Die ochtend kom ik expres zo laat mogelijk binnen, want dat satellite-circus vlak voor het toernooi word ik altijd vrij onrustig van.
Daar is de man met de microfoon die op een stoel gaat staan om de one-hand satellites in goede banen te schreeuwen en zo leuk mogelijk probeert te houden, terwijl het een drukte van jewelste is door de vele mensen die dit allemaal willen zien, maar tegelijkertijd niemand die mee durft te doen... behalve Noah natuurlijk, maar dat spreekt voor zich.
Buiten staat de TV-ploeg van RTL7 mensen op te wachten met domme vragen, maar gelukkig zijn ze al net klaar als Señor Ten en ik met onze gekke hoeden aan komen zetten. Hier hebben we allemaal geen tijd voor, het toernooi begint namelijk over vijf minuten...
 |  | | Pokerface geoefend? Gekke hoed op? Let's rock 'n roll... |
Als ik binnenkom is het lunchbuffet alweer opgeruimd, wat ik zeer slecht trek. Het toernooi is immers nog niet begonnen en ik heb nog niet ontbeten. Kak.
Dan straks maar aan tafel een broodje kaas bestellen - da's toch beter dan dat uitgestalde voedsel waar al die smerige pokerjokers met hun onreine tengels aan hebben gezeten.
Ik probeer aan de bar nog wat rust te vinden bij een tas thee, maar dat is natuurlijk onmogelijk. Het stresszweet hangt in de lucht en je voelt de spanning bij de spelers. Iedereen praat druk en snel en probeert nog wat last-minute adviezen bij elkaar in te winnen voor een goede toernooistrategie. Ik probeer mijn pokerkameraden voor wie dit het eerste grote toernooi zal zijn vrindelijk te woord te staan en moed in te spreken, maar ook ik heb hier even tijd voor mezelf nodig. Ik excuseer mijzelf en probeer een rustige plek te vinden, waar ik even mijzelf kan opladen voor een kleine 12 uur geconcentreerd spelen.
Helaas is dit een kansloze queeste. Overal is het een gekakel van jewelste en daar word deze jongen niet bepaald vrolijk van.
Dan ga ik maar wat eerder dan gewoonlijk naar mijn tafel toe, waar weinig mensen mij zullen kunnen vinden, al zorgt mijn witte hoed niet bepaald voor de gewenste anonimiteit, maar dat neem ik maar voor lief.
Ik beweer niet een ervaren topspeler te zijn die al decennia lang de grote toernooien afloopt, zoals bijvoorbeeld Surinder Sunar, die al pokertoernooien won toen ik nog zat te knikkeren op het schoolplein, maar ik merk wel dat ik minder onder de indruk ben van dit hele circus dan twee jaar geleden. Ik zie dit als een positieve ontwikkeling.
Hierdoor ben ik ook minder gespannen dan veel van mijn tafelgenoten en kan ik vanaf het begin mijn beste spel spelen, waar anderen nog minimaal een kwartier nodig hebben om zich op hun gemak te voelen. Uiteraard heb ik in de eerste hand alweer de blinds opgepikt, voordat iedereen goed en wel beseft dat we al begonnen zijn.
Mijn eerste tafel deel ik met Paul van Wijk en tweevoudig finalist Jan Maarten Cobben. We hebben gelukkig weinig last van elkaar, omdat een paar Engelsen en Scandinaviërs zichzelf ombeurten opwerpen als gewillig slachtoffer.
In de derde hand krijg ik al azen gedeeld en iemand in eerste positie maakt 150. Ik maak braaf 500 en voor ik doorheb dat er een grote pot aankomt, re-raist mijn tegenstander mij naar 1,450.
Wat te doen? Tja, ik ga nu hier geen flop zien en tegen een set aanlopen, ik wil de man de fout laten maken, of de pot hier beëindigen. Ik re-raise wederom naar 5,100 waarop hij niet weet wat hem gebeurt. Hij begint te kreunen dat hij nog nooit deze hand voor de flop heeft gefold, waarop hij na twee minuten zuchten en puffen eindelijk zijn koniningen laat zien, alvorens hij ze weggooit.
Prima, de eerste klap is een daalder waard. Ik sta al op 12,000 chips en we hebben nog geen flop gezien. Het is duidelijk dat in het begin van het toernooi niemand in een grote pot durft te stappen, en daar hoor ik stiekem zelf ook bij.
Hierna schrikt de tafel wakker en barst de actie los. Het is een komen en gaan van Scandinaviërs die zich om beurten leegbluffen, terwijl Paul, Jan Maarten en ik rustig aan ons stapeltje werken.
Af en toe worden wij lastig gevallen door de TV-camera's, wat radiomensen met domme vragen en een hele sloot fotografen, die mijn mooie Bogart-hoed maar niet met rust kunnen laten... gelukkig gaat de meeste aandacht uit naar twee tafels verderop, waar Marcel Lüske samen met Tony G. een leuke show opvoert. Even later wordt dit tafereel begrijpelijkerwijs verkast naar de TV-tafel, waar Tony G. nog net een paar leuke teksten kan spuien voordat hij blut is.
Tja, hoe kan je dit weigeren?
De meeste spelers moeten toch even wennen aan al die camera's en vinden het doorgaans vrij storend, maar voor die blonde haas van RTL7 willen de meesten toch nog wel een paar handjes laten lopen. Rare jongens, die pokerjokers.
Jammer dat de camera's toch altijd de voorkeur geven aan pokerende clowns, want toen ik tafel 21 zag, viel ik ongeveer flauw: Gus Hansen, Dave Colclough, Ram Vaswani, Ross Boatman en William Thorsson vormen samen de veruit zwaarste tafel van vandaag.
Alleen hebben ze met elkaar gemeen dat ze nauwelijks praten tijdens het spel, en dat vinden de camera's niet leuk genoeg. Toch had dit op TV een staaltje toppoker gebracht waar de honden geen brood van lusten, maar het mocht jammer genoeg niet zo zijn.
Na drie uur wordt onze tafel opgebroken en vervolgen wij onze eigen weg. Bij de eerste pauze verneem ik dat Señor Ten en Rocco ook goed bezig zijn. Mijn 13,000 chips stemmen mij tevree, maar onze Nederlands Kampioen heeft alweer het dubbele en mijn mannelijkheid trekt dit niet. Werk aan de winkel dus.
Ik moet maar eens een grote pot opzoeken. Ik besluit om een raise van een zunnige Duitser te callen vanuit mijn big blind met La Perla - de JT suited. De flop stemt mij vrolijk: T T 8. Ik besluit verwarring te zaaien door hem op de flop al te check-raisen. De man zucht en steunt, kijkt een paar keer in zijn kaarten, doet net alsof hij wil folden, kijkt nog eens in zijn kaarten, denkt weer na, kijkt mij meerdere malen moeilijk aan, pauzeert wederom en gaat dan all-in voor 3x de pot...
Dit Sudeten-akteerwerk slaat natuurlijk nergens op, maar dit is dan wel eindelijk de grote pot waarop ik zit te wachten. Kans bestaat dat hij een betere tien heeft en ik vind deze hele situatie ook in zijn geheel niet prettig, maar uiteindelijk moet ik eerlijk bekennen aan mijn overbuurman Keith Hawkins: "I'm just not good enough to lay this down", en call all-in.
De Duitser legt na het zien van mijn hand vol triomf zijn aas-tien open. Ik blijf rustig zitten, want er komen immers nog twee kaarten, waaronder de door mij gewenste boer op de turn. Het duurt een tijdje voordat onze Oosterbuur dit doorheeft, want hij was nog bezig met een polonaise rond de tafel en hij had met zijn vrienden al een Berliner Schlager ingezet.
Zo, die is pot is vast binnen...
Nadat hij de realiteit onder ogen komt, begint de man uiteraard te stampvoeten en te klagen en zit daar met een rood hoofd naar zijn resterende 1,050 chips te kijken, terwijl ik een mooi Schwarzwald-kasteeltje bouw van de muntjes die tot voor kort nog in zijn bezit waren. Zijn maten die even later met de bierpullen en die braadworsten aan komen zetten, worden nors weggewuifd. Het feest is afgelast. Hij heeft nog niet besloten of dit alles nu mijn schuld is of dat van de dealer, dus kijkt hij ons allebei maar om beurten boos aan. Hij doet maar, ik heb 'bigger fish to fry'.
Drie handen later gaat hij all-in voor zijn laatste geld en ik ben wel een beetje klaar met zijn gezever, dus call ik die kleine 1,000 Deutschmark met KJs. Hij heeft wederom AT, maar de koning op de turn stuurt hem weer oostwaarts de A12 op.
Voor zijn vertrek merkt de man nog op dat ik een hele goede speler ben, waarvoor ik hem uiteraard netjes bedank.
Hup weg.
Ik had het er naderhand nog met mijn tafelgenoten over, en Keith 'the Camel' zei terecht dat normaliter een man in mijn positie gewoon de flop callt en niet check-raist.
Hierdoor had de J op de turn mijn full house gemaakt, waarna op zeker al het geld er alsnog in was gegaan, maar dit keer dan met hem als underdog.
Hoe het ook zij, ik heb ineens meer dan 33,000 chips, en dat is meer dan genoeg voor de tweede dag. Er zijn nog 149 van de 345 spelers over, dus zit ik er redelijk warmpjes bij. Señor Ten baalt van zijn eigen spel, maar dat heeft meer te maken met het feit dat hij nog maar iets van 6,000 overheeft, terwijl Rocco op een prima 21,000 staat.
Chipvader is de Schrobber, die door een grote pot op het eind van de dag de 90,000 wist aan te tikken.
Op de tweede dag worden de blinds 200/400 met 50 ante met de average stack iets boven de 20,000, en we zijn benieuwd wie van ons deze dag zal overleven.
De ogen zijn eerst gericht op Señor Ten met zijn mooie Napoleon-hoed, door vele onwetenden bestempeld als afkomstig van een piraat. Hij heeft het al die tijd al zwaar met Surinder Sunar aan zijn rechterhand, die onophoudelijk op zijn kleine stapeltje inbeukt, maar houdt zich toch lange tijd staande.
Hij weet eerst nog te verdubbelen door met zijn zesjes te winnen van azen, maar daarna is het toch weer op wanneer hij met top pair met gutshot niet kan winnen van een overpair. Helaas.
Dal in betere tijden...
Mijn handjes van die dag zijn hier nog in het forum terug te vinden en genoeg bediscussieerd, maar kort samengevat is het allemaal niet prettig. Ik verlies mijn AK, mijn AA én mijn KK, terwijl dat juist de handen zijn waar een man een dag lang op zit te wachten. Ik sta vrij snel op meer dan 75,000, maar moet toch uiteindelijk na lang zwoegen het strijdperk met lege handen verlaten.
Mijn laatste hand is een KQs, bij velen bekend als de meest overschatte Hold'em hand, maar mijn kleine stapeltje kan deze toch niet snel laten lopen. Johan Koops heeft overduidelijk gelimpt met azen, maar zelfs met die kennis mag ik niet meer folden, omdat ik 3½ tegen 1 op mijn geld krijg. Het board komt niet hoger dan een negen, en brengt twee klavers te weinig, dus ik mag vlak voor het einde van de tweede speeldag plaatsnemen in de Losers Lounge. Een 60e plek is in dit veld zeker niet slecht, maar verre van gewenst natuurlijk. Ook Marcel Lüske en Paul van Wijk moeten nog vlak voor het bereiken van de laatste 54 spelers het strijdperk verlaten. Altijd goed om te weten dat ik in goed gezelschap ben...
Onze pokerambassadeur
De enige van de Gentleman Gamblers die de derde dag wel haalt is Rocco, die het grootste deel van de dag gezellig links naast mij heeft gezeten. Voor het eerst kon ik hem eens goed observeren in toernooien - een voorrecht dat zoals bekend voor extreem weinigen is weggelegd - en ik ben zeer positief verrast.
De man neemt steeds rustig de tijd voor zijn beslissingen, waardoor de inzet die hij dan uiteindelijk plaatst des te meer indruk maakt op zijn tegenstanders. Hij vertelt die dag ook zelf dat hij tot op dat moment gedurende het hele toernooi nog geen enkele showdown heeft gehad - na zo'n 18 uur pokeren. Bijzonder heersend bad beat-loos toernooipoker dus. Deze man moet meer grote toernooien gaan spelen, en na even op hem inpraten gaat dat gelukkig ook gebeuren.
In de laatste uren gaat hij nog wel een paar grote potten aan, uiteraard met de beste hand, zodat hij de dag alsnog kan afsluiten met zo'n 52,000 chips, iets onder het gemiddelde, maar genoeg om nog te kunnen bewegen.
Twee spelers van onze tafel eindigen de dag als chipleiders: Jerome Bradpiece met 156.800 en de Kameel met 186.000, die rustig afstevent op zijn derde MCOP-finale tafel, na 1999 (8e) en 2004 (7e) - respect.
Uiteraard komt een groot deel van hun punten bij mij vandaan, maar daar zal ik niet over gaan klagen. Oh, daar is het nu al te laat voor... never mind.
Hiernaast pronkt nog steeds de fiere stapel van de Dweiler, die eindelijk de hooggespannen verwachtingen waar blijkt te gaan maken: hij heeft zijn stapeltje vandaag opgekrikt naar 146.900.
Keith Hawkins | 
Jerome Bradpiece | 
The Cleaner |
Op de derde dag is de actie zoals vaker gehoord 'fast en furious'. Met slechts 27 betaalde plaatsen (eigenlijk 18, wat vrij schandalig is, maar daar heb ik het in het vorige stuk al over gehad) willen mensen nu een gokje wagen om een goede uitgangspositie te kweken voor de finale tafel. Binnen no-time vliegen de all-ins over tafel, en ook Rocco moet helaas al vrij snel in het stof bijten.
Met zijn A4s kan hij zich op een board van 5 5 4 2 niet aan de indruk onttrekken dat hij best wel eens verslagen zou kunnen zijn, maar hij zat er al zo diep in, dat het er alsnog ingaat. Hij zat inderdaad tegen Frank & Ronald aan te kijken en zijn 9 beschikbare winnaars blijven stijf onderop het stok kaarten zitten.
Aas
Geen prijzengeld voor ons helaas, maar dat geldt ook voor 318 anderen, dus waar hebben we het over. Eerdergenoemde rot Surinder Sunar is uiteindelijk de ongelukkige bubbelaar en weet 27 spelers blij te maken.
Met nog vijf Nederlanders in de strijd is ons amfibische wezenlandje goed vertegenwoordigd, maar helaas doet Rolf 'Aas' Slotboom daar op een nare manier een stokje voor steken.
Nadat Mischa Neuteboom de tweede bubbelaar is met zijn 19e plek, wordt het bij de laatste twee tafels natuurlijk steeds spannender. De Poetser trekt zich nergens wat van aan en semi-bluft ¾ van zijn stapel weg aan een Fransman, maar houdt zich toch nog prima staande in deze laatste zenuwachtige uren.
De actie wordt voornamelijk gevoerd op de TV-tafel, waar Aas met zijn inmiddels bekende kamikaze-stijl wat controversiële potten uit het vuur weet te slepen, helaas beide keren ten koste van de andere Nederlanders: Menno Vlekski en Thierry Bokpower, die daardoor genoegen moeten nemen met een troostprijs van €20,760. Dit maakt de Aas er niet bepaald populairder op, maar business is business en feit is dat hij de finale tafel mag beginnen als 'de man met de grote punten'.
De finale op de laatste dag heb ik geen getuige van kunnen zijn, want ik was zelf een ondergesneeuwd toernooitje aan het snuiten, maar bekend is dat Neerlands Hoop zich kranig heeft geweerd, alleen zonder hoofdprijs weer huiswaarts moest keren.
De Schoonmaker wordt helaas zevende, nadat hij zijn kleine stapeltje een paar keer zonder pardon naar het midden schuift en uiteindelijk de beslissende coinflip niet kan winnen.
Aas moet genoegen nemen met een vijfde plek, nadat hij als tweede in munten de chipvader aanpakt in de meest spectaculaire hand van het toernooi. De pre-flop all-in met AKo tegen AKo lijkt op een split pot af te stevenen, maar de runner-runner flush stuurt de Aas naar huis en maakt van de jonge Duitser Alex Jalali de onoverkoombare leider in het toernooi. Een pleidooi voor "heel veel rooie kaartjes" kon daar helaas weinig aan veranderen.
De man weet dit uiteraard ook goed uit te spelen en mag zich weldra de trotse eigenaar noemen van een heleboel roem, faam, een bos bloemen, de gouden moneyclip, het felbegeerde bordje en een krappe zeven euroton belastingvrij.
Al hoor ik die avond dat hij even later naar de organisatie toekwam met de vraag of ze nog een ander bordje hadden - hij had het namelijk per ongeluk laten vallen...
Ik heb zelden mensen zo hard zien afknappen.
De fatale hand... | 
De Veger | 
De Winnaar |
| 1 | Alex Jalali (Dui) | €690,000 | | 2 | J.J. Hazan (UK) | €345,000 | | 3 | Jan Sjavik (Nor) | €172,500 | | 4 | Keith Hawkins (UK) | €121,250 | | 5 | Rolf Slotboom (Ned) | €86,250 | | 6 | Jonathan Fhal (Fra) | €60,375 | | 7 | Jorryt van Hoof (Ned) | €43,124 | | 8 | Jan Boubli (Fra) | €34,500 | | 9 | Jerome Bradpiece (UK) | €25,875 |
|
