|
Vilamoura, Portugal. De tijdelijke bewoners op leeftijd hebben hun overwintering inmiddels afgerond en de golfbanen gelaten voor wat ze zijn. In tegengestelde richting van deze uittocht banen ondertussen meer dan 400 pokerspelers zich een weg naar dit kustplaatsje in de Algarve, om deel te nemen aan de Unibet Open. Wederom zal een groot aantal invités aanwezig zijn om het voor de pokerjongens interessant te maken om deel te nemen en voor de media om het te volgen. Voor alle betrokken partijen een succesvolle formule, zo is in eerdere edities gebleken.
Maar omdat de gemiddelde PokerCollege-bezoeker de prestaties van een Miss België doorgaans net iets minder interessant vindt dan die van Dal en Partyboy, zijn die jongens ook door Unibet uitgenodigd om in Portugal hun best te komen doen, zodat er bij de live stream straks ook nog wat te railen valt. En heren, maak je geen zorgen, de zaken rondom de half-Tsjechische Alizée Poulicek die de lezer wél interessant vindt, zullen we ook zeker gaan volgen de komende dagen.
Enfin, Vilamoura dus. Ik moet meteen terugdenken aan de laatste keer dat ik hier was, toen ik graag wat langer had gebleven om Mcjeen naar zijn EPEC-overwinning te schreeuwen, maar voortijdig moest afhaken om de finale van het Nederlands kampioenschap te spelen in Scheveningen. Het was mooi om achteraf te horen hoe Señor Ten, Partyboy en de mannen in de lokale nudie bar bij elke goed nieuws-sms weer een reden hadden om hun blijdschap te delen met een van de dames, die werkelijk geen benul hadden waar iedereen nou zo enthousiast over was, maar het allemaal wel best vonden.
Dat de speels-arrogante uitspraak mijnerzijds dat ik "even naar terug Nederland moet om Nederlands kampioen te worden" daadwerkelijk uitkwam, maakte het verhaal natuurlijk alleen maar mooier voor de achterblijvers. Nadat de PokerCollege-mannen hun back-to-back nationale titels binnen hadden, was het nog lang onrustig in het pittoreske vissersdorpje. Tenminste, als je het vergelijkt met hoe het er normaal aan toe gaat. Drie man kunnen voor heel wat opschudding zorgen daar, zo bleek die avond.
Maar goed, genoeg over mijn Al Bundy moment, over tot de orde van de dag.
Mijn reis naar Faro voert via Lissabon, dus ik hoef maar één plek door te komen die tegenwoordig ook door de Mexicaanse griep als overstap wordt gebruikt. Ik heb er alle vertrouwen in dat ik dat wel ga overleven, en zo niet, wel, dan niet. That's poker, zullen we maar zeggen.
Uiteraard gaat het niet zonder slag of stoot, als mijn vlucht naar Faro wordt geannuleerd en ik nog eens drie uur moet wachten tot ik in het volgende vliegtuig mag stappen. Het is maar een paar uur rijden, dus ik was in mijn gedachten al een auto aan het huren, maar nu kan ik tenminste alvast aan het pils. Die excuuswaardebon van 16 euro is aan mij meestal wel goed besteed. Aan de bar in de vertrekhal raak ik in gesprek met João, een medicus uit Porto die in hetzelfde schuitje zit als ik. Alleen hij had zes uur eerder al een vlucht moeten hebben, die eveneens geschrapt is. Hij vertelt me dat dit standaard praktijk is tegenwoordig bij een aantal luchtvaartmaatschappijen, dat als een vlucht maar een handjevol passagiers heeft, dat ze hem gewoon annuleren en de passagiers net zo lang doorschuiven tot er wel een bijna volle kist is en ze op die manier een financiële tegenvaller vermijden. Natuurlijk is het asociaal dat ze dit aankondigen als een 'technical problem' en ons daar een beetje laten zitten op een stinkend vliegveld, alsof we niks beters te doen hebben. Voor hem is dit ook de laatste keer geweest dat hij deze afstand vliegend aflegt, vertelt hij me, en ik geef hem geen ongelijk.
Gelukkig komen we de tijd al babbelend wel door en kunnen we tegen half elf in de avond eindelijk dat kattesprongetje van 30 minuten maken naar het vliegveld van Faro.
Wanneer ik even later herenigd ben met mijn koffer, word ik buiten netjes verwelkomd door vriendelijk wuivende palmbomen en een onwelriekende taxichauffeur met een buikje, die uiteraard weer een knoopje teveel heeft geopend van zijn door overmatige transpiratie verkleurde overhemd. Het is weer even wennen om het 'dobrý den' in te ruilen voor het bekende 'bom dia', maar dat duurt gelukkig niet al te lang, evenals de rit naar Vilamoura trouwens. Tegen middernacht, wanneer het zonlicht natuurlijk allang met de noorderzon vertrokken is, word ik hartelijk ontvangen door een onbemande balie van Unibet en kort daarop herenigd met Partyboy en Maukra, waarna het feest kan beginnen.
Samen met Boartskiepke en Soekie verplaatsen we ons naar The 19th Hole, gelegen aan de jachthaven. Deze naam maakt maar weer eens duidelijk wat de meeste mensen hier komen doen. Het wachten is nog steeds op een kroeg die zichzelf naar een pokerterm vernoemt. Daar moet toch ook wel markt voor zijn, zou ik zeggen. Ik zou bijvoorbeeld graag een hapje gaan eten bij The Final Table of bij The Family Pot om daarna een drankje te gaan drinken bij Bubble Time, maar tot op heden heeft die mogelijkheid zich nog niet aangedaan.
Dan maar hier naar binnen, waar de karaoke-avond in volle gang is. Uiteraard voel ik me tussen het beschonken, Engelse botenvolk meteen thuis en na mijn mislukte Coldplay-interpretatie wordt unaniem besloten dat het misschien beter is als ik maar gewoon bier ga drinken. Een bijzonder rondborstige prostituee, die terecht denkt dat er wel wat te verdienen valt aan die vijftigers die wekenlang op een boot hebben gezeten, leert al snel dat de jongens uit Friesland ook zeer gastvrij zijn ingesteld, wanneer ze hun versie van Stand by me in niet te misstane bewoordingen aan haar opdragen. Misschien maar beter dat ze het niet kon verstaan. Mooie tijden.
Uiteraard ben ik een serieuze pokerspeler, en aangezien ik de volgende dag al moet spelen, maak ik het niet al te bont die avond. Dus het is nog niet eens drie uur als ik in mijn mandje kruip. Dat doe ik toch weer netjes.
|
