Vandaag staat er een mooi toernooi op het programma: de $2,000 Pot Limit Hold'em. Het is genoeg geweest, tijd om weer eens ver te komen. Ik heb het genoegen om vandaag met een hele trits aan vrouwelijke topspelers te spelen, al zullen ze na deze dag aan mij weinig goeie herinneringen hebben, vrees ik.
Ik krijg aan mijn begintafel eerst Julian Gardner rechts van me te zitten, maar gelukkig beweegt hij weinig, dus kan ik mijn 70% flops weer halen. In het eerste uur flop ik werkelijk de ene monster na de andere en weet elke keer mijn tegenstanders weer zo gek te krijgen om het geld erin te stoppen.
Ik flop twee paar met J3 offsuit en river zelfs een full house, waarna ik een stakker all-in kan check-raisen die al een paar inzetrondes eerder verliefd was geworden op zijn pocket azen.
Met 22 krijg ik een flop met J J 2 te zien, en all-in tegen twee spelers die allebei een boer hebben. De jongedame met de kleine punten, die ik nog kende van de PartyPoker cruise, hit helaas haar kicker op de turn, maar de side pot was meer dan smakelijk te noemen. Ik weet die meid gelukkig nog wel klein te houden, door steeds haar bet op de flop te callen, waarna ze niks meer durft en ik steeds mijn gratis kaarten krijg.
Dat ze met alle kerels aan tafel loopt te flirten helpt haar blijkbaar wel aan chips, maar deze jongen trapt daar natuurlijk niet in. Ik ben daardoor juist extra gemotiveerd om mijn gutshot te hitten, zodat ik haar kan breken en dat ik geen last meer heb van dat gemaakte geknipoog de hele tijd... helaas mis ik die drie keer. Jammer, want twee keer had ze top set. Dat had weer smullen geweest.
Als klap op de vuurpijl maak ik nog in een small blind-big blind confrontatie een full house met (hoe kan het ook anders) 86 offsuit tegen een vriendelijke meneer die uiteraard zijn 87 ook niet meer weg kan leggen, na het zien van die derde acht op de turn.
Na slechts een uur spelen heb ik mijn stack uitgebouwd van 2,000 naar 9,300 chips... dat kan toch al bijna niet meer misgaan, zou je zeggen.
Maargoed, daarna komt er vrij weinig meer mijn kant op, en nadat ik met JJ tegen KK aanloop (die ik wel trots op een flop van 8 8 8 kan folden), ga ik de eerste pauze in met 6,725 chips, wat nog steeds meer dan redelijk is.
Ik word vlak na de break verhuisd naar een tafel met Isabelle Mercier en de wederhelft van Barry Greenstein, Mimi Tran. Mijn stapel is 'an sich' niet zo imponerend, maar ik kan hem goed gebruiken om Mimi uit het toernooi te slopen.
Zij raist mijn big blind vanuit de small blind en ik call (uiteraard) met 75 suited. Ik flop het tweede paar en zij zet 600. Ik call braaf. De turn geeft mij ook nog eens een straatkans en zij bet weer 600. Met een board van K 7 6 4 is dit een mooi moment om haar all-in te zetten, zeker na deze extreem zwakke bet.
Ik raise naar 2,000 en na veel vijven en zessen foldt zij haar niets en blijft zitten met een karige 1,000 chips, die even later natuurlijk ook weg waren.
Een kwartier later word ik verkast naar een tafel met Jennifer Tilly, de Ladies Event winnares van vorig jaar, die het al een tijdje met 'Unabomber' Phil Laak doet. We zien gedrieën een flop, nadat ik geraisd heb met JT suited. Zij bet all-in vanuit de small blind en ik kan uiteraard mijn flush draw niet wegleggen, omdat ik 2 tegen 1 op mijn geld krijg.
Zij heeft KJ voor een totale bluf, maar blijkt de beste hand te hebben. Toch maak ik mijn schoppen op de laatste kaart en moet ook zij het hoofd buigen.
Drie handen later (ik heb veel lichaamsbeweging gekregen vandaag) word ik alweer verkast naar een andere tafel, waar Simon Trumper en Clonie Gowen zitten te kaarten.
Ik raise na een tijdje ergens voorin de pot met 75 suited en de kleine punten van Clonie gaan er tegen verwachting ineens in vanuit de small blind. Ik krijg nu zelfs 3 tegen 1, dus ik betaal netjes die 1,000 meer en ik flop twee paar tegen haar AQ offsuit. Arme meid...
Ik heb duidelijk geen vriendinnen gemaakt vandaag.
Toch zit het ook vaak genoeg tegen en ga ik na 6 uur spelen de dinner break in met 6,900 chips.
Afijn, ik blijf ook daarna rustig worstelen met mijn 7,000 puntjes, zonder echte tophanden te zien, maar hier en daar een blindje oppikken houdt me op niveau.
En als de blinds naar 300/600 gaan, met nog iets van 80 spelers over, wordt het eens tijd om die dubbel op te zoeken.
Ik limp in eerste positie met A7 suited en er komt nog een caller bij. Ik flop de flush draw, dus ik bet de pot (2,400). Men the Master, die inmiddels in de lege stoel van Simon Trumper is komen te zitten, check-raist mij all-in. OK, time to gamble.
Blijkbaar dacht hij hetzelfde, want mijn mazzel is dat hij de flush draw heeft met QJ... op de turn maak ik de nuts en ik dubbel door hem heen.
Alleen wat er daarna gebeurt kan met afstand omschreven worden als de ergste bad beat uit mijn pokercarrière...
Bij het uittellen van mijn chips (5,800) past dit stuk schuim een oud-Viëtnamese wisseltruc toe en ik kom uiteindelijk 1,800 tekort.
Het was de laatste hand voor de break, dus ik kom daar pas achter als iedereen al van tafel is opgestaan voor de pauze... tegen de tijd dat ik alles drie keer had nagerekend (4 keer 600 voor de flop en 2 keer 5,800 op de flop is 14,000) en nageteld, zat ik daar dus aan een lege tafel en werd door de floor gesommeerd om de zaal te verlaten.
Buiten schiet mij ineens te binnen hoe en wanneer dit gebeurd is, dus ik ga weer terug naar de tafel om dit onrecht recht te zetten.
De dealer geeft mij gelijk en haalt de toernooibaas erbij.
De toernooibaas geeft mij ook gelijk en haalt Men the Master erbij.
Die komt met een of andere bullshitregel aanzetten dat zodra de pot naar de speler geschoven is, de hand voorbij is en er niks meer teruggedraaid kan worden...
De toernooibaas zegt meteen dat hij daarin een goed punt heeft, biedt zijn excuses aan en vertelt mij doodleuk dat hij niks meer voor me kan doen, ook al weet hij dat ik gelijk heb...
Wat? Ik geloof niet wat ik hier meemaak. Ik heb recht op 1,800 chips (die ik duidelijk extreem hard nodig heb) en ik krijg ze niet, omdat de heer Nguyen een toernooiregel erbij haalt, die hier totaal niet van toepassing is. Die zak stront is mij gewoon 1,800 verschuldigd, heel simpel, maar ik krijg niks. Hij speelt de vermoorde onschuld en de toernooibaas doet net alsof hij er niks aan kan veranderen... Wat nou? Daarvoor ben je hier toch de baas? Lul.
Ik blijf moeilijk doen, maar de beslissing van de toernooibaas is nou eenmaal 'final'.
Dit slaat werkelijk alles...
Pas op voor deze vent...
Men Nguyen heeft al jaren de reputatie van de grootste valsspeler uit het circuit, en gebruikt alle trucs uit het boekje, alleen is het natuurlijk nooit bewezen.
Hij heeft zijn lange lijst met successen voornamelijk behaald door andere spelers in te huren om aan hem chips te dumpen aan tafel, of anders tijdens de pauzes op het toilet aan hem te geven. Dit is een van de redenen waarom er nu een regel is die stelt, dat als je bij het verhuizen van tafel munten in je zak doet, dat die uit het spel worden gehaald. Zoiets komt nooit zomaar uit de lucht vallen.
Deze vent stond jaren bekend als 'Money Machine', omdat hij zoveel verloor, dus ging hij al snel op zoek naar andere methoden. Seinen en kaarten merken zijn natuurlijk standaard-gereedschap, maar toen hij pokercursussen ging geven aan een groep Viëtnamezen, stond hij ineens bekend als 'Men the Master'. Dus niet 'Men de Meester', wat iedereen denkt, maar gewoon 'Men de Leraar'.
Wat er tijdens deze 'cursussen' werd afgesproken, is in de wandelgangen dus allang bekend... alleen niemand heeft hem er ooit op kunnen pakken, helaas.
Die man is zo druk bezig om alles uit de kast te halen om goeie resultaten te halen, dat dat waarschijnlijk ook de reden is waarom deze man continu de dealers loopt uit te kafferen: omdat dat zo ongeveer nog het enige is waar hij geen invloed op heeft.
Maar dat hij nu dus ook al de toernooileiding op de payroll heeft staan, was voor mij ook een grote verrassing...
Met stomheid geslagen en compleet machteloos rest mij weinig anders dan mijn verlies te nemen en het toernooi verder te spelen, waar het gemis van mijn chips steeds meer voelbaar wordt.
Mijn 12,200 (had 14,000 moeten zijn) wordt 8,200 (had 10,000 moeten zijn), wordt 6,400 (had 8,200 moeten zijn)... uiteindelijk moet ik mezelf bij blinds 400/800 committeren met A4 offsuit tegen QJ offsuit, waar dat anders totaal niet had gehoeven.
Ik vlieg uit het toernooi als 60e, met 54 betaalde plaatsen... dit toernooi ben ik letterlijk bestolen van mijn prijzengeld. Ik ben nog nooit zo kwaad geweest.
World Series of Poker... World Series of Valsspelers zul je bedoelen. Ik ben vandaag toch wel even wakker geschud. Mijn ogen staan in ieder geval nu wijd open. Het was vandaag een wijze les, waar ik dus (minimaal) $2,000 voor heb betaald. Beter is het het waard geweest.
Ik neem maar weer twee dagen vrij, kijken of ik daarna nog zin heb om geld te steken in dit nepcircus...
De finale van het Omaha-toernooi is vandaag ook afgerond, maar dat kon me om begrijpelijke redenen bijzonder weinig schelen:
| 1 | Lee Watkinson | $655,746 | | 2 | Mike Guttman | $360,659 | | 3 | Mark Dickstein | $184,428 | | 4 | Rafi Amit | $143,444 | | 5 | Hasan Habib | $122,952 | | 6 | Nick Gibson | $102,460 | | 7 | Jani Vilmunen | $81,984 | | 8 | Thomas Wahlroos | $61,476 | | 9 | Mickey Appleman | $40,984 |
Morgen wordt ook de finale tafel van de $1,000 freezeout gespeeld en begint verder het $1,000 Ouwe Lullen toernooi en de eigenlijke Main Event: de $50,000 H.O.R.S.E.
Als ze me zoeken: I'll be at the bar.
« Terug |
