Door Dave Goldstein, voor pokernews.nl
De pokerhype is in volle gang, maar er zijn weinig mensen die een tijdstip kunnen noemen waarop deze hype daadwerkelijk begon. Volgens Peter "De Dal" Dalhuijsen begon het in 2005, toen er twee pagina's in de Sp!ts verschenen. Over z'n site, www.pokercollege.nl, maar ook over hem. Voor het eerst werd er uitgebreid gesproken over een nieuw fenomeen: studenten die geld verdienen met poker. Het artikel had een sneeuwbal-effect. Vele media pikten het verhaal op en "poker als bijbaan" werd een fenomeen. De Dal was al veel langer bezig met poker en behoort al lange tijd tot de beste spelers van Nederland. In 2006 haalde hij de finaletafel van een No Limit Hold'em event tijdens de WSOP. Hij wilde de bracelet winnen, maar het mocht niet zo zijn. Toch, die bracelet komt er wel: het is één van z'n grootste motivaties om te pokeren. In Venlo werd hij tweede tijdens het Main Event en ondergetekende had het genoegen om tijdens het €50 rebuy-toernooi bij hem aan tafel te zitten. Hij domineerde de tafel, niet eens zozeer met z'n spel, alswel met z'n vele one-liners, die menigeen een lachstuip bezorgden. Peter schrijft ook columns, onder andere voor Poker Magazine en op www.pokercollege.nl. Zijn schrijfsels zijn onovertroffen: op een herkenbare en humoristische manier beschrijft hij het pokerleven van De Dal.
Een interview met Peter Dalhuijsen is een ware aanslag op de blaas. De interviewer moet ongeveer drie keer naar de WC, maar Peter blijft zonder problemen op z'n stoel zitten, ondanks de talloze glazen bier. In Vegas geleerd: "Om naar de WC te komen ben je 20 minuten onderweg. Dan mis je veel te veel handen."
Je hebt vaak gezegd dat je niet zozeer pokert om het geld, maar meer om de vrijheid die het oplevert. Wat doe je met die vrijheid?
Leuke dingen doen, mensen ontmoeten, reizen. Dat vind ik nu het belangrijkste.
Slapen, TV kijken?
Ja, hoort er ook bij. Hoewel, ik kijk nu al een paar jaar geen TV meer, dus dat levert me heel veel vrije tijd op.
Ook geen journaal?
Nee, ik heb ooit de knoop doorgehakt om me daar niet meer mee te bemoeien. Als ik al die leugens in de krant lees, dan heb ik daar geen zin meer in. En ik ben toch te vaak in het buitenland om me druk te maken over Nederland. Ik heb de vrijheid om te zeggen dat als Nederland me niet meer bevalt, ik gewoon weg ben.
Maar het bevalt blijkbaar nog wel. Je woont in Utrecht, hoe ben je daar terecht gekomen?
Nou, ik ben er in 1999 heen gegaan om te studeren, informatica, en eigenlijk ben ik een beetje blijven hangen, want het ligt lekker centraal. Binnen een half uurtje ben je in Amsterdam of Den Haag. Iedereen denkt dat als je pokert, je in Amsterdam moet zitten omdat dat 't kloppende hart zou zijn, maar daar ben ik het niet mee eens. Het casino in Utrecht is hoe dan ook gezelliger. Utrecht is leuk, het heeft nog zo'n dorpse uitstraling. Ik heb drie jaar in Amsterdam gewoond, en heb er niks te klagen over hoor.
Huidige burgelijke staat?
Ongehuwd, niet samenwonend, ofwel vrijgezel. Ja, uiteindelijk wil ik wel kinderen. Ik ben nu nog te jong, dus ik denk dat ik een oude vader ga worden. Op m'n veertigste zit ik met zo'n kleine dondersteen op schoot, dat lijkt me schitterend. Nu kan dat niet, want ik ben bijna altijd weg, en dan kan je geen vader zijn.
Hoe zie je jezelf over tien jaar van nu?
Nou, het leuke van m'n leven nu is dat ik niet eens weet waar ik over een maand ben, laat staan over tien jaar. Ik denk dat ik nog steeds gelukkig zal zijn, dat is het enige wat ik me kan bedenken. Nee, ik ga zeker niet in Vegas wonen. Je zal daar maar een gezinnetje hebben... als je "f*cked up" kinderen wilt hebben, moet je daar zeker heen gaan. Nee, ik kan me nu geen beeld vormen over een huis met vrouw en kind, niet nu.
Heeft iemand het wel eens tien jaar geleden aan je gevraagd, en wat is daarvan terecht gekomen?
Jazeker. Toen ik wegging uit Delft, dat was ongeveer 10 jaar geleden, toen was ik aan het nadenken wat ik nou eigenlijk moest gaan doen. Ik ben naar Frankrijk gegaan om wat meer afstand te nemen, zodat ik een wat beter overzicht had over het leventje wat ik thuis had. Ik merkte dat ik klem zat tussen allemaal mensen die wat van me wilden, en daar had ik helemaal geen zin in. Het criterium van vrijheid heb ik eigenlijk in Zuid-Frankrijk ontdekt. Daar heb ik gezien hoe mensen van het leven konden genieten. Ik hoef nooit een 60-meter lang jacht, want dat interesseert me niet, maar lekker lunchen met een flesje rosé erbij, ja dat past wel bij mij. En rondhobbelen in Barcelona, zoals ik nu vaak doe, dat is best prettig.
Je bent dus aardig "geslaagd", wat dat betreft.
Jawel, maar ik zit wel zo in elkaar dat ik m'n aandacht altijd richt op zaken die minder naar wens gaan, dat is wel jammer. Andere mensen moeten vaak tegen me zeggen dat m'n leventje leuk is, zelf vind ik dingen vrij snel vanzelfsprekend. Dat is een slechte eigenschap van me, dat ik te weinig geniet van de dingen die ik heb bereikt. Het is bijna beledigend tegenover mensen die juist zo'n leven willen hebben als ik. Ik heb in Venlo ook weer een jaarsalaris gewonnen, en nog loop ik te klagen, haha.
Schandelijk inderdaad, hoe durf je.
Het is maar in welk kader je leeft. Als ik in Vegas rondloop met een paar van die online-jongens, dan hebben ze het alleen maar over potten van $20,000. Dan schaam ik me bijna dat ik "slechts" $30/60 speel. Als ik met m'n oude studievriendjes op stap ga, die moeten beuken voor €80 per dag, dan durf ik ook niet meer te zeggen hoeveel ik in Vegas heb verdiend, weet je. Het gaat om de context. Maar ik vind wel dat je altijd ambities moet blijven houden, op welk niveau dan ook. Ik wil niet stil blijven staan. Als je alle doelen hebt bereikt, dan verlies je vrij snel het plezier in het leven. Dus ik wil altijd meer, verder.
En geld is een middel?
Het idee is dat sommige mensen hun doelen verkeerd stellen. Veel mensen hebben geld als doel. Zoveel mogelijk verdienen. Maar waarvoor, tja, dat hebben ze nog niet bedacht. Vervolgens stoppen ze daar niet meer mee, en krijg je van die mensen die 78 zijn en nog steeds werken, omdat ze meer willen. Ik heb geleerd dat je achter elk doel een belang definieert. Ik wil geld bij elkaar pokeren om die vrijheid te kunnen behouden, om die reisjes te kunnen maken. Het hogere doel is natuurlijk dat ik in de Dominicaanse Republiek in een hangmat lig, met een cocktailtje in m'n hand. Niet letterlijk natuurlijk, maar wel het beeld ervan. M'n onbewuste stuurt me daar naar toe. Geld kan nooit het belangrijkste zijn... het zijn slecht nummers op m'n beeldscherm die omhoog gaan. Als er een mannetje aan de andere kant van de wereld iets in een microfoon zegt, is het geld opeens de helft minder waard, snap je? Geld, nee, ik vind het maar niks, ik wou dat het niet bestond.
Da's ook weer zo naïef.
Mwah. Kijk, mensen maken er een strijd van, en daarom is de pokerwereld vaak zo negatief. Dat gelul over wie er nou weer blut is, en mensen die elkaar niets gunnen, die het mooi vinden dat iemand niet het toernooi wint. Dat haantjesgedrag en die strijd, het heeft allemaal met geld te maken. Als geld een graadmeter is van je ego, tja, je kunt jezelf daarin verliezen. Ik heb daar gelukkig geen last van, maar je ziet het continu om je heen, in de casino's. Dan gaan ze allemaal dure horloges kopen, om te laten zien dat ze het beter dan jou doen. Totale onzin.
Je houdt je bezig met NLP, neuro-linguistisch programmeren. Laat ik daar nou helemaal niets van weten. Vertel, waarom heb ik daar als pokerspeler iets aan?
NLP gaat onder meer over het stimuleren van je persoonlijke ontwikkeling en die van anderen. Het is een middel, een set vaardigheden om jezelf of anderen op weg te helpen, te stimuleren, te motiveren en misschien zelfs beinvloeden. Dat laatste is voor poker natuurlijk interessant.
Mentaal beinvloed je de functies van de hersenen, en dat kan op meerdere manieren. Je hebt natuulijk van die freaks die er een show van maken om mensen met een goed gevoel naar huis te sturen, zoals die Ratelband en die ene Engelse knul, ik weet niet meer hoe ie heet. Dat is allemaal onzin.
NLP wordt vaak gebruikt voor mensen in managementfuncties, die daarmee hun medewerkers gerichter kunnen sturen. Of je kunt het gebruiken voor een sollicitatiegesprek, waarbij je er voor kunt zorgen dat de persoon zich heel snel bij jou op z'n gemak voelt, zodat je eerder gekozen wordt, dat soort dingen.
Noem eens een voorbeeld?
Als mensen bij elkaar op hun gemak zijn, dan zie je vaak dat ze dezelfde lichaamshouding aannemen. Dat zie je bijvoorbeeld bij stelletjes die zitten te eten in een restaurant. Het gaat allemaal onbewust. Maar als je dat bewust doet, dus je neemt bewust dezelfde houding aan, je ademt op dezelfde manier, dan kan je die andere persoon ook jouw eigen handelingen laten volgen. Het verdedigingsmechanisme valt dan weg, en je kunt dan zelfs subliminal messages gaan sturen, of verbale technieken gebruiken. Dat is aan de pokertafel natuurlijk extreem interessant. Als ik in z'n modus zit en met de juiste intonatie tegen iemand zeg: "je hóeft niet te callen", dan speel ik daarmee in op het onbewuste en gebeurt vaak precies wat ik wil: dat de man callt. Het verschilt natuurlijk per persoon, maar dat kan je kalibreren.
Of stel dat iemand all-in is gegaan en jij moet beslissen. In casino's heb je altijd 5 minuten om over een hand te beslissen, en dat is lang zat. Het enige dat je hoeft te doen is om in dezelfde houding te gaan zitten als die man, je kijk naar z'n schouders, zijn die opgetrokken, je kijkt naar z'n voeten, staat 'ie op z'n tenen, ademt 'ie door z'n buik of in z'n borst, kijkt 'ie naar boven of naar beneden, dat soort dingen. Als je dat allemaal gaat overnemen, dan krijg je precies het gevoel dat hij heeft. Is het angst of zelfvertrouwen? En dat is vaak genoeg om in te kunnen voelen of ie bluft of niet. Dat heet modelleren, en verder dan dat ga ik eigenlijk niet aan de pokertafel. Kijk, die jongens die op internet spelen, die denken altijd in "hand-ranges", maar ik heb dat niet. Op mijn manier kun je veel sneller iemand op een exacte hand zetten. Veel mensen zijn cognitief aan het pokeren: hij zet zoveel, dus dan zal ie wel deze hand-range hebben, en tegen die range heb ik zoveel procent kans om te winnen...nee, ik heb me daar nooit in verdiept. Ik vind het geen onzin, maar ik bemoei me er verder nauwelijks mee.
Je bent opgegroeid met NLP toch?
Ja, m'n vader geeft trainingen in NLP, hij heeft het in 1986 min of meer in Nederland geïntroduceerd. Zelf heb ik de practicioners-opleiding gedaan, dus ik ben nu "officiëel beoefenaar". De cognitieve kennis had ik al door m'n vader, maar door die training van een half jaar ben ik dus nu ook daadwerkelijk beoefenaar. Voor de duidelijkheid: het is geen cursus, maar een training, omdat je 90% van de tijd bezig bent met oefenen.
De meeste mensen die mij erover vragen zijn op zoek naar een "magic pill" en dat is het dus niet. Je kunt duizenden boeken over NLP lezen, maar je moet gewoon een training volgen. Je moet het ook nooit doen voor het poker, maar echt voor jezelf.
Hoe wordt er tegen NLP aangekeken door de wetenschap?
De traditionele psychologie, wat ik zelf ook nog een jaartje heb gestudeerd, heeft er alles aan gedaan om het af te doen als een of andere sekte en om het in een kwaad daglicht te stellen. Het is natuurlijk een bedreiging voor de klinische psychologie, omdat dit veel efficiëntere interventies zijn dan één of andere pyramide van Maslow ofzo. Het vergelijkt zich met de medische industrie die de alternatieve geneesindustrie de kop in probeert te drukken. Maar voor de duidelijkheid, NLP is geen psychologie. Mensen die echt "f*cked up" zijn kun je er niet verder mee helpen. Het is een set vaardigheden, het zijn coachingstechnieken, kleine trucjes die gedragspatronen kunnen ontdekken en iemands criteria efficiënt uit kunnen filteren, zodat je daar dus iemand iets op kan aanreiken.
De interviewer luistert aandachtig naar de uitvoerige beschrijvingen van NLP, maar beseft nu dat 't dan een week gaat kosten om 't interview te lezen. Als je meer wilt weten over NLP, en over het veel completere Interculturele NLP in het bijzonder, kijk dan op www.ise-training.nl
Is je vader trots op je?
Ja, zeker. Hij heeft me zelfs nog voor een klein stukje gebackt voor een aantal WSOP-toernooien. De ultieme vorm van bevestiging dat ik geaccepteerd ben als pokerspeler, zeg maar. Hij heeft ook nog winst gemaakt trouwens, door m'n final table, haha. Natuurlijk, in het begin had hij ook z'n twijfels en vroeg zich af waarom ik was gestopt met m'n studie. Maar juist omdat hij in die NLP-scene zit, wist hij al vrij snel bloot te leggen wat voor mij nou belangrijk was, en hij kon niks anders doen dan daarmee akkoord gaan.
Een ideale vader.
Ja, vind ik wel. Hij gunt mij de vrijheden die ik nodig heb. Hij heeft mij en m'n zus, die nu in Engeland woont, de kans gegeven om te studeren, maar tegelijkertijd heeft hij ons geleerd om voor onszelf na te denken. Dat maakte dat ik op m'n 19e dus koos voor "mijn eigen weg".
Terug naar het poker. Je gaat dit jaar weer naar de WSOP? Heb je de buy-ins al bij elkaar geklikt?
Ja, ik ga zeker weer. M'n winst van vorig jaar heb ik daar achtergelaten als krediet-opname, dus daarmee kan ik een hoop buy-ins betalen. Vorig jaar liep ik als een gek elke dag te pinnen, daar werd ik helemaal gek van, dus dit is wel beter. Het is niet genoeg voor alle events, maar wel genoeg voor de eerste paar weken, dus ik zal wel aan de cashtafels moeten plaatsnemen om even wat bij te verdienen. En anders wordt het toch gewoon pinnen. Ja, ik ga weer in m'n eentje, dat is me erg goed bevallen vorig jaar. Kijk, het zijn toch mijn doelen, dus ik ga vol in de concentratie om te proberen zo'n stom toernooi te winnen. Ik kon vorig jaar ook met een groepje een villa huren, maar dan ben ik daar weer van afhankelijk, dus heb ik het Ceasars gebeld en een kamer besteld voor die periode. Als je in de hectiek van die stad zit, dan heb je een rustpunt nodig.
Het Main Event speel je ook neem ik aan?
Tuurlijk, maar ik ga geen $10,000 neerleggen. Ik ga me gewoon lekker plaatsten op internet. Er zijn zoveel satellites straks. Als je je dan nog niet weet te plaatsen, dan verdien je het ook niet. Vorig jaar had ik me al drie maanden van te voren geplaatst, via een freeroll. Er zijn zoveel slechte spelers: als het niet lukt, dan kan ik beter thuisblijven.
Je bent misschien wel de beste pokerschrijver die ik ken. Ga je weer stukjes schrijven over je avonturen, op PokerCollege? De Dal Speaks?
Ja, zeker. Ik ben ook weer veel op reis geweest, dus ik heb weer genoeg om over te schrijven. Kijk, als ik veel op stap ben, zoals in Venlo, dan word ik een uur voor het volgende toernooi begint wakker, en dan heb ik geen tijd om te schrijven. Maar nu komen er mooie toernooien aan, dus gaan we weer flink in de pen klimmen.
Mooi, daar kijk ik naar uit. Je hebt de potentie om een heel goed boek te schrijven, vind ik. We zijn beiden fan van Big Deal van Anthony Holden. Dat zou je goed kunnen.
Dank je, ik ben altijd blij om te horen dat het gewaardeerd wordt. In Vegas vorig jaar had ik geen idee dat m'n stukjes werden gelezen. Later hoorde ik dat men in het casino sprak van: "heb je de nieuwe Dal Speaks al gelezen?" Ja, da's te gek, en daar ben ik ook dankbaar voor. In Venlo waren er twee gasten van PokerCollege die helemaal uit Amsterdam kwamen tuffen om mij aan de finaletafel aan te moedigen. Dat is natuurlijk super.
Op dit moment vind ik spelen het belangrijkst, en daarna schrijven. Misschien dat er ooit een omslagpunt komt, maar het kan goed naast elkaar bestaan. Vooralsnog committeer ik mezelf liever aan spelen, dan aan schrijven. Als ik chagrijnig ben, dan ben ik ook niet creatief genoeg om te kunnen schrijven. Als ik uit verplichting ga schrijven, dan houdt het vrij snel op. In Vegas liep ik echt rond met m'n handtasje, met pen en papier, op zoek naar verhalen. Als er dan een mooie quote kwam, of een mooie associatie, dan schreef ik dat snel op.
Ga ik nu weer doen.
Word je wel eens afgestompt door bedragen?
Ja, als je lang in de pokerscene zit, gebeurt dat vanzelf. Als spelers in Vegas met $5,000 over straat lopen, dan willen ze nog wel eens vergeten dat zo'n bedrag voor sommige mensen genoeg is om letterlijk een moord voor te doen. Kijk, als ik ooit de finaletafel haal van het Main Event, dan wil ik met tien bodyguards naar m'n kamer: ik wil niet alleen slapen dan! We zagen Erik Friberg laatst in Barcelona. Harstikke blij om ons te zien enzo, maar hij plotseling wel een paar mannetjes bij zich: "Yes, they look after my back". Sinds hij $1.9 miljoen had gewonnen tijdens het Main Event van de WSOP afgelopen jaar, heeft hij dus die mannetjes bij zich. Heel logisch, maar de naïeve pokerspeler denkt daar niet aan. Het is helemaal niet interessant om met veel geld door Barcelona te lopen, want voor een tientje word je al beroofd daar.
Wat ik me altijd afvraag als het om spelers van jouw kaliber gaat: hoe moeilijk is het om jezelf op te laden voor een €50 rebuy-toernooitje?
Nou, tijdens de MCOP had ik voor het laatst "van me laten horen". Kijk, iedereen zegt altijd wel dat De Dal een goede speler is, maar ik ben ook maar een gewoon een lul. Voor mezelf was het belangrijk om bijvoorbeeld in Venlo weer eens te laten zien dat ik echt wel wat kon, dus ik probeerde echt om in elk toernooi zo ver mogelijk te komen. De inleg doet er dan niet toe: ik wil gewoon m'n beste spel laten zien, en ik vind dat een goede pokerspeler altijd z'n best moet doen om goed te spelen, ook al speel je om dubbeltjes met je maten. Je moet altijd je A-game spelen. Ik betrapte mezelf er op dat ik 't er tijdens €50-toernooitjes het er vaak ingooide met niks, omdat ik dacht: "Het is toch maar €50", maar ik wist toen meteen dat ik dan maar beter kon stoppen dan. Elk toernooi moet je spelen voor de overwinning en niet voor het geld; dan schakel je de factor buy-in uit. Dat je geen angst hebt voor de dure buy-in, maar ook niet nonchalant bent voor de kleine. Dus in Venlo was ik wel degelijk van plan om elk toernooi ver te komen, maar ik verloor twee keer met QQ tegen 88, eerst van Polarski en daarna van Menno. Het main event ging gelukkig wel goed. Je merkt gewoon dat als je je best doet, je ver kunt komen. Ik heb sinds begin november van de veertien grote toernooien in Nederland die ik heb gespeeld drie finaletafels gehaald. Ik vind dat niet slecht.
Lig je nog wel eens wakker van die AQ die je speelde aan de finaletafel van het WSOP-event? Tegen JJ, en eruit.
Ja, tuurlijk. Ernstig. Maar ook van die koningen in Deauville, wat nog belangrijker was voor me. Ik callde met KK tegen AJ en die vent maakt een straat en ik lig eruit als 14e, anders had ik zeker aan die Eurosport-finaletafel gezeten, met alle gevolgen van dien. Toen moest ik echt even op het strand gaan staan, naar de horizon staren en al m'n dromen in duigen zien vallen. Het was 't eerste seizoen van de EPT, dus het was heel belangrijk. Iedereen weet nog wie in het eerste seizoen heeft gewonnen, maar niemand weet de winnaars van het tweede seizoen meer op te noemen. Dat geldt ook voor de WPT, het is altijd zo. Dus ik heb alle reden om daar nog steeds keihard van te balen.
Nooit eens behoefte om zo'n persoon eens een flinke tik te geven?
Nee helemaal niet. Het is wel een reden om de dealer geen fooi te geven, haha. Nou, als iemand niet op zit te letten, en daarom een stomme move maakt waardoor ik uitgeschakeld word, ja dan krijgt die persoon het wel even te horen. Op mijn manier dan he, dus met subtiele bewoordingen. "I like your style, you play good", gebruik ik veel vaak. Op zich ben ik wel een aanhanger van het "don't tap the aquarium"-principe. Ga vooral zo door. Ik heb wel een keer Michael "The Grinder" Mizrachi uitgescholden. Kwam ie zitten aan een online limit tafel, met een minimum buy-in en deed een hit-and-run. Toen heb ik 'm wel even gezegd dat 't z'n status onwaardig was. Ja, een woord in het Nederlands. Kom zeg, ga even De Dal lopen hit-and-runnen voor $300. Als 'ie het had gevraagd, had 'ie het zo kunnen hebben. Voor dat soort spelers heb ik weinig respect. Tuurlijk hebben ze mooie resultaten behaald, hele mooie zelfs, maar als ze vervolgens al hun geld op de baccarat-tafel smijten, dan verdien je het niet. Geef het dan aan iemand die er wel wat mee kan.
Dus al die mensen hier in het casino?
Nou, moeten ze vooral doen. Als je het kan missen, prima. Ik heb ook wel eens aan de centen-automaat gehangen met een biertje erbij, of om tientjes zitten blackjacken. Misschien dat ik in acht jaar tijd €5,000 heb vergokt. Maar er zijn mensen die alles wat ze hebben vergokken; daar heb ik dus een hekel aan. Gokken is entertainment, dat is prima. Maar vaak kunnen mensen met veel geld zich niet "verlagen" tot kleine inzetten, dat is jammer. Dat gokbloed, die spanning zoeken, dat heb ik niet.
Na het interview ga je niet aan de cash-tafels spelen?
Nee, ik denk het niet. Het is zo saai. Ik kan wel in zo'n smethuis gaan zitten, op zoek naar vijfhonderd euro...
...maar daar heb je weinig aan. Waar ben je het meest trots op in je leven?
Nou, dat het me dus gelukt is om m'n eigen weg te kiezen, en dat ik daar ook succes in heb. Dat ik het heb gedurfd om m'n zekerheden los te laten. Veel mensen uit m'n "oude" leventje zeggen vaak tegen me dat ze er respect voor hebben, dat ze zelf niet zonder die zekerheden kunnen leven. Het is ook zo dat ik geen pensioen aan het opbouwen ben enzo, en dat ik geen vast inkomen heb, dus daar moet je ook mee om kunnen gaan.
Maar je hebt wel de tijd van je leven, en wij kunnen daar van meegenieten, via je columns op PokerCollege.
Het wordt ook alleen meer leuker. Meer mensen gaan pokeren. Wie had twee jaar geleden kunnen bedenken dat we een topweek in Venlo "of all places" zouden hebben? Dat is toch schitterend. Dan hoor je mensen praten over hun twijfels of ze de €100 rebuy in Venlo of de €250 freeze-out in Utrecht moeten spelen. Mooi toch, alsof je moet kiezen tussen de Aussie Millions of de Helsinki-Freezeout. Is toch lastig.
Belangrijke vraag: hoe kan het dat ik nu voor de tweede keer moet plassen, en jij nog geen één keer bent geweest?
Dat komt omdat ik een ontzettend geoefende pokerblaas heb. Het is een spier die je traint, dat is gewoon een feit, als je uren en uren aan een pokertafel moet zitten. Ik ben Lance Armstrong die nog vrolijk met z'n bolletjestrui op een berg van de zwaarste categorie aan het fietsen is, terwijl die Nederlanders al in de bezemwagen zitten. Nee serieus, in Vegas heb je soms een tien-minuten break, terwijl de dichtzbijzijnde WC twintig minuten verderop is. Reken maar uit...
Haha. Vertel eens wat over je ervaringen in Parijs.
Aja, de Aviaton Club, en die andere club is trouwens nog erger. Ik zal niet snel een $10,000 buy-in WPT event daar gaan spelen, dan stel ik me gewoon bloot aan de praktijken die daar worden beoefend.
Wat voor praktijken?
Ja, valsspelen, zeker. Ik ga er nog wel heen hoor, omdat ik het gewoon leuk vind, en vaak toch wel kan winnen, ondanks het valsspelen. Kijk, ten eerste lijkt het alsof elke kaart daar gemerkt is. Ook werken sommige dealers samen met de "regulars", en de spelers aan tafel spelen ook echt samen. Afgelopen december ben ik weer uit een €3,000 pot gecheat, maar ja, dat gebeurt gewoon. Een vent had z'n kaarten gemuckt, omdat 'ie dacht dat 'ie een pot had verloren van me. Maar een vriendje achter 'm zei "Nee, nee, je hebt two pair". Dus hij haalde z'n kaarten weer terug. Ik aan de dealer zeggen dat dat niet mocht, en die deed alsof z'n neus bloedde. Die gasten handhaven alleen de regels als het hun uitkomt. Ze vinden altijd wel een maniertje om de buitenlander, de "indringer" te verneuken. Dat doen ze heus niet op een €30 tafel hoor, dan maakt het allemaal niet uit. Maar zodra het om wat meer gaat... tja. Het is ook geen casino, of herenhuis, welnee. Het is gewoon een smethuis.
En toch ga je er nog naar toe?
Ja, want het is wel gezellig. En ik heb er tegenwoordig zelden last van, omdat ik gelukkig goed Frans kan verstaan en spreken. Maar als je onervaren bent, en geen Frans kent, dan laat je je vrij snel intimideren, omdat al die Fransen als kippen zitten te kakelen, en wie weet, gaat het wel over handjes, weet jij veel. Maar ik heb inmiddels de nodige respect opgebouwd, omdat ik gewoon in het Frans tegen ze teruglul.
Handig he, dat respect? Werkt wel in je voordeel aan de pokertafel, neem ik aan. Als jij raist, dan zullen mensen die je indirect kennen sneller neerleggen?
Ja, is toch schitterend? Kijk, het punt is dat veel mensen "Star-struck' zijn. Als je opeens met Phil Hellmuth aan tafel zit, dan krijgt hij opeens veel meer speelruimte. De truc is om de assertiviteit in je systeem te hebben om dat tegen te gaan. Ik was in Vegas met m'n toenmalige vriendin tijdens de WSOP van 2005 en Hellmuth liep daar ook rond. M'n vriendin wilde zelfs dat ik met 'm op de foto ging. Ja hallo, ik moet die vent straks nog check-raisen! Als je besluit dat die mensen sterren voor je zijn, dan kill je jezelf in het spel. Je moet gewoon nul respect hebben voor iedereen. Stu Ungar zei het ook altijd: je moet eigenlijk iedereen tot op het bot haten, je moet 'm willen afmaken. Dat Hellmuth je re-raist en je all-in gaat... hier voor je! Maar het is waar, als je links van me zit, dan heb je gewoon een probleem. Je blinden gaan eraan.
Ik heb het gemerkt.
Wat ik ook merk is dat ik vaak gewoon een walk krijg als ik in de big blind zit. Iedereen foldt, en ik kijk de small blind aan en zeg: "Het is weer niet veel he?". Dan is het van: kut, fold. Mooi toch?
En dat ze jou juist willen aanpakken?
Ja, gebeurt ook. Ze gaan hun gang maar, dan wordt het juist leuk voor beide partijen, want dan begint het spel. Soms zijn ze trots dat ze mij uit het toernooi hebben geknikkerd. Niet echt een bijzondere prestatie, want het gebeurt elke dag tenminste één keer.
Nou, ik heb zelf een keer Chris Moneymaker uit de Sunday Million gespeeld. Ik werd zelf 800e, maar het was wel een hoogtepunt uit m'n pokerleven.
Haha. Ach, in Vegas heb ik uiteindelijk echt met iedereen gespeeld, ook een keertje met Hoyt Corkins en dan kom je toch tot de conclusie: it's just another red-neck. Was wel mooi, nadat ik een zoveelste pot had gewonnen zei hij: "I just can't read that guy". Is toch wel leuk om te horen. Waar staat dat hij beter is dan ik? Tuurlijk zijn er spelers die boven de norm spelen, maar de meeste gasten die weleens een WPT-finale hebben gehaald: hoezo kun je ze niet re-raisen?
Zijn er spelers waar je echt bewondering voor hebt?
Ja, tuurlijk. Mijn held is Phil Hellmuth. Juist omdat iedereen een hekel aan hem heeft, dat vind ik mooi. Die man doet het gewoon, z'n self-marketing is natuurlijk perfect. En Gavin Smith, Daniel Negreanu... dat zijn gewoon toernooikeizers. Hun speelstijl komt overeen met het mijne. En gasten die ook nog eens aan de cash-tafels goed presteren, zoals Phil Ivey, Todd Brunson, Chip Reese... dat zijn gewoon legendes. Ik zeg alleen niet dat ik ze niet ga check-raisen met niets.
En overschatte spelers? Dit is tenslotte ook een sensatie-stuk.
Nou, in ieder geval al die gesponsorde spelers, die gesponsord worden voor hun leuke kop, in plaats van voor hun skills. Al die pokerende vrouwen die logootjes dragen: die kunnen er echt helemaal niets van. Misschien alleen die Vanessa Rousso.
En Isabelle Mercier?
Ja, is een prima meid en natuurlijk kan ze het wel een beetje. Maar iedereen denkt dat ze superstars zijn, en dat is niet zo. Anderhalf jaar geleden zat ik in Barcelona met Luca Pagano in ons appartement en hij had Marcel en Isabelle uitgenodigd. Normaal zit ze met een pokerface in het casino, maar nu zat ze gewoon op een krukje te giegelen: "Ooo, I have kings, I have kings!" Ze had niet de behoefte om te verbergen dat ze "eigenlijk" een grote speler zou moeten zijn. Die zat te juichen bij elke pot die ze won.
Roddel en achterklap: De Dal en Isabelle Mercier, dat schijnt wat te zijn!
Helemaal niet joh. Via Luca heb ik haar leren kennen en we zijn wat avondjes doorgezakt. Ik kan prima met haar opschieten, en als we elkaar tegenkomen in het circuit, dan is ze allang blij dat ze een bekend gezicht ziet. Voor haar is het echt een eenzaam bestaan, ze reist alleen, zit altijd in hotels. Ik ben altijd met een groepje op stap. Ja, het is een leuke meid.
Nog meer overschatte spelers?
Tja, noem al die Full-Tilt spelers maar op. Die Andy Bloch en Greg Mueller, hou op.
The Hendon Mob?
Schei uit. Ram Vaswani kan er echt wel wat van, maar de rest is echt zo uit de kroeg gerold. Kijk, ze hebben die sponsoring gekregen omdat hun website zo goed liep. Niets met skill te maken. En natuurlijk, als je elk toernooi speelt, dan kom je wel eens ver. Dan denken mensen meteen dat ze heel goed zijn.
In Monaco, toen Rob Hollink won, was ik aan het eind van de eerste dag uitgeschakeld, dus ik ging even kijken bij Ilja aan tafel. Toen zei ik dat hij naast Joe "The Elegance" Beevers zat. Hij: "Echt waar joh? Die vent is zo verschrikkellijk slecht!" Haha. Dat is wel een van de leukste dingen om te ontdekken: de meeste TV-spelers zijn gewoon zakken met kak die niets kunnen.
Spelers als Gus Hansen en Sammy Farha zijn de helden van vele jonge spelers.
Ja, tuurlijk. Als je een all-in callt met 9-hoog dan krijg je fans. Zo'n saaie drol als Allen Cunningham zal nooit veel fans krijgen, terwijl ie wel de beste is van het hele stelletje. De beste speler die niemand kent, noemen ze hem altijd. Vier WSOP-bracelets op z'n 29e? Die man is niet te stoppen. Gasten die iets flamboyants over zich hebben, daar hou ik ook wel van. Kijk naar Marcel, als hij niet zat te springen en te zingen aan tafel, dan was poker in Nederland al een stuk minder geweest. Dat soort mensen zijn gewoon belangrijk om een sport groot te maken. Ik mag er graag een steentje aan bijdragen.
De memo-recorder ligt voor je, er zit nog een paar minuten op. Ga je gang...
Hmm, ik hoef niet zo nodig wat kwijt. Hoewel, wat ik wel kwijt wil is dat ik misselijk word van de haat en nijd tussen websites en spelers onderling. Het zou voor mij een reden kunnen zijn om er mee te stoppen. Ik doe het primair voor m'n lol en als het niet meer leuk is, dan ga ik gewoon wat anders doen. Echt, dat gezeik over wie er nou weer blut is enzo. Schrijf maar op dat ik blut ben, ik wil graag dat mensen daar over roddelen. Gisteren op weg naar huis, alles weg. Blut. Had ik al gezegd dat ik blut ben?
Ik betaal de rekening wel. Maar eh, wie had nou die Sunday Million gewonnen?
Nou, ik ben blij dat ik eindelijk ontmaskerd ben. Jarenlang heb ik met die last moeten lopen, en ik ben blij dat het nu eindelijk de waarheid is komen bovendrijven. Ik voel me vrij.
Oh, serieus? Nee, het is goed zo.
Eén van de boeiendste en gezelligste interviews tot nu toe is afgelopen. Het gesprek gaat door aan de bar en aan de cash-tafel, die toch niets eens zo saai was. Het leverde genoeg stof op voor een Deel 3, maar ja, die publiceren we pas als Peter een bracelet heeft gewonnen. Over een paar maandjes hopelijk. Hij zal er zelf op www.pokercollege.nl over verhalen in De Dal Speaks, de leukste pokercolumn van Nederland.
De interviewer smijt z'n minimum-buy-in er in, na de flop, met 2-7, mede omdat Eric van der Burg aan tafel zit en hij dat toch wel een mooie kaart vindt. De flop is 2-7-K en een Amerikaan callt met z'n K8...turn 5, river 5. Tja. Een dag later meldt de geinterviewde dat 'ie naar huis ging met €1400 winst. Alles van die Amerikaan gepakt, gelukkig.
En toch is De Dal blut. Dat je het even weet... ;)
|
