Toen ik nog in Las Vegas was, kreeg ik lucht van een TV-toernooi met alleen maar Nederlanders, wat in Londen opgenomen zal worden, de PartyPoker Punt Net Dutch Open. Producent Matchroom Sports heeft de ons welbekende studio tot zijn beschikking, met de halfronde tafel waar de spelers hun kaarten op de gepatenteerde glazen plaat leggen.
Vele toernooien zijn hier al opgenomen, maar dit zou de eerste zijn met alleen maar Nederlanders. Hier moet ik natuurlijk bij zijn.
Het belooft sowieso een spektakel te worden. De spelers beginnen weliswaar met 100,000 chips, maar de blinds starten al op 1,000/2,000 en gaan extreem snel omhoog. Bovendien zit men maar met zes spelers aan tafel, dus het zal al snel voornamelijk pre-flop schuifwerk worden, waardoor een partij zelden langer dan 100 handen zal duren.
Toen Hans Ritberg, nog bekend van de EPT in Monte Carlo, de organisatie in zijn schoot geworpen kreeg, was hij wel zo slim om eerst al zijn kameraden uit te nodigen, voordat al die ellendige professionals een plekje toegewezen zouden krijgen. Zo zagen wij al snel een aantal namen op de deelnemerslijst staan, die men daar op zijn zachtst gezegd niet tussen had verwacht. Illustere namen als Ad Schaap en Tuncar Alper zouden aangevuld worden met zes 'celebrityspelers', die zoals bekend niet bepaald geoefend zijn in 6-max Winner-take-all Turbo Sit & Go's.
Ik was dus ernstig verheugd toen ik alsnog de kans kreeg om in dit toernooi plaats te nemen.
Dag 1
Mariott Waltham Abbey...
Ik noem het een smethotel
Vol goede moed kom ik die zondag aan in het o zo Engels klinkende Marriott Waltham Abbey.
Aan de naam verwacht je een spectaculair multi-sterrenhotel, maar dit is helaas een veredeld smethotel, wat zich temidden het grote niets bevindt langs de snelweg M25. Na even doorvragen bij de producent blijkt dat de spelers hier door de organisatie zijn geplaatst, omdat de jongens een goede deal met het hotel hebben kunnen sluiten voor een betaalbare kamerprijs.
Als gevolg zitten wij op een dik half uur rijden van de studio en op meer dan een uur van de leuke gedeeltes van de stad Londen.
Mooie boel.
De semi-bekende Nederlanders en de twee commentatoren worden uiteraard wat meer in de watten gelegd. Niet alleen hoeven zij de buy-in van €2,500 niet te betalen, bovendien zitten zij in een chique hotel in hartje centrum. De spelers, die wel zelf diep in de buidel moeten tasten om hieraan mee te kunnen doen, worden in een hooischuur in het Engelse Groene Hart neergekwakt. Ik ben benieuwd wat dit te betekenen heeft. Hier zit vast meer achter.
3 Mills Studios
Om 14:00 komt er een busje voorrijden en word ik samen met de spelers die die middag op moeten lijnen naar de studio gebracht. De 3 Mills Studios liggen op een oud 19e eeuws fabrieksterrein, waar de depressiejaren nog te proeven zijn. Achter de hekken waar het terrein mee omlijnd is, moeten toentertijd elke ochtend horden mensen hebben gestaan die meer dan graag voor een paar grijpstuivers een dag lang kolen wilden scheppen. Vandaag hoef ik dat gelukkig niet te doen. Ik moet samen met Lange Frans commentaar geven bij het spel van Rob Hollink.
Het is uiteraard lastig om het spel van die man te verklaren terwijl ik het zelf niet begrijp, dus grijp ik maar terug op iets waar ik wel verstand van heb: slappe grappen maken.
Ik hoop maar dat het vermakelijke TV is geworden.
Nadat Rob tegen tien uur in de avond zijn 26 tegen 1 chiplead om heeft weten te buigen tot verlies, zit de dag erop en kunnen we weer terug naar ons motel. De mannen willen uiteraard graag nog even een kaartje leggen, maar ik moet de volgende ochtend zelf vroeg aan de bak, dus ga ik maar eens verstandig zijn en vroeg mijn mandje in.
Dag 2
Die ochtend wordt er een mooi ontbijtje op mijn kamer gebracht, uiteraard vergezeld door het plaatselijke periodiekje, The Times. Als de perikelen rond de hond van de prins de voorpagina hebben weten te halen, weet ik ook weer dat het komkommertijd is, dus besluit ik al snel om daar geen verdere tijd aan te verkwisten.
Ik richt mijn aandacht op mijn ontbijt, wat goed verzorgd is. Ik plaats alleen wat vraagtekens bij de aanwezigheid van de bruine azijnsaus, wat ongetwijfeld heerlijk smaakt bij mijn croissantje met jam. De ketchup is vast bedoeld voor bij mijn cornflakes, maar ik besluit om mij op dit uur maar niet aan een experiment te wagen.
Ik bestudeer de all-in tabel van Rob Hollink nog maar eens, want mocht ik heads-up komen, zitten we zeker met korte stacks en kan dat ding nog best eens van pas gaan komen.
Om 09:00 uur komt het busje voorrijden en kunnen we een half uur later de make-up in. Het is mij direct duidelijk dat het bestaan van TV-persoonlijkheid niet over rozen gaat. Het bestaat voor meer dan ¾ uit wachten. Iedereen moet uiteraard opgemaakt en geïnterviewd worden, de apparatuur moet getest worden en als alles dan klaar is om te beginnen, moet alles nog eens een uur uitgesteld worden, omdat ze op het aanliggende terrein heipalen in de grond aan het slaan zijn, wat natuurlijk niet zo prettig klinkt door de microfoons van de commentatoren.
Als we tegen het middaguur dan eindelijk aan de slag kunnen, ben ik al ongeveer vergeten wat mijn plan was. O ja, ik zou rustig handjes afwachten en waar mogelijk een goedkoop flopje zien met wat speculatieve handjes.
Het slagveld
Dit lukt helaas niet, want ik krijg steeds raise-handen die ik keer op keer moet folden tegen een re-raise van een betere hand. Ik had er al angst voor dat ik elke keer op genante wijze werd weggebluft, maar gelukkig bleek achteraf dat ik elke keer een goede fold maak. Mijn chipcount zakt hierdoor vrij snel, maar ik weet toch het hoofd boven water te houden tot de blinds van 3,000/6,000 naar 5,000/10,000 springen. Deze limiet vereist natuurlijk een drastische verandering in strategie, dus ga ik vanaf dat moment ongeveer elke hand all-in, voornamelijk omdat wel duidelijk is dat er extreem zuinig wordt gespeeld aan tafel.
Al snel verdubbel ik met 75 offsuit, omdat Erick Klapwijk zijn azen niet kon wegleggen voor de flop, en even later met A2 offsuit tegen AT suited. Ook hier had Ruud Blokhoff niet hoeven callen, maar hij was eigenwijs en met twee tweeën op de flop weet ik wederom netjes mijn stapeltje te verdubbelen.
Het afvallen van de andere spelers duurt veel te lang, zodat de blinds al op het hoogste niveau zijn aanbeland, 15,000/30,000, als ik met mijn Q2 offsuit de A6 suited van Ruud versla en heads-up kom te zitten tegen Idols-idool Maud Mulder.
Maud en ik hebben allebei veel ervaring met tweede plaatsen, dus ik ben benieuwd wie hier vandaag de vloek zal doorbreken.
Ik heb bijna een 3 tegen 1 chiplead, dus omdat zij nog maar een stapeltje van zes big blinds heeft, komt de tabel van Rob weer tevoorschijn. Ik ga all-in met J8 van harten en zij callt all-in met A2 van harten. Ik zie wederom mogelijkheden, maar ik verlies de pot, zodat we ongeveer weer gelijk komen.
Zij heeft mij een klein beetje covered als ik all-in schuif met 85 van klaveren, een 100% push-hand natuurlijk. Zij callt met QT offsuit en vindt twee paar op de flop. Mijn runner-straat blijft uit en ik word wederom tweede, terwijl Maud doorgaat naar de finale.
Op het moment zelf kan ik er nog wel om lachen, maar pas later besef ik dat ik best graag in die finale had willen zitten. De waarde van zo'n seat is bij benadering zo'n €20,000, en dat kan ik op het moment best goed gebruiken.
Gelukkig heeft Rocco als back-up nog $100 op Maud in weten te zetten, die bij de bookmakers op 101 tegen 1 stond. Zij moet dan maar de finale winnen, dan hoor je mij niet meer klagen.
Na de tweede heat van de dag, die door Ad Schaap gewonnen wordt, ga ik niet direct naar mijn motel waar niets te beleven is, maar naar het Montague Hotel, samen met Maud, MTV-gezicht Dennis Weening en dartheld Michael van Gerwen. De rest van de hotelgasten sluit later aan en ook Zadelmeier en Lianne komen nog even een pilsje doen.
De man van de 9-darter steelt die avond de show met diverse schaamteloze uitspraken, die uiteraard met een Brabants accent extreem grappig klinken. Helaas is het meeste hier niet voor herhaling vatbaar, maar dat belooft in ieder geval nog wat voor de heat van morgen, waar hij het op moet gaan nemen tegen Dennis de Ruiter, Ed de Haas, Rolf Slotboom, Remco Visser en Milly Uylenbroek.
Dat wordt op zijn zachtst gezegd nog lastig, maar ook op hem hebben we $100 voor 101 tegen 1 liggen, dus ik hoop van harte dat het hem gaat lukken om zijn heat te winnen.
Om iets na 02:00 uur stap ik met tegenzin de taxi in voor een rit van drie kwartier terug naar de polder.
Dag 3
Na een goede 2½ uur slaap gaat de wekker om 06:00 uur. Omdat Lange Frans eind van de middag al terug moet naar Nederland, is het hele schema een paar uur verschoven en staat het busje dit keer al om 07:00 uur 's ochtends klaar. Dit zijn voor een pokerspeler natuurlijk geen tijden.
Bij het verlaten van mijn hotelkamer valt mijn oog op een bordje op de deur, waar wordt verteld dat als ik het in mijn hoofd haal om in deze kamer te roken, ik een schoonmaaktoeslag van £150 kan verwachten.
Hm, misschien wel verstandig om toch maar even een raampje open te zetten dan.
Op weg naar de studio is iedereen is zo duf als een konijn, waaronder ook de productie-assistent, die er op de snelweg achterkomt dat hij Rolf is vergeten... oeps.
Gelukkig kan er nog op tijd een taxi worden geregeld, zodat deze fout snel hersteld is.
Geef die man
een standbeeld
Aangekomen bij de studio sprint iedereen naar de koffie. Ik neem plaats op de bank, waar ik de komende uren glazig voor mij uit zit te staren. Ook de technische dienst is er op dit vroege uur niet helemaal bij, want onder de tafel staat nog een monitor aan. Remco Visser ziet dat hierop de beelden te zien zijn die wij in de wachtkamer ook zien, waaronder de kaarten van zijn tegenstanders. Nadat dit kleine foutje hersteld is, wint Milly de heat en daarna is het al snel tijd voor de finale. Iedereen stond de afgelopen dagen natuurlijk in de rij om Maud de kneepjes van het vak bij te brengen, waar ik uiteraard de achterliggende motivatie wel van in kan zien.
Mijn eigen motivatie was natuurlijk voornamelijk financieel, dus ook ik heb hieraan mijn steentje bij moeten dragen door de Hollink-tabel in haar hoofd proberen te stampen.
Gelukkig blijkt elk advies overbodig, omdat de kaarten het werk voor haar opknappen. De meeste handen spelen zichzelf. De heads-up tegen Tuncar is vrij spannend, er staat voor ons immers flink wat geld op het spel, maar ook hier doen de dealers goed hun werk en geven haar steeds de beste hand. Er wordt een kort feestje gevierd en daarna moet iedereen al snel het vliegtuig halen.
Mijn vliegtuig heb ik uiteraard al gemist en het lijkt mij ook een leuker idee om met Zadelmeier, Lianne, Jorryt en Milly nog even Londen in te gaan. Daar ben ik immers al meer dan 12 jaar niet meer geweest.
Na een uitgebreid hapje Libanees eten in Soho hebben we eigenlijk nog wel dorst, maar zien wij alleen maar schuim op straat. Het lijkt ons een beter idee om ons hier uit de voeten te maken, voordat wij nog slachtoffer worden van een of ander akkefietje, waarin men het op ons geld heeft voorzien.
Een paar pilsjes worden bij de avondwinkel gekocht en veilig op de hotelkamer opgedronken, wel zo knus.
Dag 4
Stomme toeristen
De volgende ochtend moet er dan toch nog iets toeristisch ondernomen worden, dus gaan we met z'n allen in het grote reuzenrad aan de Thames, The London Eye. Uiteraard wordt hier wederom de paranoïa van het Engelse volk duidelijk, wanneer we nog strenger worden gecontroleerd dan bij het vliegveld. We moeten nog net niet onze schoenen uittrekken, maar dat is zo ongeveer het enige verschil.
Na een krap half uur van het uitzicht genoten te hebben, scheiden onze wegen. De jongens gaan terug naar Nederland en ik maak maar van de gelegenheid gebruik om even bij mijn gezuster langs te gaan in Bristol.
De trein vanaf het Londense Paddington brengt mij twee uur later op het regenachtige Bristol Temple Meads Station, mij inmiddels niet onbekend. Daar kan ik die avond weer eens ouderwets doorzakken met mijn zus en haar wederhelft in een plaatslijk bierlokaal. Toch hebben de pubs in mijn ogen alle charme verloren, sinds je er niet meer mag roken. De anti-rook nazi's hebben het uitgaansleven hier, net als in Vegas, volledig versjteerd, alleen omdat de barman recht heeft op een rookvrije werkplek... Ga dan niet in een kroeg werken, zou ik zeggen. Stom figuur.
De lobby hier is helaas vrij krachtig. Elke kroeg heeft een minimum van honderd verbodsbordjes hangen en overal door de stad zie ik vaandels hangen met de tekst 'Working on a smoke-free Bristol'. Stelletje zeikerds, ga eens wat nuttigs doen met je tijd. Ik ben benieuwd wat dit op gaat leveren, wanneer deze alle gezelligheid dodende regels volgende zomer ook in Nederland van kracht gaan worden. Gezien het bovengemiddelde zeurgehalte van de Nederlander kan ik me voorstellen dat die praktijken bij ons minstens even erg zullen zijn als in Engeland en Amerika.
Vive la résistance!
Deze massale klopjacht op de roker doet mij ernstig veel denken aan een soortgelijke klopjacht, die zo'n 65 jaar geleden bezig was. Ik zie nog wel gebeuren dat rokers een zwarte stempel in hun paspoort krijgen, of altijd zichtbaar een symbool van een sigaret op hun kleding moeten dragen, zodat ze eenvoudig te herkennen zijn en de herbergier ze zonder pardon kan weigeren.
'Verboden te roken' zal veranderen in 'verboden voor rokers'. Rokers worden door iedereen als smerig en minderwaardig bestempeld en iedereen is ze eerder kwijt dan rijk. Door de constante propaganda zal er een rokershaat ontstaan bij het volk, tot op het punt dat ze niet meer veilig over straat kunnen, uit angst voor publieke stenigingen. Veel rokers zullen moeten onderduiken, of vluchten naar het buitenland, voordat ze misschien worden opgepakt en opgesloten door de anti-rook brigade, die het land hardhandig zal proberen zuiveren van deze onreine en minderwaardige mensen.
Ik kan je vertellen dat het verzet zich nimmer gewonnen zal geven. Driewerf hoezee!
Enfin, in de rookvrije pub vertelt mijn zusters wederhelft dat hij onlangs zijn ontslag heeft ingediend. Ik ben uiteraard benieuwd naar de achterliggende beweegredenen.
Ik verwacht een langdurige uiteenzetting van wanpraktijken, maar de man weet het echter alleszeggend samen te vatten: "Well, to cut a long story short... my boss is a tosser."
Inderdaad, verdere woorden zijn overbodig.
Dag 5
The white cliffs of Dover
Ik ben van plan om vanaf Bristol terug naar Nederland te vliegen, maar er dient zich een andere mogelijkheid aan. Mijn zus gaat met wat vrinden naar België voor een meerdaags volleybaltoernooi, waar het sportieve element duidelijk ondergeschikt is aan de gezelligheid eromheen. De zeskoppige groep zal de oversteek met de auto maken, en ik kan gratis meeliften.
Dit klinkt als een gezellig uitje en daar zeg ik natuurlijk geen nee tegen. Bovendien word je daar bij de douane niet volledig ontkleed en onderzocht, en daar is ook wel wat voor te zeggen. Ze kijken even in de kofferbak of er geen illegale Chinees in verstopt zit, maar daar blijft het meestal wel bij.
Zo zit ik die middag dus ineens op een boot naar het Franse Calais, waarna ik in Gent afgezet zal worden, vanwaar ik mijn huiswaartse reis per trein kan vervolgen.
Staand op het achterdek zie ik het Engelse vasteland in de vorm van de witte rotskust rondom Dover langzaam aan de einder verdwijnen. Het was weer een leuke week.
Op naar Barcelona.
« Terug |
