|
Ik word weer eens op een ongewenst moment wakker. Het is aardedonker in mijn slaapkamer. Vreemde stemmen op de gang. Ik weet nog niet precies welke waarnemingen onderdeel zijn van droom of werkelijkheid, maar bij het idee dat er inbrekers in mijn huis rondhobbelen ben ik al snel klaarwakker.
Ik licht mijn hoofd van mijn kussen op en krijg op dat moment ook nog eens de gewaarwording te verwerken van een vreemd plakkerig goedje dat aan mij schijnt te kleven.
Nader onderzoek wijst uit dat ik chocola in mijn oor heb. Wat is hier nou weer aan de hand.
Op de tast baan ik mijzelf een weg naar de badkamer. Ik doe het licht aan en mijn oog valt als eerste op een briefje naast de wastafel. Beetje vreemde plek voor een afscheidsbrief van de vrouw, denk ik nog, maar het zal wel zo horen. Het duurt even voordat mijn visuele systeem is opgestart en ik de letters kan ontcijferen:
Dear Guest,
Imagine how many tons of towels are unnecessarily washed in the hotels all over the world, and huge quantities of detergents needed for this purpose.
Please make your own decision:
Towels thrown into the bath or shower means you want them to be replaced. Towels put back on the towel rail means you'll use them again.
Keep the environment in mind, thank you.
De inbrekersstemmen komen naderbij en al snel wordt er driftig op de deur geklopt: "Housekeeping!" Blijkbaar ben ik dus niet thuis, want zo goed heb ik de vrouw nog niet kunnen africhten.
"Bedsleeping!", schreeuw ik terug, hopend dat het gevaar daarmee afgewend is, maar ik hoor al snel een sleutel in het slot, waarna mijn Mexicaanse interieurverzorgster op leeftijd binnen komt stormen en eens rustig de tijd neemt om mijn poedelnaakte lijf te bestuderen, alvorens zich te verontschuldigen en de kamer weer te verlaten.
Het is eigenlijk helemaal niet relaxed om in een hotel te slapen. Het is ook altijd hetzelfde liedje daar. Altijd dezelfde onzindingen. Altijd dezelfde irritante rituelen.
Het ontbijt duurt altijd maar tot iets van half 11, terwijl je dan nog zeker even wil blijven liggen. Ik heb het ontbijtbuffet vaker meegepikt tussen zes en zeven uur 's ochtends, op weg terug naar de kamer na het zoveelste toernooi of avondje stappen, dan op de manier waarop het bedoeld was. Maar zelfs al skip je het ontbijt om uit te kunnen slapen, dan word je dus alsnog uit je bed getremd door een schoonmaakster. Als je denkt dat je daar met een 'Do not disturb' bordje vanaf kan komen, dan heb je het mis. Een paar uur later zal je namelijk door de receptie worden opgebeld, met de vraag of je nog wil dat je kamer die dag 'gedaan' wordt.
En dan denken ze dat je het ineens wel de irritatie waard vindt, als je 's avonds een chocolaatje op je hoofdkussen vindt. Tenminste, soms vind je die dus pas de volgende ochtend.
En altijd staan daar in de badkamer die kleine onzinflesjes op je te wachten met spul wat je niet nodig hebt - van exotische body lotion tot Franse tarrelverzachter - terwijl je de op het vliegveld in beslag genomen deo en tandpasta kunt vergeten.
Voor mij is het de grove bedragen die je soms voor zo'n kamer moet betalen in ieder geval nooit waard. Voornamelijk de laatste dag word ik hier altijd mee geconfronteerd, als de bonte avond weer veel te lang is uitgelopen en ik na krap drie uur slaap alweer wakker gebeld word door de 'front desk', die me eraan herinnert dat ik een half uur geleden al had moeten uitchecken.
Zelden heb je je ooit slechter gevoeld, totdat je beseft dat je voor deze zeer korte nacht ook nog eens een paar honderd euro gaat betalen. Wat een ellende.
Hotels zijn niet ontworpen voor pokerspelers en hun leefritme. Ze verwachten dat iedereen een zakenman is die voor een congres komt en zich daar elke dag 's ochtends vroeg moet melden, zodat hij om half acht al fris en monter aan het ontbijt verschijnt. Het is voor hen dan ook geen punt om meer dan €30 voor een simpel ontbijtje te rekenen, €10 voor een sapje uit de minibar, €20 voor een dagje internet, €10 per gestreken onderbroek of €20 per bekeken film, want de baas betaalt toch. Dit is overigens ook de reden dat de 's avonds bestelde vieze films op 'discrete wijze' op de bon vermeld zullen worden, maar dat terzijde.
De megahotels in Las Vegas spannen wat dat betreft natuurlijk de kroon. De prijzen van alle 'bijkomstigheden' zijn gigantisch, want je hebt eigenlijk geen keuze. Het is meer dan een kwartier lopen naar de dichtstbijzijnde bar of koffietoko, dus ben je voor ongeveer alles aan de roomservice overgeleverd. Dat is dan $21 voor twee kleine kopjes koffie, exclusief fooi uiteraard.
Als je langer verblijft zul je regelmatig meemaken dat het pasje wat dienst hoort te doen als kamersleutel het niet meer doet, waarna je weet dat je weer een flinke wandeling voor de boeg hebt en zo weer een uur verder bent, voordat je met een nieuwe kaart voor je deur staat.
Dat kan door het doorgaans bijzonder incapable graveyard-personeel op een avond zo een paar keer achter elkaar misgaan en de daaruit volgende tilt is door slechts zeer weinig runner-runners te evenaren.
Het mooiste verhaal op dit gebied hoorde ik twee jaar geleden, toen het verblijf van Thijs Wessels in de Bellagio bijna op zijn eind liep. Hij had op zijn toiletspullen en een lege koffer na zijn kamer alvast wat opgeruimd, zijn reistas vast bij zijn reisgezel gedumpt, klaar voor nog een laatste mooie avond uit in het nachtleven van Las Vegas. Om een uurtje of drie 's nachts kwam hij zijn kamer binnen en er lag ineens een vreemde kerel in zijn bed... Allebei stelden ze tegelijk dezelfde vraag: "What are you doing in my room?" De achtergelaten toiletspullen en de lege tweede koffer waren verdwenen en er was die avond gewoon iemand anders ingetrokken.
Hellagio
Hard toe aan wat slaap en kokend van woede maakte hij de zoveelste half uur durende wandeling naar de receptie, waar hij verhaal wilde halen. En ondanks dat hij daar wekenlang te gast was geweest en daar weet ik veel hoeveel geld had uitgegeven, kreeg hij nul op het rekest. Ja, in de computer stond inderdaad dat hij de kamer nog voor één nacht had, maar de schoonmaakster had een schone en lege kamer aangetroffen en daarna gerapporteerd dat hij al vertrokken was, waarna de kamer werd geprepareerd en vrijgegeven voor nieuwe boekingen. Het achtergebleven restje van zijn spullen was inmiddels al vernietigd.
Goed, misverstand, kan gebeuren in een hotel met 4.000 kamers. Als ze hem gewoon een nieuwe kamer voor deze laatste nacht konden geven, dan was het prima. Kon hij tenminste slapen. Edoch, het hotel was volgeboekt, dus was er niets meer beschikbaar. Hij kon een buffet voucher krijgen voor de 'inconvenience'. Wat? Buffet? Het is half vier 's nachts, ik wil slapen!
Hellagio, echt, begin er niet aan.
Sinds ik dit verhaal heb gehoord, heb ik mijn ochtendritueel in hotels ook iets aangepast. Mijn koffie drink ik half op - voornamelijk omdat die toch al koud tegen de tijd dat die bezorgd wordt - en het kopje zet ik op de grond naast het bed, zodat er een grote kans ontstaat dat de schoonmaakster die omver schopt. Ik leg mijn kleren verder zodanig neer dat deze dame het idee moet hebben dat mijn koffer ontploft is. De vuile sokken moeten op een plek liggen waar ze met de hand opgeraapt moeten worden. Dit is vrij belangrijk.
Bovendien zorg ik ervoor dat er een volle asbak midden op bed staat, ook op de non-smoking kamers uiteraard, en giet ik een half bierflesje leeg over het hoofdkussen met de chocoladevlek. De rest zet ik terug in de minibar voor morgen.
Ik leg een dollar op het bed en op weg naar buiten gooi ik alle handdoeken in de badkamer op de grond. Als ze nog niet gebruikt zijn, doop ik ze eerst even in het toilet. Ik weet dat het bordje mij vriendelijk verzoekt om aan al dat verspilde wasmiddel te denken, maar dat milieu kan me gestolen worden.
Mijn motto in hotels is tegenwoordig anders. Zoals mijn grootvader altijd zei: liever wat zure regen dan een harige vent in mijn bed.
« Vorige
|
