Als de Belgisch Kampioen en ik die ochtend wakker worden, begint het toch een beetje te kriebelen. Het is inmiddels duidelijk dat werkelijk iedereen die wat voorstelt in Europa hier aanwezig is. De prestige van dit toernooi wordt enkel ontstegen door de schofterige hoofdprijs, die zeker zes nullen zal dragen.
De onthulling van de final table
Meer dan driehonderd gespannen pokerjokers verzamelen zich in de Salle des Etoiles voor het begin van hun queeste naar de Europese titel. De heren organisatoren maken er een waar spektakel van door de finale tafel en de trofee op bombastische wijze te onthullen, alvorens het verplichte praatje te houden waarin ons wordt verteld dat we onderdeel zijn van een historisch evenement die alle records zal breken. Waar hadden we dit ook weer eerder gehoord? O ja, overal. Maar dit keer zouden ze nog best wel eens gelijk kunnen hebben...
Het filmpje kun je onderaan deze pagina vinden (klik hier).
De wereldwijde pokerpers heeft zich ook hier verzameld om getuige te zijn van 'history in the making', waardoor het een drukte van jewelste is met alle filmploegen, fotografen en bloggers, die proberen alles zo goed mogelijk vast te leggen. Het is natuurlijk lastig om alle 35 tafels accuraat te volgen, maar de jongens doen in ieder geval goed hun best.
De perskamer... of balzaal
Als werkruimte hebben ze een perskamer gekregen die ook in omvang zijn gelijke niet kent. Als de pokerpers er niet was geweest, hadden ze hier de andere helft van het veld kunnen laten spelen. Maargoed, de thuisblijver wil ook wat natuurlijk.
Ik loop naar tafel 16, waar ik de komende 14 uur mijn tijd zal moeten doorbrengen, en ik zie daar een klein mannetje met een baard, die mij ernstig bekend voorkomt. Barry Greenstein heeft zijn dagelijkse routine van The Big Game in de Bellagio even links laten liggen, om hier als gewaardeerd lid van Team PokerStars zijn gezicht te laten zien.
De bijzonder sympathieke Julian Thew zit direct links van mij, waar ik niet zo blij mee ben. De man staat niet bekend als een hyper-agressieve speler, dus een écht probleem zal dat niet zijn. De tijd zal het leren.
De rest van mijn tafelgenoten ken ik niet, dus ik doe er goed aan om er vanuit te gaan dat ze er allemaal niks van kunnen. Tegenstanders onderschatten is altijd een van mijn sterkste punten geweest.
We krijgen als verrassing 15,000 chips in plaats van de geplande 10,000, dus dat betekent dat ik nóg meer flopjes kan gaan zien. Blinds 25/50... I like.
Rond half drie is het "shuffle up and deal" en mag ik op de big blind beginnen. Barry Greenstein zit vier stoelen rechts van mij, dus ik zal niet direct last van hem gaan hebben, als het om blind-battles gaat.
Oh, hij raist de eerste hand. Dat truukje ken ik, dus ik doe gewoon een flopje zien met mijn AT. Een paar kleine check-calls later blijkt hij wel een hand te hebben en mijn eerste muntjes gaan richting Robin Hood en zijn AQ.
De volgende hand kan ik 64o natuurlijk niet wegleggen en besluit ik op een K K 9 flop de koning te gaan representeren. Dat lukt me aardig, doch blijkt 2,000 chips later dat de man met de 9 mij weigert te geloven.
Juist. In dit tempo kan ik over een half uur alweer aan het pils, dus laten we het niet al te gek maken.
Ik speel het bekende grote aantal handen, waarin ik steeds de pot klein hou, zodat ik rustig aan mijn stapeltje kan werken. Vooraleer ik er erg in heb, is het eerste level van 90 minuten alweer voorbij. En sta ik op een gezonde 18,650 chips.
Een level later is dat 20,550 en na 4½ uur spelen krijg ik eindelijk mijn eerste grote pot. De blinds zijn 75/150 en mijn rechterbuurman raist naar 600. Ik call braaf met 88. De flop van K 9 8 stemt mij vrolijk. Ik besluit listig te doen, dus ik call zijn bet van 1,200. De turn brengt een 6 en wederom call ik slechts zijn 1,200. De river is gelukkig weer een blank, een 2, waarop hij 2,200 bet.
Hij heeft nog 14,000 staan, dus ik besluit dat hij nog wel 5,000 wil callen hier. Ik raise naar 7,000 en de man callt met tegenzin, inderdaad met AK. I like my style.
Ik eindig het level met 33,625 chips en ik sta er goed voor.
In het volgende level worden de potten al wat groter en met mijn stapeltje kan ik mijn draws ook wat agressiever gaan spelen. Met A7 van harten flop ik 8 5 4, met twee harten. Ik bet, word geraisd, dus hup - dikke re-raise eroverheen... weer 4,000 erbij.
Mijn AJs begint als top pair, maar eindigt als runner-runner nut flush. Ik bet de river uit, waarop de heer Greenstein er nog eens 5,000 bovenop klapt. Ik doe er nog eens 8,000 bij, maar dat is voor hem natuurlijk teveel van het goede. Ik kan me ook niet voorstellen dat hij iets moois had daar.
Mij hoor je in ieder geval niet klagen, ik sta na zes uur spelen op 44,725 chips.
Met 150/300 blinds krijg ik voor de tweede keer azen, maar dit keer krijg ik wel iemand mee. De big blind besluit op een flop van T 8 3 all-in te check-raisen voor zijn laatste 6,000 met J9 en gelukkig blijven mijn puntmutsen overeind.
I like my style, maar toch is het tijd voor een ander shirt. Het is leuk om een statement te maken natuurlijk, maar het speelt ook mee dat mijn werkzweet inmiddels ook aan de overkant van de tafel te ruiken is.
Als een van de eerste spelers in het toernooi tik ik de 50,000 aan, dus het 'You like my style?' shirt wordt volledig terecht ingeruild voor 'I play the big stack'. De mannen aan tafel denken er het hunne van, maar ik vind het zelf vrij grappig.
Deze daad van arrogantie schiet bij mijn linkerbuurman in het verkeerde keelgat, dus begint de man mij voor de flop te re-raisen. Dit moet je natuurlijk niet doen met de man met de grote punten, dus tot twee keer toe klap ik het er nog een keer overheen, wat natuurlijk alleen maar respect kan krijgen.
Ik raise met blinds 150/300 naar 800 met 77 en met ATo en beide keren maakt hij 2,500 met zijn 14,000 stack.
Dit ruikt langs alle kanten naar een 'fuck you' raise, dus maak ik netjes 8,000... hier voor je. Als je het hebt, bon chance, maar beide keren wordt braafjes gepast en weer 3,000 erbij zonder showdown. Ja vriend, kiddy game's across the street.
Aan het eind van het vijfde level zit ik 'high and mighty' met 61,550, als de antes beginnen.
Mijn meest creatieve play van de dag pakt natuurlijk geheel verkeerd uit, maar de Belgisch Kampioen was het met mij eens dat het niet eens zo verkeerd was. Onnodig, maar wel verdedigbaar.
Iedereen foldt en ik limp in de small blind met A3o. De big blind, de man van de re-raises, klapt er 900 bovenop. Dit kan natuurlijk een raise zijn omdat ik zwakte toon, dus van zijn 1,200 maak ik 4,000 om mezelf te committeren aan de pot.
Hij gaat toch all-in en ik moet nog iets meer dan 9,000 bijleggen om te callen. Met een kleine aas vind ik dat ik altijd 30% heb, dus 2:1 op mijn geld is genoeg. Bovendien kan ik het makkelijk lijen.
Ik call de all-in en zijn AKs blijft helaas overeind. Bad beat.
Wat een pech. Ik had graag de idioot geweest waar iedereen het over had, die limp-re-raist met A3o in de small blind, maar het mocht niet zo zijn. Zoiets laat natuurlijk alleen maar een blijvende indruk achter als ik de pot ook daadwerkelijk win... Ach, het is voor een volgende keer.
Monte Carlo Bay Hotel & Resort
Het is meteen verder wel het pech-uurtje, omdat ik met KK en QQ twee redelijke potten verlies, waar ik uiteraard meer dan doodziek van ben.
Brummel komt langs en we vinden het een leuk idee als hij mij even doet filmen in actie. Ik besef dat er wel wat te zien moet zijn, dus ik raise de pot in derde positie naar 750 met T4 van harten.
Barry Greenstein callt op de button en we zien de flop: A 2 3 van harten... flush!
Ik bet 1,600 in de hoop dat hij zijn aas wil beschermen, maar hij callt slechts. De turn brengt een magische harten 5... straight flush! Nu krijg ik geen actie meer, behalve als hij ook met een hoge harten zit, dus ik check, waarop hij ook checkt.
De river brengt een betekenisloze ruiten koning, waarop ik 2,100 plaats als value bet. Dit is zo'n bedragje wat hij nog wel callt met een harten Q, denk ik. Hij callt inderdaad en mijn straight flush wint een mooi potje.
Achteraf zei hij dat hij de flush had geflopt met QJ van harten, wat best eens waar kon zijn, gezien de manier waarop de hand verliep. Maar of dat waar is of niet, het was uiteraard best grappig dat de tafel zich even achter de oren moest krabben toen ze beseften dat ik voorin raise met T4s...
De hand is mooi op film vastgelegd en vind je ook onderaan deze pagina (klik hier).
Aan het eind van het level heb ik door die dure potten nog 'slechts' 46,000, maar nog steeds niks om mij zorgen over te maken. We hebben er al negen uur opzitten en we moeten nog één level voordat we eindelijk naar de bar mogen. Nog 90 minuten kaarten met 200/400 blinds, 50 ante.
Victor Ramdin en Mark Teltscher zijn inmiddels aan mijn rechterhand aan komen schuiven en maken er een waar pre-flop re-raise festijn van. Iedereen is moe en één misstap en het meteen gedaan. Ik besluit om mij hier niet in te mengen en wacht rustig mijn handjes af. Geen gekke dingen meer, behalve dan die raise UTG met J3o, die uiteraard meteen weer bestraft wordt met een re-raise.
Ik krijg voor de derde keer vandaag puntmutsen en wordt gecalld door de button. De flop is redelijk te noemen: A T 8, met twee klavers.
Ik herinner mij ineens een hand tegen deze man van een ronde eerder, toen ik raisde met KQ en er ook A T x op de flop kwam. Toen bette ik 2,600 uit en raisde hij mij naar 7,000. Ik zie dat nu graag weer, dus ik bet weer op dezelfde manier 2,600 en jawel, zoals verwacht maakt hij weer 7,000.
Nu kan ik wel gaan callen en de turn check-raisen enzo, maar straks zit hij daar met QJs en ik heb geen zin in gratis kaarten weggeven. Ik kijk naar zijn stack en zie dat als ik hier re-raise, dat hij nog best wel eens zou kunnen denken dat een all-in bluf mij nog kan laten folden.
Ik re-raise naar 14,500, waarop hij zichtbaar onraad ruikt, maar uiteindelijk toch all-in schuift met TT. Een pot van meer dan 62,000 en het enige wat ik niet wil zien is een tien.
Ook al heeft hij nog maar één out, het blijft toch spannend. Eén keer op de 25 keer valt hij namelijk wel, maar gelukkig deze keer niet.
Ik win dé pot van de dag en schiet naar 83,000 chips. Ik ben in mijn nopjes. De laatste drie kwartier laat ik aan de anderen over met hun gere-raise, ik heb er de kracht niet meer voor.
Ik laat wat blinden lopen, totdat het tijd is voor de laatste hand van de dag. Zoals bekend is die altijd voor mij. En inderdaad, de papzak naast mij raist op de button en ik plaats een goed getimede re-raise vanuit de small blind naar 4,500. De man foldt uiteraard en ik sluit de dag af met een keurige 82,600... goed voor een vijfde positie tussen de 163 overgebleven spelers.
Een prima uitgangspositie, zeker, maar als ik overmorgen verder ga zullen er nog rond de 350 spelers over zijn, dus zoals bekend zegt het allemaal nog niks.
Zeven levels van 90 minuten... je moet het maar kunnen. Toch ben ik meer vrolijk dan moe en drink ik nog wat welverdiende pilsjes aan de bar met mijn kamergenoot Needles, voor we onder de wol kruipen.
Morgen een rustdag, waarin ik lekker de toernooizaal rond kan lopen om te zien hoe de rest aan het zweten en zwoegen is om mij in te halen... bon chance.
« Terug |
