De ochtend stond vandaag uiteraard in het teken van Nederland-Portugal. Ik haast mijzelf naar de ESPN Zone in de New York-New York, om naar verwachting samen met tientallen Oranjeboys deze kraker te bekijken. Helaas, er is geen Nederlander te bekennen. En ook geen Portugees trouwens. Dooie boel dus. Toch maar wat Stella's bestellen om het in ieder geval voor mezelf nog een beetje gezellig te maken. Het is pas 12:00 uur, maar daar heb ik mij nog nooit door laten tegenhouden. Ik breng graag offers voor het Vaderland.
Toch kijk ik verbaasd om mij heen als ik iedereen plots hard naar het scherm hoor schreeuwen, wanneer Portugal voor het eerst vervaarlijk dichtbij het doel komt.
Natuurlijk, hoe kon ik zo dom zijn. Ik ben waarschijnlijk de enige van de 100 aanwezigen die niet op de wedstrijd heeft ingezet. Ik ben immers in Las Vegas. Geld kweekt passie. Aan de aantallen gelegenheidssupporters te merken is Portugal ongeveer een 60-40 favoriet. Die jongens hebben duidelijk geen verstand van voetbal.
Nadat Nederland de coinflip verloren heeft, ga ik maar weer naar de Rio om mijzelf in te schrijven voor de eerste WSOP-toernooien. Vorig jaar stond ik alles bij elkaar 4 uur in de rij, en daar heb ik uiteraard geen zin meer in. Het is altijd zo frustrerend om langer voor je kaartje in de rij te staan dan dat je in het toernooi zit... dat doen we deze keer even anders. En inderdaad, ik kan zo doorlopen en binnen een kwartier heb ik mijn drie toernooitickets te pakken.
Say no more...
Tafel 95, stoel 4... het is nog altijd even wennen aan die getallen. Het eerste toernooi wordt zeker een sell-out, met naar schatting zo'n 2,500 spelers net als vorig jaar, toen Allen Cunningham uit 2,305 spelers boven kwam drijven om de hoofdprijs van $725,405 in zijn zak te steken. Geen kleinigheid voor een 'lullig' $1,500 toernooitje.
In de speelzaal is de WSOP nu écht begonnen. De satellites en cash games vullen al de helft van de 200 tafels tellende pokerroom, maar achterin is het drukker. Mensen staan drie rijen dik ergens naar te kijken, en als kuddedier kan ik mijn nieuwsgierigheid ook niet bedwingen.
Ah, vandaar: drie tafels met 'grote jongens' zijn de Tournament of Champions aan het spelen. Mannen als Doyle Brunson, Phil Hellmuth, Daniel Negreanu, Chris Ferguson, Mike Sexton en Gus Hansen zijn samen met de WSOP Circuit-winnaars en de 9 finalisten van de Main Event van vorig jaar aan het strijden in deze prestigieuze freeroll, met een hoofdprijs van $1 miljoen. Morgen is de finale van dit toernooi, welke uiteraard wordt opgenomen door de jongens van ESPN, die de komende twee maanden zo hard gaan werken om dit pokerfestijn zo optimaal mogelijk in beeld te brengen.
Heel leuk allemaal, maar ik lees het wel op internet. Ik moet dingen doen.
Ik ga naar de Gold Coast aan de overkant om daar een reviewtje over te schrijven voor de jongens van pokercollege.nl (die overigens een mooie nieuwe site hebben, vinden jullie niet?).
Als ik de pokermanager het hemd van het lijf aan het vragen ben, komt de floorman ineens op me af: "Zeg, was jij niet op de PartyPoker cruise? Ja, jij had toch dat ene toernooi gewonnen daar? Goed werk." Ik ben verbaasd. De Dal wordt gekend, zelfs in een shabby off-strip casino in Las Vegas. Nog een paar toernooitjes winnen en ik kan niet eens meer anoniem naar de nudie bar... bah.
Tering pleures
Ik ging nog even naar boven om het 70-banen brede bowlingcentrum te bekijken, en terwijl ik daar een paar mooie plaatjes aan het schieten ben, word ik aangesproken door een luidruchtig groepje bij baan 1. Zodra de drie dames en de heer horen dat ik uit Holland kom, zijn we meteen weer beste vrienden. (Het is zo simpel...)
Ik word gesommeerd om met hen bier te komen drinken en om even een paar balletjes te gooien, en laat die twee dingen nu nét in mijn top tien staan van favoriete activiteiten. Het één staat alleen iets hoger in die lijst dan het ander, waardoor ik de 100 niet eens kan breken, maar dat mag de pret niet drukken.
Ik heb een mooie tijd met deze echte 'Vegas locals'; een voormalig politieagente uit Reno, Andy de freelance piloot, allemaal net boven de 30, gescheiden en met kinderen... prettig gestoord en al sinds 3 uur 's middags dronken. Good people.
De avond loopt op zijn eind en we kruipen bij 'Koochie' in de auto, die zo vriendelijk is om mij nog even bij de Wynn af te zetten, waar meneer Pagano inmiddels is gearriveerd. Het valt mij op dat deze dame na al dat bier nog bijzonder ontspannen rijdt. Vooral het toeterend rechts inhalen gaat haar prima af. En volgens mij helpt het ook wel dat ze hier de weg prima kent.
Respect. « Terug |
