|
Het is September 2004. Na een geslaagd pokertripje naar Parijs een paar maanden eerder is het nu tijd voor het echte werk - de EPT van Barcelona. De eerste ooit. De €1.000 buy-in is niet misselijk, maar ik waag het er maar op. Mijn reisgenoot Polarski en ik stappen ‘s avonds in zijn auto om er hopelijk een kleine 12 uur later te zijn. Uiteraard gaat dat niet zonder slag of stoot.
Als je op stap gaat richting een pokertoernooi is het meestal van groot belang dat je de zaakjes financieel allemaal op orde hebt. Je hebt zo enkele duizenden euro’s nodig om alles te kunnen spelen, dus je hebt maar te zorgen dat je dat allemaal kunt betalen. Niet iedereen is erop gebrand om met broekzakken vol cashgeld rond te lopen, dus dan moet het toch meestal uit de muur komen.
Samen hebben we een rekening of vijf tot onze beschikking, dus dat zit wel snor. Tenminste, daar gaan we vanuit. Halverwege het afzakken van de Franse snelwegen blijkt dat we flink in onze mogelijkheden beperkt worden. De ene rekening staat niks op, van de andere is de pincode vergeten, en al snel zijn we slechts aangewezen op mijn credit card als laatste middel om aan geld te komen.
Gran Casino de Barcelona
Ik zoek in mijn portemonnee, maar die kaart is inmiddels ook op mysterieuze wijze verdwenen. Een lichte paniek maakt zich van ons meester. In mijn versufte, slaperige hoofd doemt een herinnering op van de laatste transactie, enkele honderden kilometers terug, bij de benzinepomp. Er is daar betaald voor een laatste volle tank, maar na het afrekenen ben ik nog half slaapdronken met een vrolijk “au revoir” weggelopen zonder kaart. Die ligt daar dus nog. Dilemma.
We hebben geen zin om rechtsomkeert te maken, en geen tijd om te laat te komen voor het toernooi, dus besluiten we om die benzinepomp maar op te bellen om ze te vragen die credit card door te knippen en daarmee ons laatste betaalmiddel om zeep te helpen. Met de resterende benzine zouden we het eenvoudig moeten redden tot aan Barcelona, dus we voorzien weinig reden waarom we deze rit niet tot een succesvol einde zouden kunnen brengen. De eerste hindernis doemt echter al snel voor ons op: een tolpoort.
De onverslaanbare Lus
Achteraf is het natuurlijk best komisch om in te beelden hoe het is om midden in de nacht in zo’n hokje te zitten, als er een paar Hollanders aan komt zetten met het verhaal dat ze geen geld hebben. Geen rooie rotcent. Tenminste, we hebben precies nog één euro en vijfentachtig cent. Daar gaan we het niet mee redden.
Gelukkig blijken ze hier een procedure voor te hebben. We worden naar een nabijgelegen kantoor gedirigeerd waar we ons verhaal nog een keer kunnen doen, en vervolgens moeten wij een schuldbekentenis ondertekenen, met de belofte dat we die binnen een paar weken komen aflossen. Dit gaat eigenlijk nog vrij soepeltjes, dus in het laatste gedeelte van onze rit verzamelen we vrolijk een serie van deze papiertjes, tot op het punt dat we al niet eens meer stoppen bij de poort, maar ons direct melden bij het kantoortje. “Nee, laat maar, we kennen de weg.”
Ons laatste kleingeld geven we ergens in de straten van Barcelona aan een zigeuner die bij een verkeerslicht onze ramen komt lappen met bruin water, zodat we iets voorbij het ochtendgloren dan eindelijk aan bij ons hotel arriveren, zonder enige vorm van geld, maar wel met een stapeltje schuldbekentenissen.
Dan denk je dat je er bent, maar bij het inchecken wil de receptionist uiteraard een credit card zien… juist. Er is duidelijk hulp nodig. Gelukkig lopen we daar Steve Wong tegen het lijf, die we vervolgens ons zielige, en tegelijkertijd komische verhaal vertellen. De man is gelukkig wel bereid om ons wat geld te lenen, zodat wij die eerste paar dagen door kunnen komen. Zijn handelaarsneus ruikt uiteraard een machtspositie, dus slaagt hij erin om ons akkoord te laten gaan met het betalen van rente.
Poker-grootmeester Willie Tann
Hij zal hierdoor niet slagen voor het toelatingsexamen voor de vereniging van barmhartige Samaritanen, maar toch zijn we blij dat hij ons pad kruiste, anders stonden we daar maar een beetje voor aap, met lege zakken, aan een receptionist te vragen of ze ook een horloge als onderpand accepteren.
Dus nu dat gelukkig geregeld is, kunnen we inchecken, even opfrissen, en rap naar het casino, waar we ons op tijd kunnen inschrijven voor ons eerste toernooi, een €200 Pot Limit Hold’em side event, met rebuys. Vrouwe fortuna is ons goed gezind, want Polarski haalt in dat eerste toernooi meteen de finale tafel, zodat we nu genoeg geld hebben om de rest van de week mee door te kunnen komen.
Ik weet zelf nog niet onverdienstelijk 20e te worden in een €500 No Limit Hold’em toernooi, welke de onverslaanbare Marcel Lüske uiteindelijk zal winnen.
Poker-legende
Simon 'Aces' Trumper
En hij is uiteraard niet de enige speler van naam die daar die week rondloopt. Zonder uitzondering waren alle grote Europese profs die week aanwezig. De lijst lijkt geen eind aan te komen: Dave Colclough, Jac Arama, Garry Bush, John Kabbaj, Willie Tann, ‘Smoking’ Steve Vladar, Simon Trumper, Robert Binelli… de pokergrootheden waar we tot dan toe alleen maar over hadden gelezen, en die uiteraard toen ook al poker speelden van de bovenste plank, wat die week ook meerdere malen aan tafel werd gedemonstreerd.
Ter illustratie, ik kan mijn eerste pokerhand nog goed voor de geest halen die ik tijdens het EPT main event speelde. Het is de allereerste hand van het toernooi en we vinden het allemaal reuze spannend. We beginnen met een chipstack van 5.000 en blinds van 25/50. Ik ben nog bezig om mezelf te bedenken dat ik eerst rustig de spreekwoordelijke kat uit de boom kijk, voordat ik in ingewikkelde potten verwikkeld ga raken, als een Engelse regular op het circuit in derde positie opent naar 2.000. Een paar spelers kunnen een lach niet onderdrukken, maar zien al snel aan zijn pokerface dat de man bloedserieus is.
De actie foldt rond naar Jean-Robert Bellande op de big blind, die in zijn kaarten kijkt en een zware beslissing blijkt te hebben. Hij begint een monoloog, op een manier die de meesten inmiddels wel goed van hem kennen.
Na een paar minuten wikken en wegen maakt hij de call.
Jean-Robert Bellande
De flop komt negen-hoog en Bellande checkt naar zijn tegenstander toe, die zonder enige aarzeling zijn resterende chips naar het midden schuift. Subiet slaat Bellande zijn vuist op tafel, balend van de situatie waar hij in verkeert. Toch besluit hij na wederom enige tijd hardop na te denken dat hij niet meer van zijn hand weg kan en maakt met tegenzin de call, waarna de tafel te zien krijgt wat iedereen al weet: koningen voor Bellande, azen voor zijn tegenstander. De enige mogelijkheid, zo is de tafel het met elkaar eens.
Na het zien van de kaarten exclameert Bobby eveneens een “I knew it” en dat hij niet kan geloven hoeveel pech hij heeft. De koning op de river bewijst echter direct zijn ongelijk en resulteert in een daarna nog vaak gehoord “that’s what I’m talking about”.
De Engelsman blijft emotieloos, haalt zijn schouders op en verlaat zwijgend de tafel.
Pagano op weg naar wereldfaam
Het was toen het belangrijkste toernooi uit de Europese pokergeschiedenis, met een buy-in die tegenwoordig nog lager is dan die van een side event in Twente. Eurosport was erbij. Sponsorcontracten lagen in het verschiet als je jezelf in de kijker zou kunnen spelen. Er stond heel wat op het spel.
Die avond staan we dan ook vol spanning en jaloezie te kijken naar de laatste paar tafels van het toernooi, waar de grote jongens het onderling uit gaan maken wie deze eerste EPT op zijn naam zal schrijven. Het wordt uiteindelijk de jonge Zweed Alex Stevic die de winst pakt, maar met zijn derde plaats zet ook Luca Pagano de eerste belangrijke stap in een succesvolle loopbaan in de pokerwereld.
Hoe ik er zelf uitvloog kan ik me helaas niet meer herinneren.
Alex Stevic en Paul Jackson
Er staat me iets bij dat ergens met aas-boer tegenaan liep, maar ik had moeten weten dat in 2004 weinig mensen minder dan aas-koning meebrachten naar een grote showdown, en dat je voor gek werd verklaard als je dat wel deed. Ik had het moeten weten, maar daar komt uiteraard nog bij dat ik toen ook maar wat deed natuurlijk. Iets waar tot op heden nog weinig verandering is gekomen overigens.
Klik hier voor meer artikelen van Peter Dalhuijsen »
|
