Malta. Het toevluchtsoord voor menig zonliefhebber en pokerspeler. Die twee zijn slecht verenigbaar in één persoon, omdat doorgaans het enige licht wat de meeste pokerjongens te zien krijgen uit hun monitor komt. Zodoende besloot ik ook maar om de vrouw mee te nemen naar de Unibet Open Malta, voor het geval dat ik nog buiten wilde spelen en daarin behoefte had aan gezelschap. Als alles volgens plan zou verlopen zou ik natuurlijk drie dagen onder de pannen zijn met het toernooi, maar gezien het huidige niveau van mijn toernooispel was het waarschijnlijk verstandig om een soort van reserveplan in mijn agenda in te bouwen. En dat bleek een wijs besluit. Het werd al snel duidelijk dat er genoeg tijd te besteden zou zijn voor het bekijken van het eiland en het bezoeken van de aldaar recent aangespoelde kaartvluchtelingen.
Thuis in Praag lag de sneeuw nog op de daken, dus ik zag er naar uit om daar lekker in het zonnetje te zitten, genietend van wat de plaatselijke keuken mij voor kon schotelen. Helaas staken de regenwolken daar een stokje voor, die en passant regelmatig even hun lading over ons heen losten. Gelukkig zorgde de harde wind er wel voor dat die wolken al snel weer even een deurtje verderop gingen kijken, maar die waren we eigenlijk ook liever kwijt dan rijk.
Malta op een goede dag
De korte broek kon dus in de koffer blijven en de winterjas kwam nog zeer goed van pas op deze zomerse bestemming. De taxichauffeurs en hotelmedewerkers bleven mij op het hart drukken dat dit normaal nooit gebeurt en dat het toch echt altijd al heel warm en zonnig is. Ik voelde mij uiteraard in het ootje genomen, want dit soort teksten komen toch altijd iets minder geloofwaardig over bij mensen waar er een regendruppel aan de neus bungelt. Maar ook al spraken ze de waarheid, dan nog was het geen reden om vrolijk te zijn, omdat het alleen maar weer bevestigde hoe goed ik de laatste tijd run.
Hoe dan ook, ik was natuurlijk blij om weer wat tijd door te kunnen brengen bij die ouwe Zadelmeier, die daar samen met zijn lieftallige wederhelft een mooi stulpje heeft betrokken. Of Malta nu meer Zuid-Europees of Arabisch is zijn we nog steeds niet over uit, maar het heeft in ieder geval wel tot gevolg dat de man een sinaasappelboom in de tuin heeft, terwijl de buurman op zijn beurt elke ochtend weer citroenen kan rapen. Dat heeft natuurlijk wel wat.
Die hebben ze in Praag niet
Onze gastheer liet ons vervolgens een paar mooie plekken van de stad zien, die we als startpunt konden gebruiken voor het verkennen van het nachtleven. Zelf nam hij natuurlijk tijdig weer achter het apparaat plaats, want er moest immers geld verdiend worden. Waar deze pokerweek voor de spelers van de Unibet Open een aan vakantie grenzend uitje was, hadden nieuwbakken inboorlingen zoals die kale wel andere zaken aan hun hoofd. Zeker met dit weer.
En terwijl de overgebleven spelers in de Unibet Open tot in de kleine uurtjes zaten te kaarten, zat deze jongen in het kloppende hart van het Maltese uitgaansleven tussen de beschonken toeristen het voorbij trekkende vrouwvolk gade te slaan. Het moet gezegd worden dat de dames er daar graag op hun paasbest uitzien, en dat wordt naar Maltese normen gedefinieerd door het laten zien van zoveel mogelijk vlees. Met weinig verhullende ensembles, die de medewerksters in een respectabele Gentlemen’s Club niet zouden misstaan, paraderen de wulpse, Mediterrane meiden de trap af die ze langs alle kroegen van Patjevil voert.
De Engelse koloniale invloed is daar in het uitgaanscentrum goed terug te zien, wanneer een paar uur later diezelfde schaarsgeklede dames in hun spannende pakjes kruipend en kotsend weer de weg omhoog proberen te maken, wat zonder ondersteunende hulp van vrienden een onmogelijke opgave is.
Een dergelijk aanzicht is uiteraard komisch en treurig tegelijk. Bij de vader in mij schoot de gedachte “het zou je dochter maar zijn” te binnen, rap gevolgd door een koude rilling over de ruggegraat. Toen ik daar het besef bij kreeg dat dat gelukkig niet het geval was, kon er plaats gemaakt worden voor andersssoortige gedachten, die op hun beurt weer beantwoord werden door een norse blik van mijn vrouw.
De Nederlandse heads-up
Als ze mijn gedachten zo goed kon lezen, kon er niet anders dan een talentvolle pokerspeler schuilgaan in die kleine meid, bedacht ik me. Om een of andere vage reden was het Ladies Event aldaar een besloten aangelegenheid en mocht zij niet meedoen, dus moest ze haar talent maar bewijzen in het inmiddels traditionele zondagtoernooi met de Nederlandse en Belgische spelers.
Helaas zaten we ook daar allebei niet altijd even gelukkig, dus stonden we daar een paar uur later enkele honderden euro’s armer weer buiten. Ik had onderweg nog het genoegen om haar uit het toernooi te gooien, wat sociaal gezien misschien niet de meest handige zet was, maar ik ga natuurlijk geen azen folden en van mezelf een valsspeler maken. En in ieder geval bleven die muntjes dan nog binnen de familie, ook al leverde dat uiteindelijk dus niets op, behalve wederom een norse blik.
Op weg naar buiten zagen we nog dat twee Nederlanders in de eindstrijd van het toernooi onderling gingen uitmaken wie de winnaar van de Unibet Open Malta zou worden, dus die hadden mij verder ook niet meer nodig om er een leuk feestje van te maken. De rest van de laatste avond kon ik dan ook rustig besteden aan het lijmen van mijn relatie.
Praagse huisregels
Terug in Praag werd ik geattendeerd op de aanwezigheid van wederom een pokertoernooi, dit keer in het kader van de Eureka Poker Tour - een toernooiserie met schappelijke buy-in, die in zijn eerste seizoen een aantal guitige bestemmingen aan zal doen. Uiteraard hoort Praag daar ook bij. Die achthonderd euro aan kronen had ik nog wel ergens liggen, dus onder het mom van “waarom niet, ik sta hier toch al aan de bar” nam ik voor de verandering maar weer eens plaats aan tafel tussen het Tsjechische schuim en de Poolse en Roemeense online qualifiers. Alleen na vijf minuten had ik daar alweer spijt van, maar dat terzijde.
Het is duidelijk dat deze toernooiserie in het leven is geroepen om de Unibet Open te beconcurreren, maar om dat tot een succesvol einde te brengen, hebben ze nog een lange weg te gaan. Het meest opvallende was nog, dat ze blijkbaar in de gaten hadden dat het voor veel spelers een psychologische drempel is om de dinner break te halen. En dat klopt ook; als onderdeel van een klaagzang of een opschepverhaal komt het al dan niet bereiken van de eetpauze angstvallig vaak voor. Dus om zoveel mogelijk spelers met een opgeheven hoofd de toernooizaal te kunnen laten verlaten, werd simpelweg bedacht om na slechts twee uur spelen iedereen al richting het buffet te sturen. Doordat de gemiddelde stapel nog steeds op 150 big blinds stond, was het - op enkele onfortuinlijke figuren na - het volledige toernooiveld dat opgelucht kon ademhalen dat ze deze zo belangrijke mijlpaal in het toernooi hadden bereikt. Dat het pas vier uur ’s middags was, deed er blijkbaar niet toe. En ik maar denken dat ik alles al gezien had.
Eureka in Card Casino Prague
Een kwartier na de pauze had ik het er uiteraard alweer inliggen, waarna ik mijn spreekwoordelijke biezen kon pakken. Zoals inmiddels een ritueel te noemen is, nam ik direct plaats aan de bar, om mijn pokerzonden te overdenken, en om te beslissen of ik mij de rest van het pokerweekend bezig zal houden met het spelen van de zijtoernooien, of met het uitgaan, samen met het handjevol forumvrinden van PokerCollege, die voor dit toernooi deze kant op was gekomen.
Het besluit werd genomen om beide zaken maar gewoon te combineren. Het was in ieder geval verstandig om de resterende toernooien ook te spelen, omdat ik in het hoofdtoernooi namelijk ook best lekker zat te kaarten. Ik had immers de dinner break gehaald.
Klik hier voor meer artikelen van Peter Dalhuijsen »
Reageren op dit artikel?
