ineens een keer winnen, waardoor je weer vet in de plus staat. Als die klapper uitblijft, mag je blij zijn als je quitte speelt. Toernooipoker kost heel veel tijd en heeft dus qua financiën hogere fluctuaties en een zekere onvoorspelbaarheid, maar er ligt wel een potentiële monsterwinst in het verschiet.
In een cash game kan je in een kortere tijd meer (en zekerder) winnen, maar een prijs gelijk aan de eerste plek in een toernooi, speel je niet zo snel bij elkaar. Dat blijft ook het mooie van een pokertoernooi, dat je met een kleine inleg kans maakt op een enorm grote prijzenpot.
Eén ding is zeker, elk toernooi gaat één iemand met de eerste prijs naar huis. En waarom zou jij dat deze keer niet zijn?

Soorten toernooien
Een multi-table toernooi is de bekendste toernooivorm, maar er zijn ook andere soorten toernooien.
Satellites zijn kwalificatietoernooien voor duurdere toernooien. Als je bijvoorbeeld een $80 satellite speelt voor een $1,000 toernooi, wordt er voor elke $1,000 uit de prijzenpot een ticket weggegeven voor het 'target tournament'. Satellite toernooien zijn vaak rebuy-toernooien, zodat er meer tickets te vergeven zijn.

Er zijn ook single-table toernooien, ook wel Sit & Go's genoemd. Kleine toernooitjes met één tafel van 9 of 10 spelers, waarin de top 3 wordt uitbetaald. Deze toernooivorm is op Internet gigantisch populair.
Je hebt ook single-table satellites, maar hierin is het vaak 'winner take all'. In Las Vegas kan je bijvoorbeeld een single-table satellite spelen voor $1,000, waarvan de winnaar een ticket wint voor het $10,000 toernooi om het wereldkampioenschap.

Een variant hierop is een zogenaamd 'Double Shootout' toernooi, waar elke tafel een apart toernooitje is, waarvan alleen de winnaar doorgaat naar de finale, waar de spelers om het uiteindelijke prijzengeld gaan strijden. In de pokerwestern "Maverick" wordt zo'n toernooivorm gehanteerd.

Verder zijn ook Heads-Up toernooien populair. Dit zijn één-tegen-één eliminatiepartijen, vergelijkbaar met de structuur van bijvoorbeeld een tennistoernooi.
Jaarlijks worden in mei de World Heads-Up Championships afgewikkeld in Barcelona, waar 128 van 's werelds beste spelers soms 8 uur durende man-tegen-man gevechten afwikkelen. Heel mooi om te zien, nog leuker om te spelen.

Toernooistrategie
Er zijn veel boeken geschreven over toernooipoker. Naast 'gewone' spelstrategie heb je namelijk veel meer factoren om rekening mee te houden, die in een cash game eigenlijk niet of nauwelijks van belang zijn:

• Hoeveel chips heb ik nog, ten opzichte van de blinds?
• Hoeveel chips heb ik nog, ten opzichte van het gemiddelde?
• Wanneer gaan de limieten weer omhoog?
• Hoeveel procent van mijn stack kost het me om één ronde geen hand te spelen?
• Hoeveel spelers moeten nog uitvallen voordat ik in de prijzen zit?
• Hoeveel spelers hebben minder chips dan ik?
• Hoeveel chips heeft die kerel op de big blind?
• Hoeveel chips heeft die kerel die zojuist verhoogd heeft?
• Durft die kerel op de big blind geen hand meer te spelen, omdat hij persé het geld wil halen, of speelt hij voor de winst?
• ...en nog veel meer.

Voor elke toernooivorm zijn ook weer andere strategieën van toepassing, waardoor er ook een aantal 'specialisten' ontstaan, die zich dan bijvoorbeeld alleen richten op Sit & Go's, of satellites.
Als je je serieus op toernooipoker wilt storten, raden we je zeker aan om een paar toernooiboeken te lezen, die dieper op deze concepten ingaan. "Tournament Poker for Advanced Players" van David Sklansky is op dit gebied een aanrader.
Als je goed studeert en veel oefent, zien we jou hopelijk binnenkort aan de finale tafel!

Terug