 | |  |
| |
De aanloop naar de pokerhype
|
In 2005 begon Eurosport met het uitzenden van de toernooiregistraties van de European Poker Tour. Zo konden we zien hoe Noah Boeken dat eerste seizoen het toernooi in Kopenhagen won en Rob Hollink een paar maanden later de ‘Grand Final’ op zijn naam schreef in Monte Carlo.
Omdat een andere nationale TV-zender er toen nog niet meteen bovenop sprong, zoals dat bij het darten tien jaar geleden wel gebeurde, kwam de pokergekte in Nederland nog niet echt op gang, maar dat zou niet lang meer gaan duren.
Toch werd het in dat jaar duidelijk dat het pokeren onder studenten wel al volledig was aangeslagen. Voor bovengemiddeld intelligente jongens met veel vrije tijd en weinig geld was het pokeren natuurlijk een ideale bijbaan. De nationale media pikten dit ook op, en zo hadden alle kranten, tijdschriften, radioprogramma’s en TV-zenders op een gegeven moment wel een item over de opkomende pokerhype onder studerend Nederland, wat alleen nog maar meer mensen aanzette om het ook eens te gaan proberen.
Holland Casino deed toen ook nog eens een duit in het zakje, door in het kader van hun eerste Nederlands Pokerkampioenschap, of de Holland Casino Pokerkampioenschappen, zoals het toen nog heette, een waar media-offensief te lanceren, met de 'Oefen je pokerface' reclamecampagne als vertrekpunt.
Dit zorgde in de tweede helft van dat jaar voor een nieuwe toestroom aan spelers, in de casino’s, maar vooral ook op internet.
Het Holland Casino voldeed zo goed mogelijk aan de groeiende vraag, zodat er aan het eind van het jaar in bijna elke vestiging al gepokerd kon worden, met dagelijkse cashgames in Amsterdam, Utrecht, Enschede, Breda en Rotterdam, waarin het Limit Hold’em gaandeweg verdreven werd door No Limit Hold’em.
Toch hadden de pokerspelers met de kleine portemonnee in het casino niet zoveel te zoeken, zodat tegelijkertijd ook het ‘illegale’ circuit enorm opbloeide. De kroegtoernooitjes waar je al met een tientje kon spelen werden zodanig populair, dat de overheid dit begon te zien als een serieus maatschappelijk probleem.
In 2006 werd dan ook begonnen met ware razzia’s, om ze stuk voor stuk op te rollen. De groeiende vraagstukken met betrekking tot de legaliteit van het poker leidden uiteindelijk tot de oprichting van een heuse pokerbond, die namens de vele pokerspelers die ons land inmiddels rijk was de dialoog wilde gaan voeren met de overheid. Helaas trokken de machthebbers volledig hun eigen plan en is daar nooit iets significants uit voortgekomen.
In het Holland Casino werd er ondertussen gewoon doorgespeeld. Rolf Slotboom werd de eerste ‘officieuze’ Nederlands Kampioen poker, en op de Master Classics of Poker zagen we wederom Rob Hollink terug, die het Limit Hold’em toernooi won, en Marcel Lüske, die vierde werd in het hoofdtoernooi, wat weer eens gewonnen werd door een Scandinaviër, een Noor dit keer.
Ook internationaal werden de Nederlanders steeds meer een vaste waarde. De groep vaste gezichten groeide gestaag, wat vanzelfsprekend ook resulteerde in een aantal uitstekende resultaten. In de toernooien van de European Poker Tour zagen we Marc Naalden derde worden in Kopenhagen, Abel Meijberg derde worden in Baden en Mark Boudewijn tweede worden in Deauville. Helaas dus net geen Nederlandse overwinning, maar het was voor iedereen duidelijk dat Nederland nu definitief een serieus pokerland was geworden.
Op eigen bodem ontstonden er eindelijk ook ‘andere’ Holland Casino toernooiweken en het was wederom Enschede die hierin het voortouw nam en in mei 2006 voor het eerst hun Twentse Series of Poker organiseerde.
Vanaf de tweede helft van dat jaar kende de pokerhype in Nederland ook de laatste grote groeispurt, wat uiteindelijk zorgde voor een ware overvloed aan pokertoernooien in de Holland Casino’s. Hierover meer in het volgende deel.
« Deel 8 | Deel 10 »
| Reageren op dit artikel?
|
|
 | |  |
