|
In de finale van het $2.000 Limit Hold'em toernooi op de World Series of Poker in Las Vegas waren alle ogen gericht op de Nederlandse chipleader Marc Naalden. Bij de start van de finale had hij al bijna een derde van de chips in zijn bezit, maar daarmee was de overwinning natuurlijk nog lang geen zekerheid. Zeker niet in Limit Hold'em, waar je na een paar dure showdowns heel snel weer terug kunt vallen naar de middenmoot.
Maar gelukkig voor Needles begon hij de finale voorspoedig en zorgde hij eigenhandig al snel voor een paar uitschakelingen. Na het vertrek van Rep Porter en Jameson Painter flopte hij een paar monsters en steeg hij al naar anderhalf miljoen chips bij de laatste zeven, bijna 60% van het totaal aantal chips.
Bij de laatste vijf had hij 1,6 miljoen, waar zijn vier tegenstanders allemaal tussen de 250.000 en de 350.000 hadden staan. Dit kon toch niet meer misgaan, zou je zo denken...
Bij elke gewonnen pot ging het dak er uiteraard af in de Rio, waar de tribunes gevuld waren met Nederlanders, die Naalden letterlijk naar de overwinning schreeuwden. 'Needleking' hield zich er rustig onder, maar zijn oranje overhemd sprak natuurlijk boekdelen: dit was zijn rail, dit was zijn dag, dit werd zijn bracelet. Tenminste, dat werd gehoopt.
Vervolgens schakelde hij zelf Alex Keating, Tommy Hang en Ian Johns uit, waarna hij heads-up zat tegen Steven 'Rabscuttle' Cowley met een chiplead van 2,3 miljoen tegen slechts 325.000. De heads-up leek slechts formaliteit, maar helaas kan het in Limit Hold'em ook verkeren. Cowley, een ijzersterke en ervaren online Limit-speler, hoefde je niets uit te leggen over heads-up agressie en hij schakelde een paar tandjes bij om het signaal naar de Nederbelg af te geven dat het toernooi nog verre van voorbij was.
Geholpen door een vijftal gunstige rivers pakte Cowley pot na pot op, tot op het punt dat Needles zelfs voor het eerst in anderhalve speeldag de chiplead uit handen moest geven. Het zal toch niet...
Een korte, ingeplande pauze kwam net op tijd voor Naalden, die daarmee het momentum van Cowley wat kon doorbreken en wat peptalks kon ontvangen van zijn landgenoten. Terug van de break kwamen beide spelers terug voor het 25e level van het toernooi, die ook het laatste zou blijken te zijn.
Onze man uit Antwerpen zette een eindsprint in waar 'Rabscuttle' geen antwoord op had. Naalden won drie grote potten achter elkaar, waarna Cowley op sterven na dood was. Hij dubbelde nog met aas-koning tegen de vrouw-negen van Naalden, maar dat bleek niet meer dan een stuiptrekking.
All-in pre-flop voor zijn laatste 120.000 was Cowley marginaal favoriet met zijn A 5 tegen de Q 8 van de Needleking.
Het "one time!" schalde van de tribunes en de oranje smeekbedes werden snel verhoord, toen de eerste kaart op de flop meteen de Q was. Na de T en de 9 zag het er nog rooskleuriger uit voor onze landgenoot, die nog maar drie outs moest zien te ontwijken voor zijn eerste WSOP-overwinning.
De dealer wachtte op het seintje van de toernooibaas met het draaien van de turnkaart, die de spanning voelde hangen en de Nederlandse rail graag nog wat extra zweetmomenten gunde. "Here comes the turn card..."
De 4 werd gedraaid, waarna de Nederlandse supporters weer losbarstten. Het "Hold! Hold! One time!" werd afgewisseld door het wat pragmatischer verzoek om een "Deuce!", de kaart die altijd de zak is als het op een blank moet aankomen.
De tien seconden die het duurde voordat de riverkaart gedraaid werd, waren ongetwijfeld de langste uit de pokerloopbaan van Marc Naalden. Het besef dat dit het is, het moment... laat het voor één keer niet tegenzitten.
De dealer verbrandde de laatste kaart en het publiek viel stil. Heel Nederland hield zijn adem in, in afwachting van die ene, beslissende riverkaart...
Het was de T, waarna de Amazon Room ontplofte en iedereen in de zaal wist dat Nederland er weer een bracelet bij had. Naalden had het zelf nog nauwelijks beseft, of hij werd al bedolven onder de omhelzingen en de felicitaties van zijn landgenoten, die massaal waren toegestroomd om dit historische moment mee te kunnen maken en om in de vreugde te kunnen delen. Marc Naalden wint een bracelet op de World Series of Poker... een droom komt uit.
Na het behalen van een derde plaats in 2006, tijdens een $1.500 No Limit Hold'em toernooi, was Naalden er al op gebrand om het er niet bij te laten zitten. Iedereen was het er wel over eens dat hij een van de weinige Nederlanders was die het wel eens zou kunnen lukken om met zo'n armbandje aan de haal te gaan. Toch was Naalden, ondanks zijn staat van dienst, altijd een van de meer onderschatte Nederlandse toernooispelers gebleven. Zijn overwinning op het Belgisch Kampioenschap, zijn derde plek op de EPT Kopenhagen en op het eerder genoemde WSOP-toernooi, zijn overwinning op het €1.000 toernooi van de Master Classics of Poker in Amsterdam en zijn onlangs behaalde tiende plek op de EPT van Monte Carlo, konden er niets aan veranderen dat hij gewoon 'gepasseerd' werd voor het TV-programma Lords of Poker, waar hij toch zeker thuis hoorde.
Deze overwinning moet voor Naalden nu extra zoet smaken, wetende dat hij hiermee een lange neus trekt naar iedereen die ooit aan hem heeft getwijfeld. "De man die nooit tweede wordt" heeft zichzelf vandaag onsterfelijk gemaakt in de Nederlandse pokerwereld, en neemt straks niet alleen die felbegeerde bracelet, maar ook nog eens $190.770 mee terug naar Antwerpen. Zelden is het iemand meer gegund.
Het enige wat we jammer vinden is dat we er zelf niet bij hebben kunnen zijn om dit ter plekke mee te kunnen maken en om vannacht tijdens de bracelet-ceremonie het Wilhelmus door de Amazon Room te horen schallen, maar vanaf de andere kant van de aardbol sturen we Marc Naalden bij deze dan alsnog onze welgemeende felicitaties. Via de link onderaan deze pagina kunnen jullie overigens hetzelfde doen.
Grootse klasse Marc, je bent een held. Proost!
Foto's met dank aan Pokernews
|
