De vijfde editie van CardPlayer Nederland ligt alweer in de schappen. Geen zin om de deur uit te gaan? Voor €25 per jaar krijg je een jaarabonnement van 6 nummers thuis toegestuurd (losse verkoop: €5,95). Interesse? Mail dan je gegevens naar service@cardplayernederland.nl en het wordt allemaal in orde gemaakt.
Dit artikel van Peter Dalhuijsen zul je ook in de nieuwe CardPlayer Nederland vinden. Online poker bestaat inmiddels al meer dan tien jaar, maar hoe lang gaat het feest nog door. Een beschouwing van De Dal.
Waar gaat het heen met dat online poker? In de wandelgangen wordt daar al langer over gespeculeerd. Hoe lang gaat het nog duren? De afgelopen maanden werd er her en der al geklaagd dat de actie behoorlijk is opgedroogd, in vergelijking met een jaar geleden. Om nog maar te zwijgen over het verschil met de jaren daarvoor. Gelukkig blijft men positief gestemd: “Wacht maar tot straks China online komt, dat wordt een feest!”
Maar kunnen we daar nog op wachten, of is online poker geen lang leven meer beschoren? Laten we daar eens wat beter naar kijken, maar daarvoor moeten we eerst terug naar waar het allemaal begon...
In den beginne was er Planet Poker. Inmiddels volledig vergeten, maar toch was dit vanaf 1998 de grootste pokersite. De eerste en de enige eigenlijk. Hoe anders was het in die beginjaren, toen de eerste online pioniers met zweet in de handen plaats namen achter hun krakende internetmodempje voor een spannende pot $3/6 Limit Hold’em.
Een paar slimme jongens ontdekten echter dat het schud-algoritme te kraken was, waardoor ze de nog te komen kaarten konden voorspellen. Dat soort dingen zijn marketing-technisch gezien toch minder handig. De reputatie van Planet Poker kwam dit nooit meer te boven en in de casino’s waren de pokerspelers het al snel roerend met elkaar eens: dat internetpoker, dat zou nooit wat worden.
Online werd de fakkel al snel overgenomen door ParadisePoker, wat al in 1999 van start gegaan was, en met de soepele, overzichtelijke software trok het al snel alle online spelers naar zich toe. Er begonnen ook daadwerkelijk al internetprofessionals te ontstaan, die de hoogste tafels op het internet onveilig maakten – de $10/20 Limit Hold’em. Een zekere Erik123 wist toen op die limiet al een paar miljoen te verdienen, wat toch op z’n zachtst gezegd vrij opmerkelijk was. De term ‘superuser’ kende men nog niet, dus werd de man dan maar de eerste internet-superster. We hoorden niemand klagen.
De online pokerwereld bleef de eerste vijf jaar van haar bestaan redelijk overzichtelijk. Je speelde 10-handed Limit Hold’em op Paradise en dat was dat. Toen eind 2002 de World Poker Tour op TV kwam en een half jaar later amateurspeler Chris Moneymaker wereldkampioen werd, veranderde echter alles.
Twee jonge, ambitieuze pokersites hadden niet langer behoefte aan een bijrol en gooiden het roer om. PartyPoker ging als een dolle adverteren en verwierf enorme bekendheid door hun eigen live toernooi, de PartyPoker Million, op de WPT-kalender te krijgen. Ze werden daarmee de eerste pokersite waar je je voor een groot TV-toernooi kon kwalificeren en dat wilde iedereen wel.
Op PokerStars haalden ze in de vorm van Moneymaker een pareltje binnen, zodat ze iedereen trots konden blijven vertellen dat je je net als deze man bij hun voor een paar tientjes een weg kunt banen naar het wereldkampioenschap. Zeker na het zien van dit sprookje op ESPN barstte de bom in Amerika, en brak de pokerhype volledig los. De twee pokersites die zichzelf toen prominent in de kijker hadden gespeeld trokken de meeste spelers naar zich toe, en het grote Paradise Poker werd al snel vergeten. Die jongens hadden geen zin meer om een verloren race te gaan rennen en cashte hun chips in. In oktober 2004 werd de site van de hand gedaan voor zo’n $300 miljoen en konden ze verder hun dagen spenderen in een hangmat.
De nieuwe grote sites vaarden er ondertussen wel bij. PartyPoker was al snel met grote afstand de grootste site en maakte in 2004 al meer dan een miljoen dollar winst per dag. Dit geld werd uiteraard rechtstreeks uit de pokereconomie getrokken, maar dat werd nauwelijks gemist. Massa’s en massa’s spelers begonnen nog steeds online geld te storten om een gokje te wagen, per maand kwamen er zo’n 100.000 nieuwe spelers bij.
Toernooien werden immens populair, maar ook de No Limit Hold’em cashgames werden al snel het meest bezocht. Men wilde bovendien ook short-handed gaan spelen, met maar zes spelers aan tafel, want dat deden ze op TV ook.
Slimme jongens begonnen gigantische bedragen te verdienen en dat sprak natuurlijk veel anderen aan. De groep winnende online spelers werd steeds groter en groter, mede ook door de enorme groei in strategie-hulpmiddelen, zoals pokerboeken en instructie-video’s, maar voornamelijk door die ellendige statistische software, waar PokerTracker lange tijd de bekendste variant van was. De makers hiervan konden toen nog niet voorzien dat zij eigenhandig verantwoordelijk zouden zijn voor de teloorgang van het internetpoker. Dit zou namelijk nog wel even gaan duren, maar al snel werd duidelijk waar dit naartoe zou gaan.
Wiskundig denkende spelers konden met deze software ineens de speelwijze van hun tegenstanders tot op het bot analyseren en de onschuldige, recreatieve pokerspeler had simpelweg geen schijn van kans meer. Alle zwakke plekken van de tegenspelers werden voor de gebruikers direct blootgelegd, zonder dat ze daarvoor nog op hoefden te letten.
Vroeger ging poker nog over elkaar moeilijk aankijken, mensenkennis, intuitie en koperen kloten, in de ontstane online wereld ging het ineens over VP$IP’s, drie-bet ranges, villains, heroes en CRAI-lijnen. Een soort Revenge of the Nerds eigenlijk.
De pokersites gingen ook steeds hogere limieten aanbieden, om de honger naar meer actie en geld te kunnen stillen. Waar je eerst nog je paspoort moest opsturen voordat je $100/200 Limit mocht spelen, kan je tegenwoordig gewoon overal gaan zitten. Potje $1.000/2.000? Waarom niet.
Natuurlijk vaarden onze drie-bettende jongens er wel bij, maar de keerzijde was natuurlijk dat de recreatieve spelers sneller en sneller door hun geld heen waren en er op een gegeven moment maar een streep onder zetten. Deze hobby werd te duur.
Toen in oktober 2006 online poker voor de Amerikanen ineens illegaal werd, werd de visvijver voor onze online pro’s alleen nog maar kleiner. PartyPoker had geen zin in ruzie en haalde een streep door 80% van het spelersbestand. PokerStars had hier maling aan en bleef wel nog open voor Amerikanen, waardoor ze in een dag de grootste pokersite werden, en die voorsprong alleen nog maar hebben uitgebouwd.
Maar om onze vrienden met hun hand ranges nog van hun dure klokjes te kunnen blijven voorzien, moesten er wel snel nieuwe markten worden aangeboord natuurlijk. Gelukkig was de golf van de pokerhype nog lang niet gebroken, en waren er nog genoeg plekken met internet, waar men het allemaal net een beetje begon te ontdekken. Zuid-Amerika, Zuid-Europa, Rusland, Azie... er zouden in de jaren daarna nog letterlijk miljoenen mensen online komen die werkelijk geen flauw benul hadden van check-pushen of van fold equity.
Toch, als je nu als nietsvermoedende Braziliaan voor het eerst inlogt en met je eerste $50 aan tafel plaatsneemt, kun je toch wat anders verwachten dan, zeg, vijf jaar geleden. Waar je eerst in het chatvenster vriendelijk succes werd gewenst door je tafelgenoten, en je jezelf kon opmaken voor een gezellig online kaartavondje, zitten er nu een vijftal broekies watertandend op je te wachten tot hun HUD ze vertelt wanneer ze al je centjes kunnen afpakken. En dan maken ze er nog een notitie bij ook: “fish stackt af met tpnk”. Je zult inzien dat voor de spelers die nu nog instappen dit na vijf minuten al niet meer leuk is, dus haken de nieuwelingen tegenwoordig veel sneller af.
Dus wordt het echt wel zo’n feest als de laatste grote groeimarkt wordt aangeboord? Ik vrees dat er tussen de graag geziene Chinezen nog veel meer slimme jongens rondlopen, die al snel net zo hard de hogere limieten onveilig gaan maken, wat het voordeel van het grote aantal nieuwe ‘gokkers’ wat minder groot zal maken. Tel daar nog eens bij op dat de pokersites zelf bij elkaar nu al tientallen miljoenen per week uit de pokereconomie trekken, wat je ook niet echt helpt om jezelf nog een groot genoeg stukje van de taart toe te eigenen. Bovendien zullen de online winnaars niet alleen meer last krijgen van de steeds slimmer wordende superusers, robots, valsspelers en hackers, ze zullen ook nog eens de overheden op hun dak krijgen, die nu al flink begonnen zijn om te proberen zoveel mogelijk belastingcenten te innen bij de spelers, omdat ze het geld van de pokersites zelf maar niet te pakken kunnen krijgen. Lukt dat niet, dan proberen ze het spel maar in zijn geheel te verbieden.
Als ik dat allemaal bij elkaar optel, lijkt het me duidelijk dat dit feestje een eindig verhaal is.
En wat moet je dan, als je vol vertrouwen, maar zonder vooruitziende blik, je studie voortijdig hebt stopgezet om een carriere als online pokerprofessional te vervolgen, maar ineens blijkt dat er straks geen rooie rotcent meer mee valt te verdienen? Solliciteren zonder diploma is immers vrij lastig.
Mijn advies: profiteer ervan zolang het nog kan, maar hou er rekening mee dat het over een paar jaar allemaal voorbij kan zijn. Misschien zelfs wel sneller dan je denkt, als je ziet hoe snel dit allemaal in die eerste paar jaar gebeurd is. En mocht je dan op een gegeven moment op een sollicitatiegesprek terecht komen bij een kerel die allemaal lastige vragen begint te stellen over dat gat in je CV, doe wat een echte pokerspeler in zo’n situatie zou doen: bluffen. Dan is het allemaal toch nog niet voor niets geweest.
Peter Dalhuijsen
|
