Dit regiedebuut van David Mamet is absoluut een aardige film. Het enige minpunt aan de film is dat hij z'n eigen vrouw (Lindsay Crouse) voor de hoofdrol gecast heeft. Zij is namelijk beslist niet knap en ook zeker geen goede actrice. Met het door Mamet geschreven script is echter niets mis.

Crouse speelt psychiater Margaret Ford die gespecialiseerd is in compulsief gedrag. Eén van haar patiënten is ten einde raad vanwege een grote gokschuld. Zij belooft hem te helpen en gaat daarvoor op zoek naar Mike (Joe Mantagna) in 'The House of Games'.
Achter in deze donkere poolhal zit Mike lekker een potje te kaarten met de jongens. Je zou dus denken dat hij wel iets beters te doen heeft dan deze juffrouw te woord te staan, maar hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt, hij kan haar hulp gebruiken aan de pokertafel. Laat dit echter geen reden zijn om boos de film uit te zetten, want heeft Mike haar hulp wel echt nodig?
Ze moet opletten of één van de spelers door een tell aangeeft te bluffen. In ruil daarvoor wordt de gokschuld doorgestreept. De louche figuren aan de tafel blijken een ouderwets potje No Limit Five Card Draw te spelen, waardoor de actie door iedere amateur te volgen is. Vooral de communicatie tussen de spelers maakt de scene realistisch, de mannen spreken namelijk alleen in one-liners en clichés... De scene heeft een verrassend einde dat hier uiteraard niet verklapt wordt.

Mike blijkt behalve een liefhebber van drawpoker ook een 'con man' te zijn. Zonder enig moreel bezwaar licht hij mensen op. Margeret raakt gefascineerd door hem en de schimmige wereld die zo ver verwijderd is van haar dagelijkse realiteit. Ze wil alles te weten komen over zijn oplichterskunsten en gaat een dag met hem mee op pad. Gedurende de dag verandert Margeret van toeschouwer in deelnemer, totdat er geen weg terug meer lijkt te zijn.

Het plot is verrassend en zit goed in elkaar, waardoor de film beslist een aanrader is.