| |
Bloed, zweet en tranen
Nu ik hier weer rustig in Barcelona zit bij te komen van al het pokergeweld van de afgelopen tijd - al is daar hier natuurlijk nauwelijk sprake van - neem ik eens rustig de tijd om terug te kijken op misschien wel de leukste en meest boeiende dag van de MCOP: de laatste.
De finale tafel van de main event begon pas om 17:00 uur, maar voor die tijd was er al genoeg actie om de nieuwsgierige railbirds geboeid te houden. Liefst twee andere toernooien zouden die dag een winnaar kennen en wisten beiden een spannende ontknoping te brengen.
Om 13:00 begon het laatste toernooi van die week: de €100 No Limit Hold'em met rebuys, welke twee uur later even onderbroken zou worden voor de start van de sterk bezette finale tafel van de €200 No Limit Hold'em met rebuys.
Het €100-toernooi staat al een tijdje bekend als een notoire crapshoot. Dit om verschillende redenen. Ten eerste doen er vaak veel spelers van minder niveau mee, omdat dit het goedkoopste toernooi is van de hele serie, ten tweede is dit om dit laatste ook het tilt-toernooi, waarin sommige spelers, omdat ze veel verloren hebben, of om te vieren dat de toernooiweek ten einde is, zonder problemen meer dan een tiental rebuys plegen te doen, en ten derde, de belangrijkste reden: dit toernooi is het enige eendaagse toernooi en moet en zal binnen één dag klaar zijn.
Dal heeft er zin an
Afijn, ik begon mijn avontuur in de €100 rebuy met een open geest. Ik had er geen probleem mee om er €500 in te steken, maar daar lag dan meteen ook voor mij de grens.
Ik kwam door een notoir Amsterdams parkeerprobleem iets te laat binnenzetten , dus de actie was al een paar minuten onderweg vooraleer ik aan mijn tafel wist plaats te nemen. Ik was mij bewust van het crapshoot-gehalte van dit toernooi, dus mijn doel was om zo rap mogelijk mijzelf van een grote stapel te voorzien.
Nu betekent dit niet dat ik zoals de Brummel of de Schrobber all-ins ga callen met 94 offsuit, maar met elke speelbare hand mag er best een gokje gewaagd worden. Mijn eerste hand zie ik 65 van harten en dat is nu typisch zo'n hand waarmee ik tegen drie man best voor de flop all-in wil.
Aldus geschiedde, en nog voor ik goed en wel mijn ontbijtkoffie kon bestellen, had ik mijn 1,000 punten tellende beginstapeltje al verviervoudigd.
Zo kon ik vanaf het begin meteen al freezeout gaan spelen, met de backup van een mogelijke rebuy, mocht het alsnog verkeerd aflopen met de grote potten die ik wél zou besluiten te spelen. Dat deed het gelukkig niet, zodat ik na anderhalf uur aan de jojo gehangen te hebben, niet eens een add-on hoefde te pakken en met een stapeltje van meer dan 12,000 chips een prima uitgangspunt had om mijn tafel eens flink onder handen te nemen.
'Ons' toernooi kreeg even pauze om de aankondiging van de finale tafel van de €200 met rebuys de ruimte te gunnen. Helaas voor deze mannen deed de finale tafel niet op het TV-podium plaatsvinden, maar op een van de 'normale' tafels in de pit, want alle camera's waren natuurlijk gericht op de main event.
Chip leader bij de laatste 10 was Polarski en had een goed uitgangspunt om als eerste Nederlander dit jaar een MCOP-bordje in te koppen.
Inderdaad, deze finale begon met 10 man en niet met 9, want gisteravond lukte het maar niet om de bubble te doen springen, zodat ze uiteindelijk ver na sluitingstijd van het casino maar besloten om de volgende dag met 10 man verder te spelen.
Er zaten toch nog een aantal Europese zwaargewichten in deze finale, waaronder Pascal Perrault, Joe Beevers, Kim Callow en Jonas Molander. Toch zeggen namen niet zoveel als de blinds zo hoog zijn, dat het alleen maar pre-flop beuken is.
Polarski werkte al snel Molander eruit met een coinflip, maar werd daarna zelf slachtoffer van de agressiviteit van Passcal Perrault. De Fransman re-raisde Svenski, welke uiteraard zonder met zijn blauwe ogen te knipperen callde met AQ. De K9 van de Bandiet leek zijn laatste hand te worden, tot de 9 op de turn de rollen volledig omdraaide.
De Bandiet verkreupelde Svenski hier, die even later na nog een pre-flop confrontatie met een ongelukkige 7e plaats genoegen moest nemen.
De Nederlander met de grootste ballen aan deze tafel was Kralen Frankie, die samen met de Bandiet de ene na de andere speler uit het toernooi wist te reupen.
Toen ze heads-up zaten was het etenstijd en die pauze kon mooi gebruikt worden om een dealtje te bespreken.
Frank had daar in beginsel niet zo'n behoefte aan. Om hem vrij te citeren: "Ik heb er al 278 gesloopt en die ene klerelijer kan er nog wel bij, maar het is best een aardige kerel, hoor"... uiteindelijk kwamen ze er toch uit en wisten ze zich allebei te verzekeren van een schappelijk bedrag.
Ze speelden nog voor iets meer dan €3,100 en in de laatste pre-flop 'tapis' hield de KJ van Frank stand tegen de Q9 van Pascal. Dus toch nog een Nederlandse winnaar op de MCOP, en dat moest gevierd worden.
Frank plakte zijn winnende kaarten op zijn inmiddels bezwete voorhoofd en ontving de trofee, de bloemen en de felicitaties, terwijl zijn finale-introductienummer "Bloed, zweet en tranen" van wijlen André Hazes nog even op maximaal volume werd opgezet en uiteraard uit volle borst werd meegezongen door het aanwezige publiek en de overgebleven Nederlanders in het €100 toernooi.
Kippenvel.
| 1 | Frank Koomen (Ned) | €66,080 | | 2 | Pascal Perrault (Fra) | €33,036 | | 3 | Morres Beaucaire (Ned) | €16,518 | | 4 | Uban Mirco | €10,742 | | 5 | Joe Beevers (UK) | €8,259 | | 6 | Robert Levögeler (Ned) | €5,776 | | 7 | Sven Polarski (Ned) | €4,138 | | 8 | Kim Callow (UK) | €3,378 | | 9 | Jonas Molander (Swe) | €2,483 | | 10 | Gunther Riedesser (Ger) | €2,010 |
Kralen Frankie | 
Polarski | 
Bloed, zweet en tranen |
Toen de rook van de festiviteiten was opgetrokken, en ook de main event zijn laatste showdown kende, konden we weer aan het werk. Wonderwel had ik best zin om voor de verandering weer eens mijn best te gaan doen, waar nog bij kwam dat ik ook wel de behoefte had om weer eens gelukkig te zitten.
Met Johan Rensink aan mijn rechterzijde was het de hele tijd gezellig aan tafel. Wij konden beiden onze bovengemiddelde stapel op peil houden, en voordat ik het goed en wel doorhad, zaten we al in het geld - de laatste 27. Voor mij betekende dit al geld terug, maar niet voor de heer Rensink, die nog een kleine 10 rebuys moest zien terug te verdienen.
Mijn netjes uitgelijnde stapel was al een tijdje een goed wapen om de kleine stapeltjes klein te houden, dan wel om ze tot mij te nemen. Vlak voor het bereiken van de laatste twee tafels had ik als eerste speler de ton overschreden en ging ik nog een tijdje rustig door met muntjes verzamelen, totdat er geen echte kleine stapeltjes meer waren en ik vond dat ik genoeg had om mijzelf te verzekeren van mijn tweede finaleplaats deze week.
De laatste finale tafel
Met een stapeltje van 150,000 kan je natuurlijk niet snel all-ins gaan callen van mannen met 40,000, dus moest ik met pijn in mijn hart monsters als QJs, 33 en 22 wegleggen, totdat ik weer een klein stapeltje op de small blind zag zitten. Hij was nog niet direct committed, maar sinds het een Fransman was waarschijnlijk wel geneigd om mee te gaan met elke redelijke hand. Enfin, met mijn 76s neem ik het graag op tegen een random hand, maar de random-generator wees uit dat hij juist nu de ergste hand had die ik wilde zien: pocket zevens.
Maar ik heb altijd alle vertrouwen in mijn karma, en zeker nadat de flop Q 8 4 kwam, wist ik dat ik deze pot al niet meer kon verliezen. Na de 5 op de turn was de finale tafel bekend, die tot iedereens verbazing slechts één non-native bevatte, welke ook snel als 7e het veld moest ruimen.
Het was al onverwacht laat geworden, en door al die reserves en rebuys zaten er veel te veel chips en dus nog veel te veel spelers in het spel. Het casinopersoneel begon zich al zorgen te maken of ze het toernooi voor de sluitingstijd van 3:00 uur wel zouden kunnen afronden, dus werden er een paar creatieve maatregelen getroffen.
Een tweede dealer nam plaats aan tafel om te helpen met schudden, zodat de handen sneller zouden verlopen, maar om dit te compenseren werden de blindlevels ook even van 30 minuten teruggebracht naar 10... hier was van poker nauwelijks nog sprake, dus moest ik maar snel wat chips bij elkaar rapen, voordat ik als chip leader zelf door de blinds werd opgesnacked.
In het begin snoepte ik een paar keer de blinds en re-raisde ik iemand met AJo, die braaf foldde. Dat tikte vrij hard aan. Toen even rap de chips geteld en ik zag dat ik een derde van de totale chips in het spel had op dat moment.
Om verder te spelen riskeerde ik een significant deel van mijn stapel en ik had nu een goede uitgangspositie om in ieder geval het grote geld te halen.
Mijn doel op dat moment was snel gesteld: niks meer doen, alleen maar monsters spelen en wachten tot ik bij de laatste drie zat en dan een dealtje maken. Daarna zien we wel weer verder.
En zo geschiedde. Ik kon rustig achterover leunen terwijl de anderen elkaar de kop afbeten en spectaculaire all-in potten met elkaar aangingen. Bijzonder vermakelijk was mijn favoriete actiespeler Johan Rensink, die eerst met 44 een 3-way all-in aanging en AA wist te kraken, en daarna alles vanuit de small blind erin schoof en het met 52o moest opnemen tegen de A5 van big blind Mischa Neuteboom. Geen bad beats helaas en hij beet als 5e in het stof.
Bij de laatste vier was vrij duidelijk wat er moest gebeuren: nog even het laatste kleine stapeltje eruit werken, zodat we over de knaken konden gaan praten. Die eer viel te beurt aan Frank List, die daarmee een kleine chiplead had op weg naar zijn eerste grote prijs.
Al snel bereikten wij de overeenkomst om ons te verzekeren van €20,000 per persoon en de resterende €4,600 voor de winnaar over te laten.
Iedereen tevreden, hand erop en doorspelen voor de winst. Ik kreeg juist toen een paar goede handen, zodat ik na het vertrek van Frank en de paar eerste klappen tegen Mischa iets van een 7 tegen 1 chiplead had, toen Mischa all-in ging op mijn big blind. Ik besloot te callen met mijn QTo en zag met grote teleurstelling dat hij een bijna onverslaanbare hand had: 86s. Gelukkig was hij suited, zodat ik nog een kleine kans had, maar de flop bracht al onheil: 9 7 2. Eén kaart later was het pleit al beslecht.
Doodziek dat ik hier in deze pot het bordje misliep en zijn stapel zag verdubbelen. We schuiven nog wat all-ins heen en weer, maar Mischa kreeg hierna steeds de betere kaarten en het lot dicteerde dat het voor mij die dag niet zo mocht zijn.
Ik eindig als tweede, wat iedereen volgend jaar al rap vergeten zal zijn, terwijl het lachende gezicht van Mischa volgend jaar weer op de TV-schermen in het casino zal roteren, zoals die van Kosta dat dit jaar deed. Mij rest slechts het besef dat ik niet zoveel kansen op een MCOP-titel zal krijgen in mijn jokercarrière, gezien het feit dat er maar 7 toernooien per jaar worden gehouden. Feitelijk is de kans op een WSOP-bracelet groter. Ik was één hand verwijderd van de overwinning en nog favoriet ook... kan het dan niet éventjes meezitten?
Geestelijke pijn, maar het is niet anders. Als je niet tegen eeuwigdurende frustratie kunt, moet je maar geen toernooien spelen. Misschien dat ik lichtelijk masochistische trekjes heb, die ervoor zorgen dat ik er volgend jaar zeker weer bij zal zijn. In ieder geval ben ik hierin gelukkig duidelijk niet de enige.
| 1 | Mischa Neuteboom (Ned) | €36,840 | | 2 | Dal | €18,420 | | 3 | Frank List (Ned) | €9,210 | | 4 | J. Ronhaar (Ned) | €5,987 | | 5 | Johan Rensink (Ned) | €4,605 | | 6 | Kosta Anastasyadis (Ned) | €3,224 | | 7 | K. Karras (Dui) | €2,303 | | 8 | Michel Vat (Ned) | €1,842 | | 9 | J. de Kwaasteniet (Ned) | €1,382 |
De Winnaar | 
De Rensink | 
Doodziek | 
Een vermoeiende week |
Na de fotosessie met de winnaar, die ik gedwee vanaf de zijlijn mocht volgen, werden we rap gesommeerd om mee te komen naar het achterkamertje, waar onder het genot van een drankje de knaken rustig werden verdeeld en waar we de mogelijkheid hadden om deze te storten op onze bankrekeningen.
Uiteraard duurde dit bijna een uur, zodat we pas ver na vieren buiten stonden en ik niet eens meer een klein pilsje kon gaan drinken met de mensen die mij zo gepassioneerd hadden aangemoedigd, omdat zij allemaal al lang geleden waren weggestuurd. Bovendien was Amsterdam natuurlijk allang dicht.
Dit was mij een bad beat teveel.
Moe, teleurgesteld en niet bepaald voldaan keerde ik weder naar Utrecht, waar ik eens rustig ging bijkomen van een extreem vermoeiende toernooiweek...
Deze Master Classics was er weer een om lang over na te praten, wat zeker over de main event ook is gedaan. Feit blijft dat met de extreem topzware uitbetalingen er maar een paar grote winnaars waren en de rest al tevreden moest zijn als ze überhaupt nog quitte konden spelen. Van het totale uitgekeerde prijzengeld van iets over de drie miljoen zat toch veruit het grootste deel bij een zeer kleine groep winnaars.
Iets wat hopelijk volgend jaar wel zal veranderen, want dan ben ik immers weer van de partij. En dan wil ik wel dat mijn 8e plaats uit 300 spelers iets meer oplevert dan slechts 5x mijn buy-in...
Easy money...
| 1 | Alex Jalali (Dui) | €690,000 | | 2 | J.J. Hazan (UK) | €345,000 | | 3 | Karsten Johansen (Den) | €194,000 | | 4 | Jan Sjavik (Nor) | €172,500 | | 5 | Keith Hawkins (UK) | €112,125 | | 6 | Vivian Anseline (Fra) | €99,240 | | 7 | Jan Bendik (Slo) | €97,000 | | 8 | Rolf Slotboom (Ned) | €86,250 | | 9 | Frank Koomen (Ned) | €66,080 | | 10 | Frida de Masseuse (Den) | €64,850 |
|
« Terug Reageren op dit artikel?
|
|
