Deal vertelt het verhaal van de jonge Alex Stillman (Bret Harrison), een 21-jarige die net is afgestudeerd. Terwijl pa en moe graag zien dat hij zijn studie een vervolg geeft, is Alex meer bezig met poker. Zijn vrienden in de homegame zijn allang geen uitdaging meer, Alex zoekt het hogerop. Hij wint een toernooi op PokerStars en mag zich voor het eerst gaan meten met de grote jongens in de World Poker Tour. Het avontuur komt voor hem eerder dan gepland tot een einde, wanneer Karen 'Razor' Jones (Jennifer Tilly) hem weet uit te schakelen. Niet veel later trekt hij met zijn goede spel in de cashgames van het Commerce Casino te Los Angeles de aandacht van een met zonnebril getooide ouderling. Deze Tommy Vinson (Burt Reynolds) geeft hem buiten het casino een compliment, maar raadt exact de kaarten die de jongeling in een bepaalde hand had. Belediging maakt uiteindelijk plaats voor nieuwsgierigheid, en Vinson neemt Alex onder zijn hoede.
Hij leert zo de kracht van het "spelen van de tegenstander" in plaats van slechts de kaarten. Zijn tells worden pijnlijk blootgelegd en langzaam maar zeker slijpt de sluwe oude vos zijn leerling's kwaliteiten bij. Dan wordt duidelijk dat Tommy vroeger ook een kaarter van formaat was. Om redenen die ik niet zal verklappen heeft hij zijn vrouw beloofd niet meer te zullen pokeren, en dat heeft hij al twintig jaar volgehouden.
Vinson is erop gebrand Alex te laten slagen waar hem dat zelf niet is gelukt. Zelfs zover dat er uiteindelijk dingen gebeuren die de relatie tussen de twee op het spel zetten. Inmiddels komt de World Poker Tour finale eraan en maakt de top van de pokerwereld zich klaar voor een ontmoeting die de winnaar $8 miljoen zal opleveren. Alex en Tommy willen beiden spelen. Maar de een kan niet rekenen op de steun van zijn ouders, terwijl de andere een belofte heeft gedaan. Durven zij de gok te nemen?

Wie van poker houdt zal waarschijnlijk geïnteresseerd raken bij het lezen van deze intro. Het verhaal doet in veel opzichten denken aan die ene bekende pokerfilm: Rounders. Een jonge student die voor de keuze wordt gesteld: poker of een normaal leven. Het is een thema dat in "Deal" zeker ook speelt. Meer nog heeft het verhaal weg van "21", de film waarin een wiskundedocent een groep jongeren de edele kunst van het kaarten tellen tijdens Blackjack leert. Beide films waren zeker de moeite waard. Wat betekent dat voor "Deal"?

Ik moet zeggen dat Deal, anders dan verwacht, een redelijk vermakende film was. Voorop moeten worden gesteld dat het geen instant classic is. Burt Reynolds draagt de film absoluut. De zeventiger heeft met al zijn ervaring natuurlijk weinig nodig om de show te stelen, maar Reynolds speelt zeker niet op de automatische piloot. Het is daar ook wel een beetje aan te danken dat Deal uiteindelijk een geslaagde film mag worden genoemd. Het verhaal is interessant en spannend genoeg, maar te vaak wel een beetje erg voorspelbaar. Dat beide heren elkaar uiteindelijk aan tafel zullen treffen (oeps verklap in nou teveel!?), voel je bijvoorbeeld al na een kwartier aankomen. Toch zitten er genoeg twisten in de film die het verhaal boeiend houden. De kritiek is vooral dat het allemaal wel erg feelgood is. Natuurlijk zijn er tegenslagen, maar de kijker mag natuurlijk niet met een slecht gevoel naar huis, lijken de makers te hebben gedacht.
Hoofdrolspeler Bret Harrison is degelijk. Shannon Elizabeth, die niet zichzelf speelt, zet een kleine maar aardige rol neer. Vooral belangrijk is dat we haar in ondergoed voorbij zien komen, wat de film toch zeker een vol punt extra oplevert.

Laten we de film eens vanuit een pokertechnisch standpunt te bekijken. Dit aspect is best redelijk verzorgd. We zien zowaar flipjes en twee paar versus set situaties, in plaats van de clichématige quads over full houses. Een dunne calldown met koning hoog heb ik zelf niet voorbij zien komen, maar duidelijk is dat er bij het maken van de film wat meer is gekeken naar televisietoernooien en de handen zoals ze daar voorbij komen.
Wat ik persoonlijk erg storend vond, was de televisieuitzending die in het verhaal gevlochten zit. Mike Sexton en Vince van Patten strikken is natuurlijk leuk voor de film, maar sinds wanneer wordt de WPT live op televisie uitgezonden? Op een gegeven moment gaat het over één van de hoofrolspelers, die weldra zijn opwachting zal maken tijdens het toernooi. We zien hem vervolgens z'n hotelkamer verlaten en de toernooizaal inlopen, terwijl hij net nog naar de WPT uitzending van dat toernooi zat te kijken. Ik snap het wel. Dit is gedaan om aan te geven hoe belangrijk het toernooi wel niet is, maar het slaat natuurlijk helemaal nergens op. Pokertoernooien kunnen nou eenmaal niet live op televisie worden uitgezonden. Mensen die poker leuk vinden vormen toch het grootste gedeelte van de doelgroep voor deze film, dus het is in mijn ogen onbegrijpelijk dat niet iemand heeft bedacht hoe onrealistisch dit zou overkomen.
Wel leuk is dat de locaties allemaal echt zijn (of goed zijn nagemaakt). Zo is het echte decor voor de finale tafel gebruikt. Dat men heeft gekozen voor een bestaande toernooiserie in plaats van een fictief toernooi maakt het allemaal wat realistischer.

Een lastig punt bij het maken van een film die zich grotendeels afspeelt tijdens de WPT seizoensfinale, is dat mensen verwachten bekende pokerspelers aan de tafels te zien. Die zien we ook terug. Antonio Esfandiari, Phil Laak en Isabelle Mercier komen allemaal langs als zichzelf aan de tafel. Ook zien we Jennifer Tilly, maar die speelt niet zichzelf. Vrij komisch is dat Karen 'Razor' Jones, de rol die Tilly voor haar rekening neemt, zogenaamd één van de beste spelers van het moment is. Alles wat we echter van haar zien is een dikke set-up, waarin haar set het wint van twee paar. Niet geheel onverwacht is Tilly maar weinig overtuigend in haar rol. In haar verdediging: haar rol is slechts beperkt tot enkele zinnen. Maar Tilly's acteerkwaliteiten schieten duidelijk tekort. Niet geheel verrassend want er is wel wat meer voor nodig dan een beetje kunnen acteertalent om haar beperkte (lees:ontbrekende) pokertalent te verhullen.
Maar laten we die arme Jennifer met rust laten en ons richten op het bredere plaatje. Het is erg leuk om een aantal bekende gezichten aan tafel terug te zien. Er zijn ook echte beelden van de WPT door de film heen gemonteerd (lang leve de kleine letterjes, zullen zo'n 50 pokerpro's hebben gedacht bij het zien van de film). Het is wel erg jammer dat de fictieve pokerspelers met tekst zo ongelofelijk clichématig zijn. Vooral de luidruchtige cowboy Tex Button is tergend irritant. Een beetje een misser. Het was leuker geweest als er iets meer echte, desnoods minder bekende, spelers in de film hadden gezeten. Aan de ene kant zien we spelers die iedereen kent, aan de andere kant een of ander clownsfiguur die dan zogenaamd ook een befaamde speler is. Dat komt gewoon knullig over. Esfandiari en Laak blijven in hun rollen op zich prima overeind, maar ze hoeven natuurlijk ook alleen maar zichzelf te spelen. De poging om de echte pokerwereld met een fictieve te mengen is redelijk geslaagd, maar laat zeker ruimte voor verbetering.

Het is misschien niet helemaal eerlijk, maar elke pokerfilm wordt al snel vergeleken met Rounders. Wat The Godfather was voor het maffia-genre, is Rounders voor het pokergenre. Deal is een onderhoudende film. Wie van poker houdt, zal zich er zeker mee vermaken. Maar meer dan tien jaar na het uitkomen van dé pokerfilm, blijkt deze nog altijd op eenzame hoogte te staan. De tijden zijn veranderd. Waar Rounders zich in het illegale live-circuit afspeelde, bereiken steeds meer spelers vandaag de dag in de internetgames hun sterrenstatus. Wanneer komt Hollywood met het Rounders van de 21ste eeuw? Deal is een redelijke film, vermakelijk voor de pokerliefhebber, maar brengt objectief als film bekeken niets nieuws.
Het moet toch mogelijk zijn om bijvoorbeeld een goed verhaal te verzinnen rond één of meerdere internetspelers. Het trucje van het jonge talent dat schittert in een grote live finale hebben we nu wel gezien. Underolled de WPT finale met een buy-in van $25.000 spelen is leuk om te zien, maar iedereen die een beetje bekend is in het wereldje weet dat het zo gewoon niet werkt. Het is wachten op een filmmaker die durft af te stappen van de vetrouwde paden en met een origineel pokerverhaal komt. Tot die tijd doen we het onder andere met Deal, dat in ieder geval weer eens laat zien dat het prima mogelijk is een vermakelijke pokerfilm te maken.