 | |  |
| |
Spinvis op de WSOP (3)
|
De avond voor de eerste dag van het main event doe ik rustig aan. We gaan met z’n drieën naar de bioscoop in de Red Rock en bekijken Public Enemies. Johnny Depp en Christian Bale zijn altijd wel relaxed, maar deze film is erg traag en duurt gewoon te lang. Rond 1:00 uur lopen we naar buiten en vertrek ik naar huis om te slapen, Almar en Simon gaan nog een rondje bowlen. Thuis begint Live Free or Die Hard net dus die moet ik natuurlijk nog even bekijken.
Het Main Event is natuurlijk het mooiste toernooi om te spelen. Terwijl ik me door enorme mensenmassa worstel in de Rio hoor ik de eerste matige verhalen over de organisatie. Ik wil absoluut niet zeggen dat het makkelijk is om dit event te organiseren, maar het blijft bijzonder dat ze ieder jaar dezelfde fouten maken. Ik stoor me sowieso aan de hoeveelheid wc’s. Er zijn binnen een straal van 200 meter zo’n 60 toiletten waar binnen 20 min zo’n 2.800 man hun 2 uur lang opgespaarde residuen moeten lozen. Dat werkt inderdaad niet. Daarnaast zijn er dit jaar ook weer de treurige verhalen van mensen die vanuit de hele wereld richting dit schitterende oord zijn gevlogen, die ondanks de belofte dat ze mee konden doen geen seat meer kunnen bemachtigen. Er zijn nog wel meer zaken waar je je als speler aan stoort, maar aangezien ik er uitlig hou ik op anders komt dit teveel over als ‘wraakblog’.
Dag 1 heb ik een zware tafel en aangezien we redelijk hoog in de rode sectie van de Amazon zitten ziet het er niet naar uit dat we snel gebroken gaan worden. Ik zit links van een bekende speler, alleen herken ik hem niet. De media druppelt regelmatig voorbij, zeker wanneer hij short wordt in de hoop zijn bustout te filmen. Ik kom al vrij snel in een hele matige spot. Ik open azen UTG en wordt direct daarna gecalld. We zijn 300 blinds diep, dus dat zorgt sowieso voor een interne leveling war. De flop brengt een vrij veilige 9-4-4. Ik bet en hij instaraist, een hele nare spot. Hier all-in gaan zorgt dat ik alleen tegen betere handen speel, en hier down callen is ook geen feest. De turn brengt een boer, hij bet de helft van zijn stack. Ik denk lang na, het enige wat me uiteindelijk heeft doen folden is dat hij alles precies hetzelfde doet als enkele handen eerder toen hij een zieke bluf maakte. Hij weet dat ik dat gezien heb en dat 'ie daarom hier nooit kan bluffen, maar hij weet dat ik dat weet, enzovoorts. Ik fold en hij laat zijn 4 zien, dank u, dat scheelt weer 3 jaar Riagg. De rest van de dag blijft matig, bij monsters krijg ik de blinds en semi-monsters krijg ik 4 callers en mis uit positie de flop. Ik eindig de dag met 26k.
Dag 2 hetzelfde verhaal. Ik zit nu aan een softere tafel, met Hollywood ‘ster’ Lou nog wat, die Richie Valentine speelt in La Bamba. Het poker blijft echter niet lopen. Ik krijg mijn top pair-top kicker erin tegen een set, in een spot waar ik de dag ervoor met Almar nog discussie over had. We waren het erover eens dat de flop call, turn lead vaker sterkte dan zwakte is, maar toch krijg ik het er daar in. Waarschijnlijk vrij standaard en ben ik nu gewoon result oriented, maar toch voelde het al niet goed. Ik hang wat rond de 10k, mijn rechter buurman blijft veel openen en wanneer ik voor de derde keer over hem heen kom, snapcallt hij me met A8o. Mijn AJo blijft staan en ik heb weer 20k. Ik schommel wat op en neer tussen de 20k en 15k als mijn bustohand komt. UTG limpt, een speler in middenpositie raist en ik ga all-in met AKo vanuit de small blind. Hij denkt even na en callt met AQo. Daar is dat heerlijke monster weer dat me al een godsvermogen heeft gekost deze vakantie. De doorcard is gelijk een Queen en ondanks dat een boer ook nog hulp biedt, blijft zijn AQo staan en mag ik naar huis. Het is vrij frustrerend om de hele dag geduldig te wachten en dan je geld er goed in te krijgen om weer terug in het toernooi te komen en dan alsnog zo eruit te vliegen. Aan de andere kant, ik poker nu 7 jaar, dan mag je inmiddels wel weten dat je er vaker zo uitvliegt dat tegen een betere hand.
De volgende dag staat in het teken van het vertrek van Almar. We spelen thuis eerst een schitterende sessie heads-up pot limit toepen. De Q-high valuetoeps vliegen over tafel en nadat Almar de eerste rebuy moet doen komt gelijk de grootste pot van avond. Ik zie Almar twijfelen om een vuile was te faken, maar aangezien ik superlight zijn was call besluit hij dat niet te doen. Ik toep blind en Almar callt gelijk. Tijd om mijn hand te kijken, een schitterende TTAK. Op de derde kaart wordt er 4 keer getoept, met name omdat ik nog 2 tienen in de hole heb. Almar scoopt echter de pot mijn zijn lelijke QhJh die ik niet kan beantwoorden. Ik gooi er nog een compleet ongeloofwaardige toep tegen aan op de derde kaart, maar Almar snapt en ik verlies een grote pot.
We bowlen natuurlijk nog een aantal rondes. Simon voelt zich beroerd en vertrekt naar huis, Almar en ik maken nog een lange nacht vol White Russians. Na afscheid te hebben genomen van Almar gaan Simon en ik weer een dagje online beuken. Ik maak meerdere kleine cashes waaronder een final table en bust net voor de final table in de 100 rebuy met KK tegen TT pre-flop all-in... het blijft een leuk spelletje.
Simon haalt twee final tables. Zijn QQ verliest van TT voor praktisch de overwinning met drie man. In een ander toernooi maakt hij ook een mooie score.
Het gaat eindelijk de goede kant op...
Spinvis
« Deel 2
|
Reageren op dit artikel?
|
|
 | |  |
