|
JoZ66 aan de FT, uiterst links
In december vorig jaar begon PokerStars in het Ierse Galway met een nieuwe serie van pokertoernooien. Deze United Kingdom Ireland Poker Tour (UKIPT) trekt, zoals de naam al doet vermoeden, door het Verenigd Koninkrijk en Ierland. Na de seizoensopening in Galway, die door de dronken Ier Padraig Parkinson werd gewonnen, stonden er een aantal toernooien met een niet al te hoge buy-in op het programma. Als eerste was het Engelse Manchester aan de beurt. Samen met vier andere PC'ers waagde ik de sprong over de plas die ons van Engeland scheidt, om voor jullie uit te zoeken of de UKIPT de moeite waard is.
Manchester. Ik was van tevoren al gewaarschuwd. Het zou hier een "vieze industriestad" betreffen, met als cultureel hoogtepunt het stadion van voetbalclub Manchester United. Gelukkig ben ik gezegend met een gezonde portie eigenwijsheid, dus werden er toch wat pogingen ondernomen om deelname aan het tweede toernooi in de UKIPT zeker te stellen. Dat lukte, en met mij zouden nog vier PC'ers de oversteek naar dat gekke eiland maken. Een eiland waar ik overigens nog nooit was geweest, simpelweg omdat ik daar nog nooit iets te doen had gehad.
Maar daar zou nu verandering in komen. Op woensdagmiddag trof ik mijn reisgenoten Bartman, JoZ66 en President888 aan op onze nationale luchthaven Schiphol. Milooo zou vrijdag pas vertrekken. Wij hadden een vlucht geboekt bij een luchtvaartmaatschappij met de opvallende naam bmibaby. Zoveel vliegt er niet naar Manchester, dus we hadden het er maar mee te doen. Goedkoop was het in ieder geval, zodat wij nog wat geld over hadden om al wachtend op onze vlucht alvast enkele drankjes te nuttigen. Na een prettige vlucht in een halfleeg vliegtuig - waarin wij allen drie stoelen tot onze beschikking hadden en de krappe beenruimte die ons relatief lange Nederlanders vaak zo'n parten speelt op korte vluchten daardoor nu eens geen overlast veroorzaakte - zetten wij voet op Engelse bodem.
Op naar de taxi, op naar het hotel. Nu breekt een moment aan waar ik mij stiekem toch wel enkele dagen op heb verheugd: het uitreiken der "playerbags". Omdat onze inschrijving voor dit toernooi via de sponsor van deze toernooiserie is gegaan, hebben wij recht op een rugtas vol met kleding met toffe logo's en andere snuisterijen. De oogst bestaat uit een blauwe hoodie, een lelijk rood t-shirt, een pet en een mini draadloze muis met mat. Leuke hebbedingetjes, maar wanneer ons verteld wordt dat wij verplicht zijn deze kleding ook daadwerkelijk te dragen ziet die hoodie er ineens een stuk minder tof uit. Als we nou de enigen waren oké, maar er zijn slechts twee kleuren hoodies en ruim 300 online qualifiers. "Gelukkig" zou het merendeel van ons snel van de verplichting om deze reclame-kleding te dragen worden verlost.
Voordat wij ons met het toernooi gingen bezighouden was het echter tijd voor de playerparty. In de e-mail die wij vooraf van de organisatie hadden ontvangen werd melding gemaakt van een openingsfeest met gratis drank. Een zichzelf respecterende PC'er zegt daar natuurlijk nooit nee tegen, dus vol goede moed maakten wij diezelfde woensdagvond nog gebruik van de shuttlebus tussen het hotel en het G Casino, waar de komende dagen het toernooi zou worden gehouden.
De weg naar het casino bracht ons niet bepaald in een feeststemming. Zoals wij tijdens de rest van ons verblijf nog verder zouden ontdekken, is Manchester niet bepaald een gezellige stad. De korte weg naar het casino voerde langs fabrieken en gesloten bedrijfspanden. Er was in dit gebied maar weinig horeca te bespeuren. Toen de chauffeur een achterafstraat met afgebrokkeld wegdek inreed, die niet zou misstaan in een willekeurige Soviet-Unie stad, vreesden wij al even voor ons leven. We bleken echter bij het G Casino te zijn aangekomen.
Dat beloofde veel goeds.
De "playerparty" sloot prima aan bij het reeds ingezette thema: schraalheid ten top. Na een kwartier rondvragen bij het personeel kregen wij een bonnetje waarmee we tot 12 uur gratis drank konden halen, maar nergens was iets van een feest te bekennen. Dat was een lichte tegenvaller, want dit zijn toch de zaken die zo'n groter live toernooi iets speciaals geven. Na het nuttigen van wat drankjes betraden wij maar de 1-1 game, de eerste in zijn soort die ik in een aantal jaar live poker ben tegengekomen. We gebruikten deze eerste kennismaking met de Mancunians meteen om te achterhalen waar in deze stad nog iets van gezelligheid te vinden was, maar kregen tot onze spijt te horen dat zulke zaken op een woensdagavond niet op het programma stonden in Manchester. De 1-1 ontaarde gelukkig in een gezellige biergame, waardoor we onze eerste avond in Engeland toch nog geslaagd konden noemen.
Falen
De volgende dag was het onvermijdelijke moment aangebroken, er moest nu eenmaal een toernooi worden gespeeld. Aan de voorbereiding zal het niet hebben gelegen. Het typische Engelse ontbijt werd gevolgd door een klein uurtje in de stoomkamer en het zwembad van het hotel. Fris en fruitig toog ik met de President en Bartman naar het casino om aan het toernooi te beginnen, terwijl JoZ66 - die pas op 1b aan de bak hoefde - alvast op verkenning ging in wat het centrum van de stad moest zijn. Weken had ik me verheugd op de mooie structuur, die ik als arme schraper live nog niet had meegemaakt. 15.000 punten en blindlevels van een uur. Dat bood de nodige ruimte om eerst eens even rustig af te wachten alvorens een versnelling bij te schakelen.
Na een uur spelen was ik de helft van mijn stack kwijt aan compleet onnodige tweebarrelblufs, misplaatste valuebets en checkraises voor image. We zaten immers diep, dus er moest tof worden gedaan. Nog eens 40 minuten later vond ik, zoals een groot kaarter dat ooit noemde, een "fraaie spot" om preflop all-in te schuiven met aas-koning. Helaas moest er net weer een Engelsman azen vinden, waardoor ik nog voor de eerste break als één van de eersten het veld mocht verlaten. Doodziek natuurlijk, al weet ik nu wel hoe het de volgende keer niet moet in de eerste twee levels van een live deepstack toernooi.
Het main event was dus driewerf niets, een conclusie die Bartman nog eens twee uur later ook mocht trekken. Ook hij kreeg aas-koning gedeeld, en dan weet je gelijk al dat het lastig gaat worden om een hand later nog in het toernooi te zitten. De beste van ons op die dag was President888, die ergens in de avond met een overpaar koningen en de tweede nutflushdraw niet eens kon winnen van iemand die met twee willekeurige suited kaarten een flush had geflopt. De conclusie was hoe dan ook bitter: wij hadden allemaal gefaald in een deepstack live toernooi. Terwijl JoZ66 het hoofschuddend gadesloeg en die nacht niet al te laat naar bed ging om zich alvast voor te bereiden op de winst in het toernooi, besloten Bartman, President888 en ik om eens te gaan uitvinden wat er verder te doen was in Manchester.
In een vreemde stad zonder gids is het noodzakelijk te achterhalen waar je het beste heen kunt gaan voor wat vertier. Na wat rondvragen bij locals, casinopersoneel en taxi-chauffeurs hadden we een lijstje met wat "hotspots" opgesteld. Het bleek dat Manchester was opgedeeld in een aantal gebieden, waarbij er van een echt centrum geen sprake was. De taxi-chauffeur dacht wel te weten wat wij leuk zouden vinden, dus lieten we ons door hem maar naar één van de locaties op de lijst brengen. Aangekomen zagen wij twee discotheken, waarvan de rij buiten zich in beide gevallen de hoek van het gebouw omkrulde. Erg warm was het niet dus we verkozen een etablissement waar je tenminste normaal naar binnen kon lopen. Na aan de bar tevergeefs een kwartier te hebben gewacht om een bestelling te plaatsen bij de uiterst chagerijnige bardame, gingen we het twee straten verderop nog eens proberen.
Champagne, ijs en wodka door elkaar
Deze tent genaamd Revolution (overigens weet ik verder geen namen meer, ik kijk nooit hoe iets heet als ik er naar binnen ga) was al aan het uitsterven, maar in ieder geval konden we hier een poging doen de rest van het uitgaanspubliek in te halen wat betreft de hoeveelheid alcohol in ons bloed. Die Engelsen beginnen namelijk nogal vroeg. Na twee rijen veel te zoete shotjes naar binnen te hebben gewerkt, besloten we onze "baller" kant eens te laten zien en bestelden voor 50 pond de specialiteit van het huis. Het betrof hier de "Director's Pitcher", met als geheime ingrediënten champagne, wodka en nog iets om het zoet te maken. De eerste paar slokken is even wennen, maar daarna is dit goedje best weg te tikken. Toen het net gezellig begon te worden ging deze tent echter sluiten, waardoor we het maar eens bij de disco om de hoek gingen proberen.
De disco was leeg.
Juist. Een gebrek aan sfeer is één ding, maar een club met laserstralen, rookmachine en een enthousiaste DJ zonder mensen erin is simpelweg een triest aangezicht. Het geheel bleek pas net open te zijn en op de donderdag hadden ze nog niet echt een vaste klantenkring opgebouwd. Ik durf dat een understatement te noemen. Gedesillusioneerd verlieten wij 10 minuten later het pand, want weggaan zonder zelfs maar één drankje te hebben gedaan wilden wij het eenzame barpersoneel en onszelf niet aandoen.
Enfin. Het wordt een beetje een saai verhaal zo, en heel spannend was het uitgaansleven in Manchester ook niet. We namen nog maar eens een taxi naar een andere locatie, die dan wel weer aardig was. Hier waren in ieder geval mensen en leuke muziek, twee basiselementen waarvan we allang blij waren dat we ze tegelijkertijd op één plek hadden aangetroffen in deze grauwe industriestad. Zo bereikten we toch nog de kleine uurtjes en vergaten we langzaam aan ons falen eerder op de dag.
De lege club, een triest gezicht
Het was op dit moment dat President888 op het briljante idee kwam om terug te gaan naar het casino om daar een biergame op te starten. Bartman en ik konden hier natuurlijk geen tegenargumenten voor bedenken, dus niet veel later namen wij plaats aan de 1-1. Helaas kreeg onze kleine Russische vriend, die in al zijn enthousiasme nogal luidkeels plaatsnam aan tafel, het vrijwel meteen aan de stok met een paar plaatselijke tokkies. Het zwaar aangezette en grappig bedoelde Russiche accent, dat ik gedurende deze dagen overigens ook regelmatig inzette, werkte op de zenuwen van deze "gangsters". Het duurde niet lang voordat zij hevig met hun armen zwaaiend wisten te vertellen dat dit "hun fucking stad" was en dat wij (en President888 in het bijzonder) ons maar hadden aan te passen als we niet tussen vier planken het casino wilden verlaten.
Commotie alom natuurlijk, maar het kundige personeel greep gelukkig snel in. Nadat ik de President ervan had overtuigd dat hij zijn pleidooi richting het personeel om een aanklacht in te dienen tegen de tokkies morgen maar moest voortzetten, pakten we de eerste de beste taxi terug naar het hotel. Opvallend genoeg kwamen we het eerder genoemde geboefte, dat die nacht uit het casino was verwijderd, er de volgende dagen doodleuk weer tegen. Gelukkig zochten ze de confrontatie niet. Niet dat we bang waren natuurlijk, maar je weet het nooit met gokverslaafden.
Hoe dan ook hadden we het uitgaan in Manchester overleefd. De dagen die volgden vulden we vooral met kaarten. Zo was er het 100 pond side event, waar de president een schitterende negende plaats haalde. Bartman overleefde de eerste dag van het 300 pond event, dat een structuur kende waar menig Holland Casino toernooi een puntje aan kan zuigen. Ik zelf verdeelde mijn tijd (na het busten in diezelfde toernooien) vooral tussen het Boogerd-stijl schrapen (in dit geval aan de 1-1, eindelijk een game waar ik edge had), bier drinken, baantjes zwemmen in het hotel en ontspannen. Ook bezochten we nog het winkelhart van de stad, waar de voormalige drukkerij Printworks nu eens een positief stukje Manchester was tussen al dat grijze gedoe. Tussendoor genoten wij van de prestaties van JoZ66, die weer eens bezig was iets heel moois neer te zetten.
Dat "iets heel moois" had natuurlijk zijn climax op zondag, de dag waarop onze forumgenoot het hoofdtoernooi op zijn naam schreef. Railen is saai, maar dit was toch wel een mooie ervaring. Gelukkig had ook een dronken Schot de finale tafel gehaald. Deze man hield nogal van trashtalken en hanteerde een agressieve
speelstijl, wat het uitzitten van deze 8 uur live poker voor ons railers een stuk dragelijker maakte. Na zo'n dertien wodka Red-Bull sloegen echter de stoppen door. Het voortdurend opzoeken van de rand van wat is toegestaan aan een pokertafel werd (veel te) lang toegestaan door de toernooileiding, maar op een gegeven moment werd de dronken Hooglander toch een ronde buitenspel gezet.
Bij terugkeer beschuldige hij direct een tegenstander van het stelen van een ante. Wederom opschudding alom, waarna de jongeman een penalty van twee orbits aan zijn (figuurlijke) kilt kreeg. Deze werd tijdens de straf nog omgezet in drie rondes, want ondanks een ongetwijfeld stevig gesprek in een achterkamer en een alcoholverbod ging de Schotse publiekslieveling ook in de rail door met zijn snaakse praktijken. Enfin, zo bloedde hij dood en bij zijn uiteindelijk terugkeer was het lichtje uitgegaan, zodat er tot grote teleurstelling van het publiek niet meer in zat dan een vijfde plek.
Plichtplegingen horen erbij
Over het verdere verloop van deze finale tafel binnenkort meer, wanneer JoZ66 in een exclusief interview zelf uit de doeken doet hoe hij kwam, zag en overwon in Manchester. Voor nu sluiten we het reisverslag af om een uur of twee 's nachts. Nadat JoZ66 de beker in ontvangst heeft genomen en de ellenlange plichtplegingen die daarop volgen heeft doorstaan, nemen we in de bar van het casino nog eens een drankje op deze fraaie overwinning. Enkele uren later zit ik met President888 in een volgepakt, veel te klein vliegtuig terug op weg naar Nederland. Terwijl een gemene verkoudheid, veroorzaakt door slaapgebrek, alcoholmisbruik en een onhygiënisch casino zich van mij meester maakt, vraag ik me af of ik snel zal terugkeren op de UKIPT.
Het antwoord is ja. Een deepstack live toernooi voor deze buy-in is ongekend. De side-events zijn daarnaast goed verzorgd en hebben ook structuren waar je blij van wordt. Zo had het 330 pond toernooi in Manchester blindlevels van drie kwartier en begon je met 10.000 punten. Zelfs dit side-event doet daarmee bijna niets onder voor bijvoorbeeld een willekeurig main event van een toernooiserie in het Holland Casino. Daarnaast runnen er in Engeland bijna overal cashgames vanaf 1-1, wat de mogelijkheden om comfortabel te spelen voor een hoop mensen sterk vergroot. Natuurlijk zijn er de grindende nits zoals overal, maar ik heb cashgames meegemaakt om je vingers bij af te likken.
Voor pokertripjes is het naast een goed verzorgd toernooi belangrijk dat er buiten het kaarten nog wat te doen is. Hierin scoorde Manchester niet heel hoog. Het is simpwelweg geen hele leuke stad, al hebben we onszelf prima kunnen vermaken. Het UKIPT-seizoen is echter pas net van start gegaan, en ander locaties die nog op de agenda staan zijn zeer zeker de moeite waard.
Bijvoorbeeld in Nottingham. Ik heb mijn oor hier en daar te luister gelegd en dit schijnt een leuke, gezellige stad te zijn. Buiten dat wordt het toernooi hier gespeeld in het Engelse pokermekka Dusk Till Dawn. Verschillende mensen in Manchester wisten mij te vertellen dat het hier zeer goed toeven is voor de kaarter. 45 tafels, gratis internet en geen andere casinospelen (en dus gokverslaafden) om je aan te storen.
Het eerstvolgende toernooi van de UKIPT is in april in Coventry, waarvoor de satellites op PokerStars al volop runnen. Dan volgt Nottingham en na een tussenstop in het Ierse Kilarney zal de tour in juli halt houden in de Engelse kustplaats Brighton, om vervolgens via Schotland en Dublin te eindigen in Londen. Genoeg mooie locaties dus nog. Wie gaat het JoZ66 moeilijk maken in het leaderboard?
Met dank aan President888 voor de foto's.
|
