Marcel van Roosmalen reisde naar het belangrijkste pokerevenement ter wereld in Las Vegas en vergaapte zich aan de schuivende fiches en zonnebrillen in het haar.
Dit artikel verscheen afgelopen november al in de VARAgids, maar we willen het jullie toch niet onthouden.
Onder Pokerpelers
De Everest Poker Lounge
Eerder dit jaar belandde ik bij het grootste en belangrijkste pokerevenement ter wereld: de World Series of Poker – kortweg WSOP – te Las Vegas. De hoofdsponsor van dat evenement – Everest Poker – had uitnodigingen verstuurd naar belangrijke journalisten. We zaten in grote, bruine kamers van het Rio All Suites Hotel & Casino, waar de wereldkampioenschappen werden gehouden. Van de organisatie hoefden of moesten we verder niets, maar journalistiek gezien kon het interessant zijn om af en toe de Everest Poker Lounge te bezoeken. Want daar kwamen de topspelers drankjes drinken. En er was iedere avond wel ergens een feest.
Qua kijksport viel poker nogal tegen. Op televisie is het wel leuk, maar live… Het grote nadeel was dat je niet kon zien wie welke kaarten had. Je keek van achter een hekje naar mannen en vrouwen met zonnebrillen op het hoofd, die in hun kaarten keken en met fiches schoven.
In de Everest Poker Lounge ontmoette ik de spelers. Ze hadden twee gespreksonderwerpen: 1) poker, 2) feestjes. Raar doen, er raar uitzien en het hebben van een bijzonder imago was belangrijk voor ze.
Voitto Rintala
De Finse speler Voitto Rintala (31) had lang haar – ongeveer een halve meter – dat in vette slierten langs zijn hoofd hing. Hij waste het tijdens toernooien nooit. In zijn ogen zaten lichtgevende lenzen. Het geheel zag er angstaanjagend uit. Mooi vond hij het niet, maar het gaf hem wat bijzonders, vond hij. Hij lag in de lounge op een bank en vertelde over het toernooi. Hij had in een potje twee boeren gehad. Een klaveren en een harten boer.
“En toen viel er dus eerst een vrouw, een koning en een aas en daarna nog een boer. En daarna een acht. Verloor ik, terwijl ik drie boeren had. Ongelooflijk.”
Hij was al een uur bezig om dat te verwerken. Dat soort verhalen hoorde je in de spelerslounge. Je werd er gek van.
Een Nederlandse pokerspeelster rookte in de rookzone de ene filtersigaret na de andere. Ze was sinds kort professioneel pokerspeler zonder sponsor. Online had ze in een paar uur tijd 42.000 dollar verloren. En op weg naar het Rio was ze op straat haar inschrijfgeld voor de WSOP – tienduizend dollar – kwijt geraakt. Gelukkig stonden haar ouders volledig achter de stap van hun dochter. Ze liet een sms’je van haar moeder zien. Volgende keer beter! Kusje, mam.
Ze had alvast een Zwitserse bankrekening geopend, waarop ze eventuele winsten wilde parkeren. Het leukste aan de pokerwereld vond ze ‘het leventje’. Het leventje was met elkaar heel veel geld uitgeven. Dat klonk decadent, besefte ze, maar als je op een middag in je hotelkamer met een paar muisklikken 42.000 dollar verloor, maakte het echt niet uit als je een keer een fles champagne van achthonderd dollar kocht. Ze was heel anders naar geld gaan kijken. Muntgeld vond ze ‘drie keer niks’.
“Ik geef het weg of ik gooi het in de prullenbak. Maar goed, als ik zo door ga, houd ik van mijn startkapitaaltje niets over. Dus dan ga ik er waarschijnlijk anders tegenaan kijken.”
Zelf ging ik er ook anders tegenaan kijken. Buiten was het vijftig graden. Dus ik ging het ook maar eens proberen, dat pokeren. Aan de cashtafels, vol Amerikaanse gelukszoekers, die al spelend het inschrijfgeld voor het main event bij elkaar probeerden te spelen. Ik zat urenlang aan tafels met bijzondere Amerikanen. En ik verloor uiteindelijk alles. Op een ongelooflijke manier, dat wel.
Vanaf dat moment was ik veroordeeld tot de Everest Poker Lounge, waar de pokerprofs tussen het spelen door rondhingen en spraken over ongelooflijke kaarten, die ze op een ongelooflijke manier hadden gewonnen of verloren.
De andere journalisten hadden ook alles verloren. Behalve Bert van Tubantia, die was naar een mall gegaan en had daar voor de rest van zijn leven spijkerbroeken gekocht. Levi’s. Hij omschreef de shopping mall.
“Heel grote winkels, verder geen hol aan. En shag kun je nergens krijgen.”
Gelukkig was er in de lounge een tafelvoetbalspel.
Na vijf toernooidagen kwam de beroemdste en beste Nederlandse pokerspeler allertijden speelkaarten signeren in de Everest Poker Lounge. Hij was al uitgeschakeld – “op een verschrikkelijke manier” – maar had in zes weken Amerika bij allerlei ‘side-events’ toch dertigduizend dollar bij elkaar weten te kaarten.
Er vormde zich een rij voor Marcel Lüske. Hij was een man van 55, die z’n zonnebril omgekeerd op het hoofd had staan. Verder droeg hij een duur grijs pak. Van Armani.
‘Flying Dutchman’ was zijn bijnaam. “ik ben Hollander en ik kom hier met een vliegtuig. Dat hebben de Amerikanen opgepikt”, legde hij uit. Ik mocht een halfuur later terug komen voor een interview.
Een half uur later. Marcel had inmiddels een lamme poot van het handtekeningen zetten. “Ik ben heel populair hier.” Zijn familie had altijd een beetje denigrerend gedaan over zijn kaartcarrière. “Had ik ze een keertje uitgenodigd in Vegas, vonden ze het toch wel mooi om te zien dat ze mijn bestormden. Echt waar.”
Van welk blad ik ook al weer was? VARAgids. Hij herhaalde het antwoord. “Dus jij bent een Marcel van de VARAgids. Toevallig.”
“Leest de belastingdienst dat?” Tijdens werktijd waarschijnlijk niet. Als ze thuis waren misschien wel. Vond Marcel geen goed nieuws. Hij had veel pokertoernooien gewonnen en was rijk geworden door het pokeren. Of erg rijk… Wat was rijk? Dat kon je in deze tijd dus niet meer zeggen… Want dan kreeg je weer gezeik met “de hyena’s van de belastingdienst, die allemaal van de pot gerukt zijn.”
“Ze hebben geen benul van onkosten als buy-ins, hotels en cashgames.”
Wat ik van de belastingdienst vond? Ik was niet enthousiast. Marcel pakte me vast. Had ik goed verwoord. Heel goed verwoord zelfs. Hij zei: “Met jou kan ik lullen, met jou kan ik lullen!”
Ik knikte. Met mij kon je lullen. Of beter gezegd: tegen mij kon je lullen, want in dit gesprek zei ik niet zo veel.
Marcel Lüske
Op mijn eerste vraag – “Waarom heb je in godsnaam een zonnebril omgekeerd op je hoofd staan?” – kreeg ik een drie kwartier durend antwoord dat begon bij het begin: zijn geboorte. Het was geen gemakkelijke bevalling geweest. Hij was nummertje zoveel. Hij groeide op in een groot Amsterdams gezin. Ze waren arm. Hij ging al jong de handel in. Damesondergoed op de Albert Cuypmarkt en op de Dappermarkt kerstbomen met kluit. Hoewel hij geen echte drinker was – alleen Bacardi Cola – nam hij daarna een café bij de Dappermarkt over. Marcel spreidde de armen. “Horecaleven…? Ver-schrik-ke-lijk! Je moest de hele tijd diploma’s halen. Middenstands, horeca, hygiëne 1, hygiëne 2…”
In die fase ontdekte hij het pokeren. Hij had z’n hele leven al gekaart, want dat doe je in een groot gezin in Amsterdam. En in de kroeg.
Hij was er goed in en werd zo’n beetje de eerste professionele pokerspeler van Nederland. Daar had hij z’n hele leven voor gewerkt. Keihard voor gewerkt. Want pokeren was geen gokken, zoals ze van de belastingdienst, die zelf nog nooit gekaart hebben, tegenwoordig beweren.
“Nu het populair is, gaan ze op pokerspelerjacht. Alsof het toeval is dat steeds dezelfde mensen winnen. Of vind jij het wel een geluksspel? Jij lijkt me geen domme jongen, vind jij het geluk?”
Ik was even stil. Daarna zei ik dat je wel veel pech kon hebben bij pokeren. Dat had ik zelf meegemaakt. Marcel sloeg me op de schouder. Je moest er anders tegenaan kijken. Hij had ook wel eens een pechdag. Ook wel eens een pechweek. En zelfs een pechmaand.
Maar op de lange termijn wonnen de goede spelers en verloren de slechte. Hij begon aan een vergelijking. “Die man met die ballen op de kermis, dat je drie keer mag gooien, die ken je? Waar leeft die van? Van de mensen die mis gooien! Ik ben de man op de kermis. Ik leef van de mensen, die slechter kaarten dan ik. En nou zeggen die #%%&*(&$&-beesten, want dat zijn geen mensen meer, van de belastingdienst: het is geluk. Alsof zij de fiets hebben uitgevonden… Nee, die willen eventjes alles komen afpakken. Alleen maar omdat je beter bent dan de rest. De complexheid van het spel ontgaat ze. Een geoefende speler kan veel sneller en nauwkeuriger reageren, met een ongekende precisie.”
“Gaan ze dan ook naar Ajax? Gaan ze daar ook zeggen dat ze wel heel veel geluk hebben gehad de laatste honderd jaar en of de spelers alles wat ze verdiend hebben maar even willen inleveren? Wat vind jij daar dan toch van?”
Misselijk werd hij ervan. Echt misselijk. Hij hield van Nederland, maar af en toe dacht hij wel: wat ben je toch een klein land. En wat ga je toch slecht met winnaars om. “Als ze bij spelers die van het poker kunnen leven – laat het er vijftig zijn – belasting willen heffen, dan moeten ze die andere vijfhonderdduizend die kans geven hun verliezen van de belasting af te trekken.”
Hij ergerde zich weleens aan jonge spelers, die niet normaal met geld omgaan. “Dan gooien ze dollars uit het hotelraam. Of uit het raampje van de taxi. En dan denk ik: doe dat nou niet. Ik begrijp de ontlading wel, maar ik zou het zelf nooit doen. Dat geeft onze sport een slechte naam.” Hij nam een paar slokken jus d’orange.
“Maar goed, wat was je vraag?” Waarom hij in godsnaam een zonnebril omgekeerd op zijn hoofd had staan? “Ooo”, zei Marcel, “Gewoon omdat iedereen ‘m op z’n hoofd heeft staan. Ik dacht: ik doe dat anders. Daar zit dus wel een filosofie achter. Ook voor televisie. Jij bent toch van de televisie?” Hij wees naar een tv-ploeg. “Moet je daarmee gaan praten.” We namen afscheid. Ik wenste hem geen geluk, want het was geen gokken. Dat werd zeer op prijs gesteld. De mensen van de tv waren van Simpel Media. Ze maakten een programma voor RTL7. De presentatrice was blond en zei: “Waarom we het maken? Omdat er veel mensen naar kijken. En voor de rest is het een absurde wereld.”
Marcel van Roosmalen, VARAgids week 46, 2008
|
