Het € 300 Limit Hold'em toernooi met één optionele rebuy staat bekend als een grote crapshoot. Het is waar dat de limieten vrij snel omhoog gaan, maar dat betekent niet dat je niks af kan dwingen.
De klaagzang van de incapabele No Limit-speler schalt al jaren door de wandelgangen... dit is mijn toernooi.
Ik begin rustig met kaarten afwachten. In Limit Hold'em heeft het geen zin om elke pot te gaan spelen, omdat je niet iemand volledig kan breken als je een monster flopt.
Dus ik krijg een paar leuke handjes en zit rustig aan mijn stapeltje te werken. Verder niks bijzonders. Ik eindig de rebuyperiode met 5,450 chips, voornamelijk door mijn add-on.
Mijn stapeltje gaat redelijk op en neer, maar gelukkig meer op dan neer. Zo zie ik het graag.
De man met de microfoon blijft van alles en nog wat aankondigen in zijn steenkolenengels, maar men luistert allang niet meer: "De levels duren veertig minuten... the levels are during fourty minutes..."
Onvoorstelbaar. Hebben ze hier dan helemaal geen geschoold personeel?
Als de limieten interessant worden, wordt onze tafel opgebroken. De dealer is net nog begonnen met schudden dus er is nog één handje. Die is voor mij natuurlijk.
Ik raise ergens in het midden met K4 van klaveren en ik krijg tegen verwachting twee man mee. Ik flop een flush draw die ik op de turn volmaak, en met een welgeplaatste check-raise op de turn krijg ik door de mannen vol afbetaald, zodat ik mijn eerste grote pot win.
Bij de eetpauze heb ik 10,300 als ik naar een tafel verkas met cash game keizer Dennis Schrijvers en de Duitser Eddy Scharf, eigenaar van twee bracelets. In Limit Omaha, dat wel.
Met 300/600 blinds zijn er nog 63 spelers over van de krap 300 die dit toernooi begonnen en dat zal rap minder worden.
Zoals zo vaak in de middenfase van een Limit toernooi mag je nu eigenlijk geen showdown meer verliezen. Dus als ik tegen een raise en een re-raise aan zit te kijken, moet ik met mijn QQ maar cappen in de small blind, want de point of no return is daarmee al gepasseerd.
De flop is ideaal voor mij: A K 9... not.
Natuurlijk heb ik hele lange ballen, dus ik bet gewoon uit. Tot mijn grote verbazing denken mijn twee tegenstrevers een tijdje na, alvorens hun kaarten met tegenzin te folden. Respect.
De bubble nadert met nog 33 man in het spel. Er zijn 27 prijzen, maar ze tellen niet allemaal even zwaar mee. Plaatsen 19 tot 27 krijgen hun buy-in terug, courtesy of Holland Casino, maar voor de mensen die een rebuy hebben genomen (present), betekent dat dat ze alsnog verlies draaien.
Met 500/1,000 blinds zijn de potten best heftig. Ik weet nog een heerlijke value bet op de river eruit te slepen, en dat tikt dan best hard aan.
Ik raise met A9 en Peter l'Amie callt vanuit zijn blind. Het gaat bet-raise-call, check-bet-call en op de river, als er T 8 2 9 T ligt durf ik nog eens 2,000 te zetten. Hij callt en ik heb de beste hand. Ik moet uiteraard ook nog een keer stelen met 86 offsuit, waardoor ik mijn stapeltje ineens uitbouw naar een bovengemiddelde 22,000.
Het duurt lang voor spelers uitvallen. Bij de laatste 3 tafels zijn we aan het wachten op de volgende bubble, die al snel barst.
Ik zit in een blind tegen blind met Jan de Vries, die eerlijk vertelt dat dit zijn eerste grote live toernooi is. Ik heb een T6 in de big blind, hij callt en ik check. Hij bet de flop van J 8 3, ik raise hij callt. Voor de oplettende lezer: ik ben hier overigens aan het bluffen.
De turn brengt een 7 en het gaat check-bet-call. De laatste kaart is een 4 en hij checkt weer. "Can you fire the third bullet?" Natuurlijk, dus ik bet nog een keer.
De man denkt een tijdje na, en doet wat niemand in mijn situatie dan wil zien: hij haalt zijn schouders op en callt... met KT. Koning hoog, tien kicker dus. Bij de hele tafel zakt de broek af, wat een best grappig gezicht is.
"Je moet maar durven", zegt hij tegen zichzelf terwijl hij mijn muntjes opstapelt. Vraagt hij even later aan mij: "Misschien had ik hem anders moeten spelen?" Ik voel in mijn zak of de bus pepperspray er nog zit. Check. Komt straks misschien nog wel van pas.
Ik win mijn muntjes weer terug van Slaafje, als ik mijn big blind verdedig met J8s, een gutshot flop, een flushdraw turn en hit op de river tegen zijn top pair met AQ.
Rond middernacht zijn er nog steeds 20 spelers over en met mijn 30,500 chips zit ik boven het gemiddelde van 25,000, maar met blinds 1,000/2,000 is dat slechts een momentopname.
Dal bij de laatste 18
Ik word naar een tafel verkast met Noah en de Poetser, en dat is wel wat gezelliger. Menig speler bezwijkt onder de druk van de blinds dus een uur later zitten we ineens bij de laatste 19. Het verschil in prijzengeld met de 18e plaats is zo'n €900.
Martin Vallo raist en ik re-raise met KK. Als hij capt loopt het mij dun door de broek. Hij bet uit op flop, turn en river, en ik besluit alleen maar lafjes te callen, zodat ik nog chipjes overhou, mocht hij hebben wat ik denk dat hij heeft.
En inderdaad, hij laat de gevreesde azen zien en ik mag mezelf een schouderklopje geven dat ik nog in het toernooi zit. Deze grap kost mij 18,000, maar ik heb nu in ieder geval nog 7,500 over, wat ik in een cash game natuurlijk allang erin had geklapt op de turn.
De volgende hand kan ik hem weer re-raisen. Met AQ dit keer. Mijn laatste 1,500 gaan erin op de flop, die een Q bevat en hij is gelukkig al drawing slim met zijn A5.
De hand erna kan ik hem wéér re-raisen. Nu heb ik AJ. De flop is K x x en hij 'insta-callt mijn continuation bet', zoals Abol dat zo mooi kan zeggen.
De turn is een J, dus hoef ik niet meer te bluffen en gaat het check-check. Hij bet onbegrijpelijkerwijs de river, die ik uiteraard call, en hij laat AQ zien... lucky me.
Ik sta weer op 28,000 chips en er is niks aan de hand. Twee tafels short handed met 1,500/3,000 blinds wordt wel erg krap, maar als ik 3 handen op rij de blinds kan oppikken (met AQ, 33 en JT), voeg ik weer 13,500 waardevolle chips aan mijn stapeltje toe, waarmee ik rustig de blinds kan betalen in afwachting van een goede hand.
Die hand komt niet, maar die heb ik ook niet meer nodig. In een paar minuten tijd vallen op de andere tafel twee spelers af en ik zit bij de laatste 9.
Het duurt even voordat ik besef dat ik een finale tafel op de Master Classics of Poker heb gehaald... dat klinkt best wel als een belangrijk iets.
Final table line-up
Voor mijn gevoel ging het allemaal vrij eenvoudig. Ik denk dat ik gewoon de juiste kaarten op het juiste moment kreeg, zodat ik altijd boven gemiddeld zat. Mag ook wel eens een keer.
De volgende dag kom ik eens rustig naar het Amsterdamse Smethuis gekard. Er staat niet zoveel op het spel, alleen top 5 is écht interessant. Ik heb niets te verliezen, want ik ben met 23,500 chips de man met de kleine punten.
Mijn toegangsbewijs voor de € 200 No Limit Hold'em met rebuys heb ik maar aan Señor Ten gegeven. Ik kan wel gaan multi-tablen vandaag, maar ik prefereer 3 uur extra slaap, voordat ik 'op' moet.
Hier bij de MCOP weten ze er altijd wel een mooi showtje van te maken. De finale wordt gespeeld op de TV-tafel, die voor dit toernooi offline is, maar mensen worden toch gelokt om op de tribune te komen zitten.
Om 17:00 uur klinkt het 'ladies & gentlemen' door de zaal en worden de finalisten een voor een geïntroduceerd met een kort overzicht van hun wat-en-wanneer, alvorens ze onder begeleiding van een zo stoer mogelijk muziekje door een haag van fans naar de tafel lopen.
Ik voel me net Rocky Balboa. Volgende keer kom ik inderdaad maar in korte broek en ochtendjas.
Voor mij heeft men 'A little less conversation' van JunkieXL gekozen. I take it as a compliment. RaSZi was vorig jaar doodziek toen ze voor hem de themamuziek van Mission Impossible draaide... en dank je wel.
Het is de eerste finale, dus het rouletterende gokvolk komt uitgenodigd door de bombastische introducties in drommen om de tafel heenstaan, want dit moet wel een of ander wereldkampioenschap zijn. Dat we hier voor slechts een paar duizendjes aan het kaarten zijn in een klein, lullig zijtoernooitje is er duidelijk niet aan af te zien.
Men schudt elkander de klamme hand en we gaan een potje kaarten. Met blinds 1,500/3,000 is de gemiddelde stapel zo'n 50,000, dus het is nog steeds oppassen geblazen. We zitten weer volle ring, dus er is zat tijd om te wachten voor mij met mijn kleine stapeltje. Je moet het zien alsof ik full ring $3/6 Limit Hold'em ga spelen met $23,50... de chip leader zit daar rustig met $107, maar dat kan dus ook in drie handjes weg zijn.
Dal ziet er soepel uit vandaag
In de eerste 'orbit' zijn al drie van mijn opponenten all-in, maar helaas voor mijn bankroll overleven ze allemaal. In de tweede ronde pik ik de blinds op met AQ, zodat ik netjes op mijn beginbedragje blijf.
Het is wachten op de eerste double up kans, en die komt als ik op de big blind zit.
De Griekse chipvader raist in tweede positie en iedereen rent naar zijn moeder. Ik heb QQ op de big blind en hoor mezelf denken: "bamos".
In een cash game is dit een automatische 3-bet, maar ik heb een ander plan. Als ik alleen call, verberg ik de kracht van mijn hand, en kan ik op een ongevaarlijke flop zeker verdubbelen.
Als ik slechts $16 had staan, kan ik makkelijker 3-betten en uitkomen op de flop, want dan ben ik al committed. Nu heb ik nog genoeg om te folden, mocht het mij allemaal niet bevallen.
Dus ik call slechts en op de flop komt uiteraard een aas.
Ik besluit om nog een keer te callen, om te zien of en hoe hij op de turn zet, met bluff of met zelfvertrouwen. Bovendien heb ik nog een runner-runner flushdraw.
Helaas valt er een blanco kaart en voel ik aan zijn bet dat hij daar inderdaad met een aas zit, dus ik stap uit. Later wordt mijn vermoeden bevestigd.
Plan mislukt dus, ik blijf over met een schamele $13. In de ronde die volgt gaat Eddy Scharf eraf als 9e, waarmee ik mijn final table record uit Vegas heb verbroken.
Als ik onder het pistool zit krijg ik QT suited en vind ik dat een mooie hand om mee te raisen. Ik kan met mijn mooie hoed niet anders dan respect krijgen, plus dat dit ongeveer de laatste kans is dat ik nog mijn hoofd boven water kan houden.
Zorba callt en ook de big blind wil een flopje zien. De flop is ideaal voor mij: A A 8, met twee harten. Ik kan hier eenvoudig die aas representeren en mocht dat niet lukken, heb ik altijd nog een flush draw.
De Griek foldt meteen, maar de Britse brillemans naast mij check-raist mij na even nagedacht te hebben. Okay, jij je zin - 'tapis'.
Hij heeft A4 offsuit. Daar zou ik ook zeker 10% van mijn stack mee callen voor de flop tegen een UTG-raiser (not), maargoed. Ook voor hem was het zijn eerste grote toernooi, dus we zullen het hem maar vergeven.
Het enige wat ik nodig heb om door te stoten naar $34 is een harten, maar die blijft helaas in het deck verstopt.
Exit Dal op de achtste plek.
Daarna rollen de koppen snel, behalve die van Jan de Vries, die nog eens zes keer een all-in overleeft voor hij uiteindelijk toch derde wordt voor zijn eerste grote prijs.
Brillemans weet uiteindelijk het toernooi te winnen van Peter l'Amie, nadat ze voor een redelijk bedrag gesplit hebben.
Ik win zelf een relatief klein prijsje. Maar het eerste toernooi zit erop en meteen een finale? Ik mag niet klagen.
| 1 | Tom Nightingale | € 59,640 | | 2 | Peter l’Amie | € 29,820 | | 3 | Jan de Vries | € 14,910 | | 4 | Charalampos Kapernopoulos | € 9,691 | | 5 | Sijbrand Maal | € 7,455 | | 6 | Martin Vallo | € 5,218 | | 7 | Noah Boeken | € 3,727 | | 8 | Dal | € 2,982 | | 9 | Eddy Scharf | € 2,236 |
|
