 | |  |
| |
Dal Speaks from Portugal (3)
|
Een vrije dag. Dag 1B van de Unibet Open is vandaag, en de 1A-spelers kunnen dus even ontspannen. Het duurt niet langer dan een paar seconden vooraleer ik besef dat ik niet meer meedoe en dus helemaal vrij ben. Dat is nog eens een opsteker. Ik kijk naar de dobberende bootjes buiten in de jachthaven en probeer mij te bedenken waar ik mijn tijd mee ga vullen. Het antwoord komt al vrij snel: niets.
Ik bereid me voor op een rustig dagje luieren als de telefoon gaat. Of ik zin heb om nog een itempje te filmen straks met een paar andere spelers. Ik maak de fout om toe te stemmen, voordat ik vraag wat precies de bedoeling is. Even later krijg ik via SMS door dat ik moet gaan karten tegen Formule 1 coureur Kubica. Da's best guitig, maar veel te vermoeiend natuurlijk. Wanneer ik mezelf op het afgesproken tijdstip in de lobby kom melden, is de vogel alleen al gevlogen. Uitgecheckt en spoorloos. Diva-gedrag, wat moet je ermee.
Er is dus een seat open en Partyboy grijpt deze mogelijkheid met beide handen aan. Deze vedergewicht is natuurlijk huizenhoog favoriet in een opgevoerde grasmaaier en even later is ook duidelijk dat hij de verwachtingen met twee vingers in de neus waarmaakt. Doordat Wubbels zijn bolide in de banden parkeert, behaal ik nog een eerloze tweede plaats. Bovendien ondergaat onze Franse tegenstander een flinke vernedering, en laat dat nou net die joker zijn die mij gisteren uit het toernooi heeft gegooid. Deze genoegdoening ga ik eens rustig in de zon vieren, onder het genot van een koude kletser.
We doen ons best om er een leuk filmpje van te maken, maar het is toch nog lastig om in het Engels even gewiekst uit de hoek te komen als normaal. Gelukkig zijn de jongens in de montagekamer vrij creatief, dus dat moet goed komen.
Zo wordt het toch nog een leuk middagje en is het even later alweer tijd voor een hapje aan de boulevard. De zwoele stem van de lokale Matt Dusk begeleidt ons eten naar binnen en zorgt dat ons avondmaal ons goed bekomt. Alleen de ranzige, gestoofde garnalenrisotto van Partyboy bleek een verkeerde keuze te zijn, maar dat heeft hij volledig aan zichzelf te wijten.
De rest van de avond brengen wij in de toernooizaal door, omdat het toch wel leuk is om onze landgenoten in ieder geval het idee te geven dat het ons wat kan schelen hoe het hun vergaat. Iedereen heeft alleen wel last van de beveiligingsfunctionarissen, die waarschijnlijk niet helemaal op hebben zitten letten bij de briefing. In de toernooipit is het namelijk een drukte van jewelste. Toeschouwers en aanhang kunnen gewoon vrij tussen de tafels lopen en sommigen pakken er zelfs een stoel bij, om er eens goed voor te gaan zitten.
Wanneer wij echter naar buiten willen lopen voor een rokertje, wordt onze weg bruut versperd door de security: "Waar gaat dat heen? Zonder spelersbandje kom je niet door deze deur."
Uiteraard schieten mijn ogen meteen heen en weer, op zoek naar de verborgen camera, maar al snel blijkt dit een serieuze zaak te zijn. Ik probeer het kort samen te vatten, om zeker te weten dat ik dit goed begrepen heb: ik mag niet naar buiten zonder spelersbandje, maar ik mag mezelf wel gewoon tussen de toernooitafels begeven?
Dit is toch echt wel zeer komisch, zeker omdat de norse, serieuze blik op het gezicht van de omgekeerde portier mij vertelt dat het menens is. Dan denk je dat je, na al die jaren in die smethuizen rond te lopen, alles wel gezien hebt. Toch mooi dat dat niet zo blijkt te zijn.
Ben zeer benieuwd wat we morgen zullen beleven.
|
Reageren op dit artikel?
| |
 | |  |
