De tiende editie van CardPlayer Nederland ligt alweer in de schappen. Geen zin om de deur uit te gaan? Voor €25 per jaar krijg je een jaarabonnement van 6 nummers thuis toegestuurd (losse verkoop: €5,95). Interesse? Mail dan je gegevens naar service@cardplayernederland.nl en het wordt allemaal in orde gemaakt.
Dit artikel van Peter Dalhuijsen zul je ook in de nieuwe CardPlayer Nederland vinden. Deze keer vertelt hij over zijn ervaringen als railbird in Monte Carlo...
De Omgekeerde Wereld
Het is vrijdagavond. De vrouw zit in het casino een toernooi te spelen, dus ik heb vanavond luierdienst bij de kleintjes. Ik had deze avond graag iets leuks gedaan samen, maar ik snap ook wel dat er brood op de plank moet komen. Dat gaat nou eenmaal voor. Ik ben benieuwd hoe het haar vergaat. Gelukkig krijg ik af en toe een tekstbericht binnen: “lost AA from QJ but still 20k left”. Hou je taai meid.
Ik schrik wakker als ik de voordeur hoor dichtslaan. Met een half oog zie ik op de wekker dat het een latertje is geworden. Dat is meestal goed nieuws. “Ah, I got seventh place. This guy called me with king-jack, and hit a king on the turn. So bad.” Ik hoor dan eigenlijk te vragen wat haar hand was en hoe de actie precies ging, maar ik weet ook dat dat er niet toe doet. Ze moet gewoon even haar verhaal kwijt. Ik bied graag een luisterend oor. Er is winst gemaakt, ze heeft de finale tafel gehaald, dus dat is al reden om tevreden te zijn. Zij baalt dat ze niet gewonnen heeft, maar ik ben trots op haar. Ze mompelt nog wat over slechte spelers, maar ik ben alweer in slaap aan het vallen.
Het is zondag. Ik informeer wat de plannen zijn, of we vanavond nog naar die ene film gaan die we al een tijdje willen zien. “No, I have to play”, is het antwoord. “I want to qualify for Monte Carlo.” Ik weet dat dat betekent dat zij weer de rest van de avond achter de computer zit en dat ik weer met de fopspenen in de weer kan. Ik pak er maar eens een goed boek bij. Da’s ook alweer een tijdje geleden.
Als ik die avond lange tijd niets hoor, ga ik toch maar eens een kijkje nemen. Ze zit aan de finale tafel van de bewuste satellite. Met muntjes. Twee spelers zullen er met een pakket vandoor gaan voor het €1.000 Ladies Event in Monaco. “One time”, zeg ik dan. Ik snap er allemaal niet veel van wat ze doet, maar het schijnt te werken. Een krap uurtje later zie ik “congratulations” staan en dat betekent dat ik die week dus een vlucht kan gaan boeken richting Monaco, terwijl zij ’s avonds weer in het casino zit om haar ‘live game’ nog wat aan te scherpen.
Wanneer we een paar weken later in Monte Carlo arriveren, worden we vriendelijk verwelkomd door een dame van de organisatie. “Who are you with?”, wordt mij gevraagd, mij eraan herinnerend dat ik slechts die ‘friend’ ben die ze mocht meebrengen. De vrouw heeft vijf minuten om zich op te frissen en wordt dan in een bus gesleurd, om richting haar pokerworkshop te vertrekken, die gegeven wordt door Vanessa Rousso. Ik zal vandaag mezelf moeten proberen te vermaken.
Wanneer ik een paar uur later het behang van onze hotelkamer zat ben, ga ik toch maar eens buiten kijken. Winkelen is meestal een dure hobby in Monte Carlo, dus ik ga maar ergens op een terras onder het genot van een pilsje naar bootjes kijken. Nou ja, bootjes, er liggen een paar jachten aangemeerd die meer dan €10 miljoen kosten. Kun je daar wel een beetje stoer gaan rondrijden met je Lamborghini, maar de echte ballers hebben hier een boot. En niet zo’n kleintje ook. Denk je dat je lekker bezig bent als je de EPT van Monte Carlo wint. Daar is nog wel even iets meer voor nodig.
Ik krijg een sms binnen waarin ik gesommeerd word om mezelf te komen melden in het Monte Carlo Bay hotel. “You come?” staat er, en dat weet ik inmiddels correct te interpreteren. De ober geeft mij een bonnetje waarop staat dat ik €48 moet betalen. Ik wil hem een blik geven van “zie ik eruit alsof ik een boot heb?”, maar dat heeft verder weinig nut. Ik moet zeggen, voor drie euro per slok smaakte de pils ook heel niet verkeerd. Ik schraap in mijn portemonnee mijn laatste geld bij elkaar en bedenk me dat ik dan geen geld meer heb voor de taxi. Ik hou wijslijk een euro voor de bus achter en geef de man de resterende €51,37. Nee jongen, is voor jou. Koop er een brood voor.
Een “ooievaar” later sta ik bij de bushalte en zie gelukkig dat ik hier genoeg Ferrari-loze lotgenoten heb rondlopen in dit prinsdom. De half uur durende busrit voert mij door de veel te smalle Monegaskische tunnels en straten richting het EPT-hotel. Gelukkig ontwaar ik ergens halverwege tussen het geroezemoes ook een bad beat verhaal. Ik hoef me dus niet direct te schamen voor mijn low-budget vervoermiddel, maar toch kan ik het niet laten om tijdens het uitstappen even om me heen te kijken of niemand mij in de smiezen heeft. Ik wil mijn vrouw natuurlijk ook niet in verlegenheid brengen, als andere mensen zien wat voor schraper zij heeft meegenomen, dus het is belangrijk dat dit onopgemerkt blijft. Dit is gelukkig het geval, dus kan ik met opgeheven hoofd het hotel betreden, de indruk wekkend dat ik deze week geen aanhang ben, maar gewoon de pokerspeler die ik ooit was. Gelukkig hoef ik me geen zorgen te maken dat iemand mij op wat voor moment dan ook gaat informeren naar mijn exit uit het main event. Ik schud Thierry de hand, wissel een ‘salut’ uit met ElkY en vind de vrouw buiten in het zonnetje op het terras, waar ze met een paar dames bezig is met de nazit van de pokerworkshop. Uiteraard onder het genot van haar vierde glaasje wijn van €12. Met ijs.
Ik word door de dames direct bedolven onder theorieën over drie-betten en het aanvallen van de medium stacks, maar daar krijg ik alleen maar meer dorst van, dus ik steek mijn energie in het proberen om de aandacht van de ober te krijgen, wat in Frankrijk nog heel geen eenvoudige opgave is. Ik wil in dit gezelschap ook geen domme dingen zeggen die tegen de ijzeren wetten van Vanessa ingaan, zoals ze inmiddels amicaal genoemd wordt, dus ik houd maar wijslijk mijn mond. Er wordt mij ook niets gevraagd, dus dat scheelt. Ik ken mijn plek inmiddels.
Mijn pils arriveert op het moment dat de vrouw meldt dat ze weg moet, want haar toernooi begint zo. Afrekenen duurt een uur, zo is inmiddels ook bij haar bekend, dus de paniek was al lichtelijk toegeslagen. Zo wordt mij al snel duidelijk wat de reden was waarom ik mij hier moest melden. Ik stel haar gerust met de mededeling dat ik dat wel regel, maar fluister haar toe dat ik op dit moment geen geld meer heb. Ik krijg daarop een Neteller-kaart toegeworpen, vergezeld van de mededeling dat zij voor haar nieuw verworven pokervriendinnen de drankjes zal betalen. Ik roep haar nog “good luck” na, maar dat hoort ze waarschijnlijk al niet meer. Druk keuvelend over pre-flop strategieën lopen de dames richting toernooizaal, waarna ik mijzelf wederom alleen aantref op een terras.
Ik speel met de gedachte om bij het zwembad te gaan liggen, maar ik kan natuurlijk ook met mijn nieuw verworven rijkdom op pad gaan en iets gaan kopen. Maakt niet uit wat, gewoon iets. Ik besluit dat ik er nog niet helemaal uit ben en bovendien staat er nog een halve fles witte wijn, waar de dames geen tijd meer voor hadden. Zonde om te laten staan natuurlijk, want voor dat geld kun je in Praag ongeveer een auto kopen. Of in ieder geval een paar hele mooie schoenen.
Wanneer ik een uur later rozig ben van de witte wijn en van de verveling niet meer kan blijven zitten, ga ik maar eens de vrouw opzoeken in de toernooizaal. Uiteraard krijg ik eerst geen toegang, omdat ik geen pokerspeler ben, maar met een glimlach en een vloeibaar woordje Frans kom je al snel een heel eind. Ik sta een tijdje bij de actie te kijken aan haar tafel, maar er is zoals gewoonlijk van daadwerkelijke actie zeer weinig sprake. Ik laat haar non-verbaal merken dat ik haar steun en heel hard voor haar duim, maar dat ik dat de komende tijd even een twintigtal meters verderop ga doen, daar waar ze bier serveren voor acht euro.
Ik kom daar een paar Nederlanders tegen, zodat ik de uurtjes al snel keuvelend doorkom. Tijdens de pauzes komt de vrouw even naar buiten om haar beklag te doen en een paar volledig uit de context getrokken handjes te vertellen, die ik uiteraard met liefde en vol begrip aanhoor, waarop ik haar onder een paar bemoedigende woorden weer terug de zaal in begeleid.
Wanneer ze echter even later op een irregulair tijdstip naar buiten komt zetten, weet ik dat het mis is en ik mijn best moet gaan doen om haar weer op te vrolijken. Gelukkig is ze op tijd om met ons mee te gaan eten, dus kan ze onder het genot van een wijntje en een ganzenlevertje haar ‘flop komt’ verhalen kwijt. Ik vind het uiteraard jammer dat ze eruit ligt, maar tegelijkertijd ben ik ook blij dat dat betekent dat we nog twee dagen samen kunnen doorbrengen en nog iets van een vakantie kunnen hebben hier.
Halverwege het hoofdgerecht vraagt ze ineens hoe laat het is en schrikt. De €300 turbo begint al over 10 minuten. Ze staat al op om te rennen, maar kijkt mij nog even vragend aan om te dubbel checken of ze niet onze relatie op het spel zet door nu weer een toernooi te gaan spelen.
Het is goed schat, ga maar vast. Ik reken wel af. Ik heb je kaart immers nog.
Het is een aparte gewaarwording, om zo’n pokerweek eens van de andere kant mee te maken. Je ziet ze daar altijd wel stilletjes aan de rail staan, de wederhelften, de trouwe metgezellen van de reizende pokerspelers, maar je staat er eigenlijk nooit bij stil hoe zij zo’n vermoeiende pokerweek doorkomen zonder zelf een kaart aan te raken. Behalve de menukaart dan natuurlijk.
Voor mezelf is het in ieder geval helder: volgende keer mag zij weer mijn bad beat verhalen aanhoren. Daar heb ik het geduld niet voor. Daar is zij veel beter in dan ik. In luiers verschonen overigens ook, dus dat is nog een puntje van aandacht. Schoenmaker blijf bij je leest, zullen we maar zeggen. Geef mij maar gewoon een stapel fiches om mee te gooien, dan vermaak ik me kostelijk op zo’n trip.
Ach, het is voor de volgende keer. Ik bestel er eerst nog maar eens eentje.
|
